Wandou's Corner "Leven met Posttraumatische Dystrofie - CRPS na bedrijfsongeval"

Slachtoffers letselschade dupe expert!

2012-02-19T14:14:00.006+01:00

Onderzoekers over publicatiedruk.

2012-02-19T14:11:00.001+01:00

Volgens Medisch dossier van mei wordt er in de medische wetenschap op grote schaal gefraudeerd. Zo'n 90.000 publicaties van klinische onderzoeken zijn vervaardigd door pr bureaus en spindoctors. Vervolgens werd er een prominent academicus, uiteraard tegen betaling, aangetrokken om er zijn naam onder te zetten. Mogelijk bestaat 75 % van de medische tijdschriften uit dergelijke ghostwriting artikelen. De gevallen die nu bekend zijn, zijn slechts een heel klein topje van de ijsberg.

Die publikatiedruk voor wetenschappers is er sinds de tachtiger jaren. Toen is er fors bezuinigd op wetenschappelijk onderzoek en vanaf die tijd worden wetenschappers niet meer afgerekend op hun onderzoek maar op het aantal publicaties. Dat leidt onherroepelijk tot foute prikkels. Wetenschappers die zelf bijna niets aan een onderzoek gedaan hebben maar bijv alleen studenten of anderen willen toch dat hun naam eronder komt. Dat soort zaken. Voor de tachtiger jaren was het wetenschappelijk onderzoek misschien te vrijblijvend maar sindsdien is het veel te ver doorgeslagen de andere kant op. Met te grote druk en fraude als gevolg.

Voor de derde keer in drie maanden tijd komt onderzoeksfraude bij een universiteit aan het licht. Professor Don Poldermans, hoogleraar peri-operatieve cardiovasculaire zorg aan de Erasmus Universiteit Rotterdam, heeft op een onzorgvuldige manier data verzameld. Bijna twee weken geleden maakte de Nijmeegse Radboud Universiteit bekend dat een promovendus onderzoeksresultaten heeft 'verfraaid'.

Hoewel deze fraudezaken aanzienlijk minder ernstig zijn, doen ze denken aan de zaak Stapel. De beroemde hoogleraar bleek jarenlang onderzoeksdata uit zijn duim gezogen te hebben. Hij werd ontslagen bij de universiteiten waar hij werkte, en leverde zijn doctorstitel in. De Universiteit Tilburg doet zelfs aangifte tegen de ex-professor.

De drie zaken doen het imago van de wetenschap geen goed, zeker aangezien het vooraanstaande hoogleraren betreft. Sommigen wijden de fraudezaken aan een structureel probleem in de academische wereld. Door de grote druk om met opzienbarende wetenschappelijke ontdekkingen te komen zouden sommige onderzoekers in de fout gaan.

Yvo Smulders is - net als professor Poldermans - internist. Hij komt samen met psychiater Joeri Tijdink en Robbert Dijkgraaf, scheidend president van de Koninklijke Nederlandse Academie van Wetenschappen, praten over de grote prestatiedruk bij academici.

Kaf van koren scheiden bij PGB

2012-02-19T14:09:00.000+01:00

Staatssecretaris Marlies Veldhuijzen van Zanten vindt het onaanvaardbaar dat zo'n 30 procent van de mensen met een persoonsgebonden budget (PGB), dat geld ten onrechte ontvangt.

Dat zegt ze in een interview met Vrij Nederland. 'Het kan niet zo zijn dat je op internet zoekt, de naam van een kwaal vindt en dan denkt: kijk, daar kan ik 2000 euro per maand voor krijgen. Daar wil ik vanaf. Bij het PGB moeten we het kaf van het koren scheiden.'

De staatssecretaris van VWS pleit in het opinieblad ook voor een debat over de vraag of doodzieke patiënten wel ten koste van alles moeten worden doorbehandeld. ,,Veel ziekenhuisspecialisten zijn gewend om alles wat ze in huis hebben, aan te bieden aan een patiënt. De cardioloog doet dat, de internist, de uroloog, meestal ook nog langs elkaar heen. Die medisch specialisten bedoelen het goed. Ze hebben die ene kwaal waar zij veel van weten, verholpen. Maar op termijn helpt het niet.'' Zij zegt dat zij zelf niet het voortouw wil nemen in het debat.

Bron: ANP

Interview met Sjoerd Niehof (Erasmus MC)

2012-02-19T14:05:00.001+01:00

Sjoerd Niehof is op 3 oktober 2007 gepromoveerd aan het Erasmus MC in Rotterdam. Nu gaat hij aan de slag als postdoc op de afdeling Experimentele Anesthesiologie.

Op 3 oktober ben je gepromoveerd. Waar gaat je proefschrift over?
Mijn onderzoek gaat over thermografie bij CRPS-patiënten. Thermografie is een techniek waarmee je de temperatuur van de handen en voeten zichtbaar kunt maken. Zo kun je vaststellen of er sprake is van verschillen in doorbloeding tussen de linker- en de rechterhand, of tussen CRPS-patiënten en mensen zonder CRPS. Op die manier heb ik een bijdrage proberen te leveren aan zowel de diagnostiek als inzicht in de pathofysiologie van CRPS.

De thermografische camera kent vele toepassingen in de industrie, maar het gebruik ervan binnen het CRPS-onderzoek is relatief nieuw. In het onderzoek hebben we gebruik gemaakt van een mathematisch model om uitgebreider dan tot nu toe gebruikelijk de verschillen in kaart te brengen. Daarnaast is het duidelijk geworden dat het zeer belangrijk is om dynamisch te meten, dat wil zeggen op meerdere momenten onder invloed van temperatuur-stimulatie. Op die manier worden ontwikkelingen en veranderingen in de tijd beter zichtbaar en kun je ook beter zien wat er gebeurt als je ingrijpt met medicijnen.

Wat heeft het onderzoek op dit moment voor nieuwe inzichten opgeleverd die interessant kunnen zijn voor patiënten en behandelaars?
De belangrijkste bevinding is waarschijnlijk dat alle CRPS-patiënten verschillen in temperatuur (doorbloeding) laten zien in vergelijking met gezonde mensen. Die verschillen zie je zelfs bij CRPS-patiënten die geen klachten over doorbloeding hebben. Kennelijk is dat iets wat bij de aandoening hoort en een belangrijke rol speelt binnen de pathofysiologie. Die temperatuurverschillen alleen zijn niet voldoende om de diagnose CRPS te kunnen stellen (niet specifiek genoeg). Ze zouden namelijk ook het gevolg van een andere aandoening kunnen zijn. Het temperatuurbeeld van warme CRPS lijkt bijvoorbeeld op dat van een ontsteking die onderdeel is van het gewone genezingsproces na een fractuur.

Dit onderzoek is redelijk fundamenteel en heeft dus niet direct een nieuwe behandeling opgeleverd. Op dit moment worden patiënten behandeld met ontstekingsremmers bij warme CRPS en vaatverwijderaars bij koude CRPS, maar we weten niet met zekerheid of we dan echt de oorzaak van het probleem aanpakken. In de toekomst zullen we gerichter in willen grijpen. Dan zullen we dus moeten weten waar precies de oorzaak van de doorbloedingsproblemen ligt: centraal (ruggenmerg of hersenen) of meer perifeer (bijv. ontsteking in de ledematen). Welke methoden geschikt zijn om dit te achterhalen is een belangrijke vervolgvraag, die is voortgekomen uit dit onderzoek. Een gedeelte van dit antwoord op deze vraag is gevonden in de dynamische meting onderzocht binnen dit onderzoek. Daarnaast zijn veel medicijnen (o.a. de vaatverwijderaars) nog in onderzoek en dus nog niet voor iedereen verkrijgbaar. Een belangrijke bijdrage van thermografie is dan ook om te meten of behandeling met die medicijnen een effect heeft.

Hoe ben je in het onderzoek naar CRPS terecht gekomen?
Tijdens mijn opleiding Electrotechniek aan de MTS heb ik stage gelopen bij het Ignatiusziekenhuis in Breda. Dat is? Daar ben ik gefascineerd geraakt door medische technologie en heb ik dat ook als afstudeerrichting gekozen in mijn vervolgopleiding Technische Natuurkunde aan de HTS. Mijn afstudeeropdracht van de HTS heb ik uitgevoerd op het pijnbehandelcentrum van het ErasmusMC. Tot die tijd wist ik nog maar weinig van pijn en CRPS. Na mijn afstuderen ben ik bij het Erasmus MC gebleven en kreeg ik de mogelijkheid om daar promotie-onderzoek te doen.

Ik vind het mooi om een bijdrage te kunnen leveren aan de behandeling van en kennis over een aandoening. Patiëntencontact is daarbij erg belangrijk. Je moet bij de ontwikkeling en het gebruik van medische technologie ook steeds uitgaan van de behoefte van de patiënt. Een thermografie-opname is voor patiënten vaak een eye opener: ze krijgen daar een zichtbare bevestiging van wat ze voelen.

Hoe ziet jouw toekomst binnen TREND eruit?
Ik heb nu een aanstelling als post doc bij de afdeling Experimentele Anesthesiologie van het Erasmus MC. Daar wordt veel innovatief onderzoek verricht op het gebied van technische metingen. De subsidie van TREND loopt eind 2007 af voor het Erasmus MC, dus zullen we op andere manieren subsidie moeten aanvragen. De kennis en de contacten van TREND blijven echter bestaan en in de toekomst zullen we daar ook mee samen blijven werken.

Wat is voor jou persoonlijk de grootste uitdaging binnen TREND?
Om bevindingen en visies vanuit verschillende disciplines met elkaar te verenigen in een werkbare onderzoekshypothese. Daarmee wordt het onderzoek echt multidisciplinair.

Interview met Roberto Perez (VUMC)

2012-02-19T14:03:00.002+01:00

Wat is uw achtergrond?
Ik heb eerst als fysiotherapeut gewerkt, met name in de particuliere praktijk. Daar is mijn liefde voor de omgang met patiënten en het revalidatieproces ontstaan. Ik heb ook ontdekt dat ik meer een onderzoeker ben dan een behandelaar. Vanuit mijn interesse voor diagnostiek en meten ben ik bewegingswetenschappen gaan studeren aan het VUMC. Aansluitend heb ik een baan gekregen als onderzoeksassistent bij het onderzoek naar CRPS. Vanaf daar is het verder gegroeid.

Hoe bent u precies bij het onderzoek naar CRPS betrokken geraakt?
Als fysiotherapeut heb ik wel eens te maken gehad met patiënten met deze ontzettend vreemde klacht: een pijnlijke, rode, gezwollen arm die was ontstaan na een botbreuk. Toen heette dat nog geen CRPS, maar Südeckse dystrofie. Op basis van wat er in de boeken stond konden we alleen constateren dat er íets ontregeld was. Dat heeft me wel geïntrigeerd. Dat CRPS als onderzoeksvraag voorbijkwam was eigenlijk toeval. Aan het VUMC was Prof. Zuurmond al langere tijd bezig met het onderzoek naar CRPS. Ik heb dat verder proberen uit te breiden: kijken naar aspecten van diagnostiek, het ontwikkelen van meetinstrumenten en de klacht op verschillende niveaus in kaart brengen. Daarbij wilden we ook oog hebben voor het effect van de klachten op de kwaliteit van leven.

Hoe is de deelname van het VUMC bij TREND ontstaan?
Aanvankelijk werkten we met name samen met het Radboud Ziekenhuis in Nijmegen aan het onderzoek van Margreet Oerlemans, later meer met het AZM. We wisten steeds meer over CRPS, maar het overzicht ontbrak. Samen met prof. Jan Geertzen van het AZG zijn we toen gestart met het opzetten van de CRPS – richtlijnen. Bob van Hilten uit Leiden was daar ook bij betrokken en hij zag mogelijkheden om daar een breder consortium van te maken. Dat was een zeer goede zet.

Wat is volgens u de meerwaarde van TREND?
Voorheen was ieder meer zijn eigen kasteeltje aan het opbouwen. Iedereen deed het weer op zijn eigen manier. Het grote voordeel van TREND is dat dat nu allemaal gestroomlijnd en vergelijkbaar is. Nu gebruiken alle partners dezelfde meetinstrumenten, inclusiecriteria en methoden. Daardoor kunnen we onderzoek doen op grotere schaal. Daarnaast kunnen we natuurlijk kennis en patiënten met elkaar delen. We zijn nu minder concurrenten van elkaar, maar werken toe naar een gezamenlijk doel: verbetering van de behandeling van CRPS.

Samen met Frank Huygen (Erasmus MC) coördineert u de onderzoekslijn ‘trials’, wat kunnen we daar van verwachten?Momenteel lopen er 11 klinische trials. Een aantal daarvan zijn we aan het afronden. Sommige resultaten zijn veelbelovend. Het onderzoek naar de invloed van magnesium levert voor een aantal patiënten interessante resultaten op. We verwachten daar over anderhalf jaar meer over te kunnen zeggen, mits de inclusie van patiënten goed loopt.

Er zijn al behandelingen die voor bepaalde groepen patiënten effectief zijn, maar niet iedere behandeling is even effectief voor iedereen. Dat komt ook omdat de klacht niet erg uniform is. Voorheen werd CRPS beschouwd als één ziekte, maar dat beeld klopt niet helemaal. Nu proberen we verschillende subtypen te onderscheiden. Sommige patiënten hebben te kampen met ontstekingsverschijnselen, anderen met doorbloedingsproblemen of bewegingsstoornissen. Er lijken verschillende mechanismen ten grondslag te liggen aan de klacht. Bij iedere patiënt moet je afzonderlijk bekijken welk mechanisme de hoofdrol speelt. Je maakt een soort patiënten profiel, wat je in staat stelt een persoon heel gericht te behandelen. Dat is veel beter dan een algemene behandeling. De diversiteit van CRPS maakt het noodzakelijk om er vanuit verschillende perspectieven en disciplines naar te kijken en die kennis met elkaar te delen. Het is mooi om te zien hoe binnen TREND professionals van divers pluimage samenwerken aan hetzelfde doel: verbetering van de behandeling van patiënten.

Interview met drs. Annetje de Rooij (LUMC)

2012-02-19T14:00:00.002+01:00

Drs. Annetje de Rooij is AIO familieonderzoek op de afdeling neurologie van het LUMC.

Wat is uw achtergrond? En hoe bent u in aanraking gekomen met het TREND-onderzoek naar CRPS-1?
Na mijn studie geneeskunde en mijn coschappen wilde ik graag, voordat ik de kliniek in ging, wetenschappelijk onderzoek doen. Ik was erg geïnteresseerd in genetica en daarom viel mijn oog op de vacature voor het genetica-onderzoek binnen TREND. Na twee zeer enthousiaste sollicitatiegesprekken wist ik dat ik op een goede plek zat.

U bent momenteel bezig met een promotie-onderzoek. Kan u in het kort uitleggen waar dat precies over gaat?
Mijn onderzoek gaat over de genetica van Complex Regionaal Pijn Syndroom (CRPS) ook wel bekend onder de naam posttraumatische dystrofie. Tot nu toe was daar eigenlijk weinig over bekend. Het onderzoek heeft zich in eerst instantie vooral gericht op het familiair voorkomen van CRPS en het risico van familieleden op het krijgen van de ziekte. Verder zijn we ook zeer geïnteresseerd in het vinden van genen die mogelijk de ziekte kunnen veroorzaken. Die kunnen ons helpen om een beter idee te geven over mogelijke oorzaken van CRPS en misschien nieuwe aangrijpingspunten geven voor behandeling.

Wat zijn tot op heden de bevindingen van dat onderzoek?Wij hebben een aantal families gevonden in Nederland waarin twee tot vijf mensen CRPS hebben. Als je het ziektebeeld van deze patiënten vergelijkt met patiënten waarbij CRPS niet voorkomt bij familieleden, dan blijkt de eerste groep het syndroom op jongere leeftijd te krijgen, vaker zonder aantoonbaar trauma en vaker in meerdere extremiteiten. Allemaal tekenen dat genetische factoren mogelijk een rol spelen. Ook hebben we gevonden dat voor de familieleden van algemene CRPS patiënten het risico op het krijgen van de ziekte niet verhoogd is. Een andere bevinding is dat een bepaalde variatie in het DNA vaker voorkomt bij CRPS patiënten met een speciale vorm van de ziekte, namelijk met dystonie (=verandering in normale spierspanning), in vergelijking met gezonde personen.

Hoe ziet uw toekomst eruit? M.a.w. Waar gaat u zich op richten na afronding van dit onderzoek?
Ik heb met veel plezier aan mijn onderzoek gewerkt. Vooral het samenwerken met verschillende afdelingen en disciplines naar een uiteindelijk doel, heb ik als zeer leerzaam en uitdagend ervaren. Naar aanleiding van mijn contacten met CRPS patiënten heb ik gezien dat het niet altijd mogelijk is om het lokale probleem volledig te genezen. Het is soms zinvoller om naar de patiënt in zijn geheel te kijken om zo het dagelijks functioneren te verbeteren. Hierdoor ben ik geïnteresseerd geraakt in de revalidatiegeneeskunde. Ik hoop dan ook na mijn afronding van het onderzoek een baan te vinden als arts-assistent in de revalidatie.

Interview met Ilona Thomassen (Patiëntenvereniging)

2012-02-19T13:57:00.003+01:00

Ilona Thomassen is de landelijk voorzitter van de Nederlandse Vereniging van Posttraumatische Dystrofie Patiënten.

Hoe bent u bij de patiëntenvereniging betrokken geraakt?
In 1990 kreeg ik na een peesschede-ontsteking in mijn rechterhand pijnklachten die niemand kon verklaren. De klachten werden steeds erger. Pas na twee jaar dacht een orthopedisch chirurg aan dystrofie. Eindelijk was er een diagnose! De keuringsarts met wie ik in die tijd te maken had wees me op het bestaan van de patiëntenvereniging. Met een informatieboekje van de vereniging kon ik toen ook aan anderen duidelijk maken wat er precies aan de hand was. Nadat ik aanvankelijk als vrijwilliger in de regio heb gewerkt, werd ik in 1995 landelijk voorzitter van de vereniging.

TREND-onderzoek is vooral fundamenteel onderzoek. Dat vraagt om enige terughoudendheid als het gaat om praktische gevolgen voor bijvoorbeeld de behandeling en prognose. Hoe belangrijk is het voor patiënten dat dit type onderzoek plaatsvindt?
Patiënten willen natuurlijk het liefst morgen van hun pijn af. Daar biedt het onderzoek van TREND geen oplossing voor. Toch is het TREND onderzoek heel belangrijk, ook voor patiënten. Tot nu toe kunnen we immers nog onvoldoende verklaren waarom de ene patiënt na iets betrekkelijk ‘onschuldigs’ als een gebroken pols aanhoudende en soms zeer ernstige klachten ontwikkelt, terwijl de ander na een paar weken ongemak nergens meer last van heeft. Wanneer we o.m. via het onderzoek van TREND meer inzicht krijgen in de onderliggende mechanismen en eventuele verschillen in kenmerken van patiënten, dan kan dat voor de toekomst betekenen dat behandelingen mogelijk eerder kunnen worden gestart en beter kunnen worden afgestemd op kenmerken van patiënten en hun specifieke klachten.

Op welke manier werken de patiëntenvereniging en TREND samen?
Door de jaren heen hebben we inmiddels een stevig fundament voor samenwerking opgebouwd. We weten elkaar makkelijk te vinden en wisselen op een plezierige en open manier informatie en ideeën uit. De meerwaarde van de huidige samenwerking is zo duidelijk dat die wat mij betreft wordt voortgezet, ook wanneer het consortium er in de toekomst anders uit zou gaan zien. Binnen TREND als geheel staat de vereniging voor het patiëntenbelang. Samen met de onderzoekers proberen we het belang van het TREND onderzoek uit te dragen. Onderzoekers zijn altijd bereid lezingen voor patiënten te houden. Op onze beurt proberen we een bijdrage te leveren aan de werving van patiënten voor deelname aan onderzoek. Hun bereidheid daartoe is voor veel onderzoekers immers een enorm belangrijke voorwaarde om hun onderzoek te kunnen doen. Een belangrijk motief van veel deelnemende patiënten is een bijdrage te leveren om in elk geval voor anderen de ellende die ze zelf vaak doormaken, te beperken. Inmiddels zijn er aanwijzingen dat er mogelijk sprake is van een grotere gevoeligheid binnen bepaalde families. Daarmee zouden de resultaten dus misschien wel eens sneller en ‘dichter bij huis’ van belang kunnen zijn, voor broers of zussen en kinderen bijvoorbeeld. Deelname moet verder niet te belastend zijn, zowel qua reistijd als de onderzoeken zelf. Ook zaken als een goede organisatie en prettige ontvangst zijn belangrijk.

Wat zou er vanuit TREND nog meer kunnen worden gedaan om patiënten te motiveren tot deelname?
Via de website van de vereniging zouden we de opbrengst van het onderzoek waaraan patiënten hebben bijgedragen, nog zichtbaarder kunnen maken. Bijvoorbeeld via een actueel publicatie-overzicht, zoals nu op de TREND website staat. Zo ziet iedereen dat meewerken ook echt ergens toe leidt. Wie weet trekt dat ook andere patiënten die nu nog niet meedoen! Verder is onze inschatting dat juist nieuwe patiënten in het acute stadium vaak op de website op zoek gaan naar informatie. We zouden hen in onze oproep nog nadrukkelijker kunnen uitnodigen zich aan te melden. En wie we nu mislopen zijn patiënten in het oosten en noorden van het land. In de huidige situatie zijn de afstanden en daarmee dus de belasting van het reizen naar centra betrokken bij TREND, simpelweg te groot. Er zou een manier moeten worden bedacht waarop we behandelaars in perifere ziekenhuizen in die regio’s kunnen motiveren om patiënten uit die regio aan te melden. Om de belasting voor patiënten te verminderen, zou je kunnen denken aan een ‘dependance’ waar je mensen uitnodigt.

Wat zijn voor u persoonlijk belangrijke verwachtingen voor de toekomst vanuit TREND?
Ik zou heel graag in 2011 samen een publieksdag willen organiseren waarin we laten zien welke belangrijke stappen voorwaarts er in het TREND onderzoek zijn gezet. We kunnen dan hopelijk een nieuwe versie uitbrengen van onze huidige brochure met de titel ‘Een onbegrepen aandoening’. Tegen die tijd hopen we immers wel beter te weten wat er precies gebeurt wanneer iemand deze klachten ontwikkelt. Richting behandelaars hopen we bovendien de blinde vlekken in de huidige richtlijn te kunnen aanvullen met aanbevelingen voor gerichte interventies in een vroeg(er) stadium, waarmee de ontregeling teruggedraaid of getemperd wordt. Met als einddoel: korter durende klachten, waar je als patiënt minder last van hebt en die minder kans krijgen te ontaarden in de ernstige vormen zoals je ze nu wel ziet. Daarbij zou ik ook willen pleiten voor meer aandacht voor kinderen en dystrofie. Je hoort bijvoorbeeld schrijnende verhalen van vaak nog jonge meisjes die in sneltreinvaart over het hele lichaam klachten ontwikkelen en zelfs bedlegerig worden. Behandeling en inzet van medicatie vindt plaats op basis van onderzoeksbevindingen bij volwassenen, terwijl iedereen weet dat dat bij kinderen nu eenmaal anders werkt. Nederland vervult samen met een aantal andere landen een voortrekkersrol in het onderzoek op dit terrein. Het TREND onderzoek, met haar multidisciplinaire benadering, neemt daarin een unieke plaats in. Het zou geweldig zijn als patiënten wereldwijd via internationale verspreiding van de resultaten van TREND zouden kunnen profiteren.

Interview met Frank Huygen (Erasmus MC)

2012-02-19T13:53:00.003+01:00

Frank Huygen is pijnspecialist bij het Pijnbehandelcentrum van het Erasmus MC in Rotterdam. Binnen TREND coördineert hij de onderzoekslijn ‘Behandelmethoden’.

U coördineert samen met uw collega Perez de onderzoekslijn gericht op behandelmethoden. Wat is het bijzondere aan het onderzoek dat daarbinnen plaatsvind?
Kenmerkend voor deze onderzoekslijn is de sterke link met de pathofysiologie (de studie van de functie van zieke organen). Op basis van waarnemingen proberen we vast te stellen wat er mis is bij mensen met CRPS en wat we moeten doen om dat te verhelpen of verbeteren. In de pijnbestrijding constateer ik een duidelijke ontwikkeling van een symptoomgerichte (symptom based) benadering, naar een benadering waarbij wordt uitgegaan van de onderliggende structuren van de ziekte (mechanism based). Deze nieuwe invalshoek is ook karakteristiek voor TREND. Een belangrijk inzicht dat daarmee samenhangt, is dat niet alle CRPS patiënten dezelfde behandeling kunnen krijgen, want daarvoor zijn de verschijningsvormen van CRPS te divers. De ene patiënt heeft met name last van temperatuurverschillen, terwijl de andere meer zwellingen of gevoelsstoornissen vertoont. Welk medicijn en welke behandeling een patiënt nodig heeft, hangt dus af van de individuele situatie. Ik denk dat behandeling steeds meer op maat moet worden gesneden.

Als het om behandeling gaat, denk je al snel aan patiënten en behandelaars. Welke rol spelen zijn in het onderzoek?
De patiënten die meedoen aan onderzoek vervullen een zeer bijzondere rol. Niet alle studies waaraan ze deelnemen zijn direct relevant of leveren iets op voor hen zelf. Patienten kunnen bijvoorbeeld in een controlegroep zitten. Zij nemen soms dus deel om de behandeling van CRPS patiënten in de toekomst –maar niet direct voor henzelf- te verbeteren. Ik vind het echt fantastisch dat patiënten daaraan meewerken. Er zijn altijd patiënten nodig voor onderzoek. Ik heb soms wel het gevoel dat er meer patiënten te vinden moeten zijn. Kennelijk doen mensen om allerlei redenen niet mee. Soms wonen ze gewoon te ver weg, maar soms denken patiënten dat ze tijdens het onderzoek geen gewone behandeling meer krijgen. Dat is meestal niet zo. De patiënt krijgt nog gewoon de reguliere behandeling. De medicijnen die ze bij het onderzoek eventueel krijgen, zijn extra.

Voor de behandelaars is vooral een rol als verwijzer weggelegd. Via hen benaderen we patiënten voor deelname aan onderzoek. Het is dus belangrijk om hen op de hoogte te houden van de lopende onderzoeken en de hoeveelheid patiënten die daarbij nog nodig is. Dat gebeurt onder andere door middel van een nieuwsbrief. Daarnaast is bereikbaarheid van de onderzoekers is belangrijk, zodat verwijzers ook iemand aan de lijn krijgen als ze een patiënt willen aanmelden. We hebben nu een 06-nummer dat altijd door één van de onderzoekers wordt gedragen.

Wanneer gaan patiënten en behandelaars iets merken van de uitkomsten van TREND?
Dat hangt af van de resultaten van de lopende studies. Als de resultaten daarvan positief zijn, zouden de medicijnen kunnen worden gebruikt voor CRPS patiënten. Of en wanneer dat dan precies gebeurt, hangt echter ook af van andere zaken. Sommige van de medicijnen die nu in studies worden gebruikt zijn erg duur en het is nog afwachten of zorgverzekeraars die medicijnen willen gaan betalen als ze nog niet officieel geïndiceerd zijn voor gebruik bij CRPS patiënten. Een onderzoek is dus niet klaar als is aangetoond dat een bepaald medicijn werkt, maar pas als het ook is geïmplementeerd. Het is goed dat CRPS, als ziektebeeld, langzaam maar zeker steeds meer wordt erkend en geaccepteerd. TREND speelt daarbij een belangrijke maatschappelijke rol door goed onderzoek te verrichten in gerenomeerde instituten.

Welke nieuwe ontwikkelingen zijn er de komende tijd te verwachten vanuit deze onderzoekslijn?
Een belangrijke nieuwe ontwikkeling in deze onderzoekslijn is de ‘graded exposure’. Deze benadering van CRPS borduurt voort op de zogeheten Macedonië-therapie, die stelt dat het voor patiënten iets goeds oplevert om geleidelijk aan door de pijn heen te gaan bewegen. Dat in tegenstelling tot voorheen toen patiënten werd aangeraden om het vooral rustig aan te doen.

Daarnaast is binnen TREND de zoektocht naar een biomarker van zeer groot belang. Via een biomarker wordt het mogelijk de diagnose in het laboratorium te stellen. Het zou zowel de erkenning als de behandeling van CRPS ten goede komen als er op een eenvoudige manier is vast te stellen of iemand CRPS heeft of niet, en eventueel ook nog de mate waarin.

Wat is voor u persoonlijk de grootste uitdaging binnen TREND?
Dat is toch wel de samenwerking tussen de verschillende disciplines; niet alleen anesthesiologie, neurologie en revalidatie, maar ook de TU Delft en de bedrijven. Juist op de raakvlakken kan de winst worden geboekt. Zo heeft bijvoorbeeld de behoefte van het AZM aan een monitor voor proefdieronderzoek uiteindelijk geleid tot de ontwikkeling van de CatWalk door Noldus op basis van een meetconcept van de Universiteit Utrecht. Het combineren van de kennis en kunde van partners levert resultaten op.

Nederland is samen met Duitsland koploper op het gebied van CRPS onderzoek. Er werd veel onderzoek gedaan, maar het waren allemaal losse stukjes. Dan ga je met argusogen zitten kijken wat de collega’s doen. Als je dan gaat samenwerken, zoals TREND, blijkt dat je eigenlijk helemaal geen concurrenten van elkaar bent. Door samenwerking wordt relevante kennis gedeeld en is het eenvoudiger om grote databanken van patiënten of erfelijk materiaal (DNA) aan te leggen. Daarnaast blijkt dat er genoeg werk is voor alle partijen.

De samenwerking kent ook lastige aspecten. De ziekenhuizen moeten er bijvoorbeeld voor waken om in elkaars vijvertje te vissen bij de werving van patiënten voor onderzoek. In de praktijk valt dat vaak mee door de geografische spreiding van de ziekenhuizen. Daarnaast spelen ook altijd de individuele belangen nog een rol. Elke partner heeft zijn eigen verplichtingen zoals publicaties in peer reviewed wetenschappelijke tijdschriften en afronden van promotieonderzoeken. Het is dan ook van belang dat alle TREND partners zich daar bewust van zijn en dat er open, en met respect voor elkaars individuele belangen, over gesproken wordt.

Interview met prof. dr. Bob van Hilten (LUMC)

2012-02-19T13:50:00.002+01:00

Wat maakt het TREND consortium bijzonder?
Vanaf de eerste plannen voor TREND viel de grote bereidheid tot samenwerking op. Partners uit vergelijkbare instituten hadden vaak al eerder contact, maar ook bij nieuwe partners zoals de TU Delft was er op voorhand veel belangstelling om aan te haken bij dit initiatief. Met bijdragen vanuit verschillende disciplines omvatten we in TREND de hele cyclus ‘from bench to bed’, dus van onderzoek in het laboratorium via diermodellen naar de patiënt en vice versa. Dat hadden we als afzonderlijke instituten waarschijnlijk niet voor elkaar gekregen. Met zo’n grote en gemêleerde groep hebben we eerst geïnvesteerd in de samenwerking en het opbouwen van onderling vertrouwen. Juist vanwege de verschillende achtergronden hebben we elkaars talen moeten leren verstaan. Inmiddels ligt er een stevige basis voor samenwerking. Er is steeds meer onderling contact en uitwisseling, tussendoor, door programmalijnen heen, tussen individuele onderzoekers en tijdens de jaarlijkse symposia. We durven inmiddels ook steeds kritischer naar onszelf en elkaar te zijn. Overigens hebben we intussen de eerste tegenslagen gehad in het onderzoek. Ook dan merk je dat de groep inmiddels de nodige veerkracht heeft om die samen op te vangen.

Welke nieuwe ontwikkelingen kunnen we de komende tijd verwachten?
De programmalijn Epidemiologie heeft tot nu toe de meest concrete resultaten opgeleverd waarover ook is gepubliceerd. We weten nu hoe vaak CRPS voorkomt en wie relatief het grootste risico lopen. Belangrijke gegevens waar tot nu toe geen helder beeld over bestond.

In het Biomarkers programma zijn de eerste resultaten beschikbaar. Vooral het onderzoek in Rotterdam heeft belangrijke inzichten opgeleverd over de bijdrage die bepaalde stoffen spelen bij ontstekingsprocessen en de regulatie van de vaattonus. Naast dit heel gerichte (‘hypothese-gestuurd’) onderzoek staat een aantal onderzoeken uit waarin we vanuit een wat opener benadering naar allerlei processen kijken. Wie weet gaat dit verrassende nieuwe inzichten opleveren in een richting of op dimensies die we niet op voorhand hadden verwacht of voorzien.

In de Meetinstrumenten lijn zijn allerlei ontwikkelingen gaande. Het meest concrete voorbeeld op dit moment is een instrument waarmee onderzoek naar repeterende vingerbewegingen kan worden gedaan. Tot onze verrassing blijkt dat bewegingspatronen bij CRPS patiënten opmerkelijk anders zijn dan die van bijvoorbeeld Parkinson patiënten. De onderzoekers gaan deze verschillen en de onderliggende mechanismen natuurlijk in de komende tijd publiceren. Onderzoek op het gebied van thermografie laat zien dat er problemen zijn met de doorbloeding van de huid in de aangedane ledematen, vergeleken met de gezonde. We kijken hierbij niet alleen naar statische beelden, van een hand of voet in rust, maar ook naar wat er gebeurt bij prikkeling door bijvoorbeeld kou of bij bewegen.

Het Genetica programma is een langlopend programma waarbinnen de bevindingen nog even op zich laten wachten. We nemen daarin onder andere een aantal families onder de loep waarin meerdere mensen CRPS hebben. Ook in de programmalijn Behandeling (trials) staat nog een groot aantal studies uit. Vooral in dit programma hebben we dringend behoefte aan patiënten die bereid zijn mee te werken aan ons onderzoek!

Ook in het buitenland zien collega’s in TREND een mooie basis voor samenwerking waarbij men graag wil aanhaken. In het afgelopen jaar zijn belangrijke contacten gelegd met onderzoeksinstituten in Duitsland, Engeland, de Verenigde Staten en Zwitserland. Die groeiende internationale samenwerking biedt natuurlijk belangrijke nieuwe perspectieven voor de toekomst.

Wat kunnen behandelaars en patiënten van TREND verwachten?
TREND onderzoek is vooral fundamenteel onderzoek. Het zoeken naar een verklaring van onderliggende processen is nu eenmaal iets anders dan praktijkgericht onderzoek doen. Wij denken dat het nodig is het ontstaan en het verloop van CRPS eerst te begrijpen voordat je de stap kunt maken naar aanbevelingen voor het stellen van een goede diagnose, wat je met behandeling kunt bereiken en welke behandeling, in welk stadium, bij welk probleem het beste werkt. We moeten dus voorzichtig zijn met het direct vertalen van onze onderzoeksresultaten naar praktische aanbevelingen voor artsen en patiënten. Maar waar dit vanuit goed gefundeerd onderzoek kan, zullen we dat zeker doen. Bijvoorbeeld via richtlijnen, folders, voorlichting en nascholing en natuurlijk onze website.

Wat is voor u persoonlijk de grootste uitdaging binnen TREND?
CRPS heeft een historie waarbij nog steeds een groot deel van de artsen denkt dat het niet om een echte ziekte of aandoening gaat, maar om ‘iets tussen de oren’. Zolang we het niet kunnen meten en geen verklaring hebben, bestaat het niet, zo lijkt de veronderstelling. Terwijl we uit het verleden natuurlijk meer dan voldoende voorbeelden hebben waarbij we pas veel later in staat bleken een verklaring te vinden voor een tot dan toe onbegrepen ziekte.

Met het belang van de patiënten voor ogen zou voor mij de eerste cruciale stap zijn dat we vanuit gedegen wetenschappelijk onderzoek op een overtuigende manier kunnen bijdragen aan de (h)erkenning dat deze aandoening bestaat. Stap 2 is het vinden van beter werkzame therapieën voor de diversiteit aan problemen die deze ziekte met zich meebrengt. Als je kunt voorkomen dat klachten chronisch worden of de schade daarvan kunt beperken, dan heeft dat enorme consequenties voor de patiënt in diens privé-leven maar ook als werknemer. Allemaal patiëntgerichte overwegingen dus, maar wel vanuit de veronderstelling dat de weg via fundamenteel onderzoek de beste weg is om die patiënt uiteindelijk het beste te kunnen bieden.

In wetenschappelijk opzicht is dit type onderzoek overigens ook een grote uitdaging. Het biedt ons de kans meer te leren over de manier waarop het lichaam reageert op verstoringen. Ontstekingsreacties zijn op zich een heel normale reactie bij een breuk of operatie. Na verloop van tijd gaan ze meestal ook weer over. Maar hoe komt het dat dit proces bij sommige mensen ontspoort? CRPS kan hierbij als conceptueel model dienen en ons mogelijk tot nieuwe verrassende inzichten brengen die misschien ook toegepast kunnen worden bij andere, vergelijkbare aandoeningen.

CRPS of RSD of PTD (posttraumatische dystrofie / complex regionaal pijnsyndroom)

2012-02-19T13:41:00.003+01:00

De bovengenoemde drie namen, tezamen met nog een hele serie (waaronder Südeckse dystrofie) andere namen gaan over hetzelfde ziektebeeld. Welke van de drie namen ik in het verloop van dit stuk gebruik, ik heb het dus telkens over hetzelfde.

Kort gezegd gaat het om een ziektebeeld waar een vaak relatief klein letsel leidt tot klachten die niet in verhouding staan tot de veroorzakende gebeurtenis. Vaak staat vooral de pijn op de voorgrond, maar soms ook de weefselafwijkingen, of - als dat onder controle is - de centrale klachten die er ook vaak zijn. Bij de PTD zijn er altijd (in wisselende mate) klachten van zwelling, veranderde doorbloeding, verandering van zweetpatroon of beharing, overgevoeligheid van de huid en veel brandend gevoel van de huid. De verstoring van het weefsel leidt tot dystrofie (verdikking, verandering) of zelfs atrofie (verdunning, slijtage). ook kunnen huid en nagels veranderen, net als de kleur van de huid. De symptomen kunnen zich uitbreiden, zelfs naar andere ledematen, en zijn wisselend van aard. Daarnaast kunnen er zogenaamde centrale verschijnselen optreden via het centrum dat emoties, geheugen, concentratie en beoordelingsvermogen controleert, wat dan kan leiden tot slechter kunnen beoordelen en beslissen, slechtere concentratie, opwinding, prikkelbaarheid, slaapproblemen, depressie. Daarnaast zie je vaak chronische moeheid, verstoringen in menstruatie, prikkelbare darm, hypertensie, syndroom van Raynaud, e.d. Deze klachten hebben ook te maken met de overactiviteit van het sympathische zenuwstelsel, wat in eerste instantie wordt veroorzaakt door de 'verkeerde' reactie van het lichaam op het letsel. De oorzaak van dit 'verkeerd' reageren is onbekend, ook al zijn er wel wat theorieën.

Jaarlijks krijgen zo'n 8000 mensen deze complicatie na een letsel. Het overgrote deel geneest gelukkig in korte tijd. De overige patiënten krijgen te maken met een langdurige situatie. Naar schatting zijn er minstens 20.000 chronische patiënten in Nederland. Hoewel het op alle leeftijden voor komt, is dat vaker bij vrouwen (75%), en vooral tussen 45 en 60 jaar.

Uitgebreidere uitleg en informatie:
Het oudste en meest primitieve deel van ons zenuwstelsel is het autonome zenuwstelsel (zelfs een worm schijnt dat te hebben). Dat autonome zenuwstelsel houdt zich bezig met de handhaving en de bescherming van ons interne milieu. Zo houdt het bijv. de lichaamstemperatuur rond de 37 graden.
Het autonome zenuwstelsel bestaat uit twee componenten:
1 het sympathische zenuwstelsel
2 het parasympathische zenuwstelsel

Van die twee is het sympathische zenuwstelsel het deel wat zorgt dat je in nood klaar bent voor de strijd: de temperatuur gaat omhoog, de bloeddruk stijgt, de huid wordt kouder (om geen warmte verloren te laten gaan), de huid gaat zweten, de circulatie van de spieren, het bot en de hersenen nemen toe. Normaal gesproken is het parasympathische deel de evenwichtsbrenger door min of meer de tegenovergestelde dingen te doen. De delen zijn echter onafhankelijk van elkaar en je kunt dus niet het een stimuleren om het ander te remmen en visa versa. Bij de PTD wordt het probleem gevormd door een verstoring van de werking van het sympathische zenuwstelsel.

In de ontwikkeling zijn onze grote hersenen met de hersenschors veel nieuwer dan het autonome zenuwstelsel. Onze 'gewone' pijnzenuwen komen uit bij die hersenschors, waardoor we ons bewust worden van de pijn. En er wat aan kunnen doen. Normaal gesproken gaat de pijn weg als de wond heel is of de pijn niet nuttig meer is. We ervaren de pijn normaal ook alleen op de plaats waar de beschadiging is. Via de pijnzenuwen gaat de melding naar de hersenschors, zodat we precies weten waar de pijn zit.

De pijnprikkels via de sympathische zenuwtakjes gaan niet naar de hersenschors, maar naar het primitieve deel van de hersenen - het limbische systeem - net boven de hersenstam. Dit systeem controleert emoties, het geheugen, de concentratie en het beoordelingsvermogen. Teveel prikkels geeft dan ook op dit niveau verstoringen. Het grootste deel van de sympathische zenuwvezels volgt niet de normale anatomische zenuwvezels, maar volgt de wanden van bloedvaten en eindigt in de keten van klompjes zenuwcellen, de sympathische ganglia. Die zitten aan weerszijden van de wervelkolom. Teveel prikkels in dit deel kan een uitbreiding van de prikkels (klachten) veroorzaken die zowel horizontaal als verticaal kan gaan. (zo kunnen dus als complicatie andere ledematen mee gaan doen).

PTD, CRPS of RSD is dus een verstoring van de werking van het autonome sympathische zenuwstelsel. Het is een syndroom met meerdere uitingen, waarbij minimaal de volgende symptomen aanwezig zijn:

pijn: vaak een constant brandende pijn, maar ook wel stekend, gekneusd, etc. Vaak in fluctuerende mate aanwezig. De pijn wordt vergezeld door een overgevoelige huid, vaak alsof die verbrand is; een geringe prikkel geeft een sterke reactie, een geringe aanraking verergert de pijn. Spasmen van de bloedvaten in huid en spieren; koudere delen van de extremiteit; de spasmen kunnen leiden tot tremoren, bewegingsstoornissen, zwakte, onhandigheid of de neiging tot vallen een zekere mate van ontsteking; kan in de vorm van zwelling, huiduitslag, kleurverandering van de huid, neiging tot huidbloedinkjes, snel gekneusd raken, zwelling rond gewrichten emotionele storingen of slapeloosheid. Depressie, slecht kunnen beoordelen of beslissen, concentratieproblemen, geheugenproblemen, prikkelbaarheid, opgewondenheid, slaapproblemen. Omdat het sympathisch zenuwstelsel belangrijk is voor de handhaving van ons interne milieu, kunnen er meer verstoringen optreden omdat die handhaving niet meer perfect gaat. Bovendien wisselen de symptomen vaak van intensiteit, zelfs over korte termijn of over een paar uur.

Er zijn verschillende theorieën waarom de klachten, die afwijken van normale reacties op een kneuzing of breuk, zouden optreden en soms lang blijven. Hoewel het bovenbeschrevene een goede neurologische verklaring is, zijn er toch artsen die andere verklaringen bedachten. Zo zou de vorming van teveel radicalen op de plaats van het onheil tot een bijzondere ontstekingsreactie leiden en de uiteindelijke oorzaak zijn. Vandaar dat in het begin DMSOzalf wordt gegeven (MSM is een inwendige alternatief). Dit zou nog steeds kunnen passen bij het bovenstaande. Verder zijn er theorieën die stellen dat de inactiviteit de oorzaak is, of dat er een psychische predispositie zou zijn. Hoewel dit laatste via onderzoeken is ontzenuwd - er is niets wat daar op wijst - zijn er nog steeds artsen die dat denken. Ook wordt de verstoring via het limbische systeem genegeerd en worden de daardoor veroorzaakte klachten al te gemakkelijk afgedaan als psychische reacties op de ziekte. Voor de patiënt die vooral pijn heeft niet zo erg, maar voor de patiënt die de pijn onder controle heeft en vooral last van die limbische stoornissen heeft erg frustrerend.

Er zijn verschillende stadia in de PTD:
disfunctie (niet goed kunnen gebruiken)
dystrofie (verharding, afwijking van weefsel)
atrofie (weefselversterf, verdunning)
verstoring van het immuunsysteem met alle gevolgen van dien, inclusief kanker, hartaanvallen, etc.

Hoe sneller de stadia verlopen, hoe ernstiger de PTD en hoe agressiever de behandeling zal moeten zijn. Soms kan een geringe behandeling er ook al toe bijdragen dat mensen één of twee stadia verbeteren. Dat is een goed teken, maar zegt minder over de conditie; want hoe chronischer de ziekte is, hoe meer kans op het blijven van de klachten er is. Een succesvolle behandeling vereist teamwork. De belangrijkste zaken zijn een vroege diagnose, vroege mobilisatie en uitgebreide fysiotherapie, vermijden van narcotica, kalmeringsmiddelen en alcohol; verder stoppen met ijsbehandelingen en immobiliserende middelen. Meer informatie over behandeling en pijnbestrijding is te vinden op diverse sites, waaronder die van de PD-vereniging: www.posttraumatischedystrofie.nl.

Qua voeding wordt wel gezegd dat chocolade moet worden vermeden (vanwege de fenylethanolamine), net als hot dogs, lever, worst en alcohol. Een belangrijke regel is ook: prik niet, amputeer niet en opereer niet in het gebied van de PTD. Dat alles kan de situatie aanzienlijk verslechteren, omdat ze voor een nieuwe bron van PTD kunnen zorgen. Operaties kunnen overigens ook het begin van PTD zijn, naast kneuzingen of breuken.

De meest voorkomende plaatsen van waaruit een PTD zich ontwikkelt zijn hand/pols, elleboog, knie en voet.

V.w.b. de diagnose: die kan alleen worden gesteld door iemand die op basis van het klinische beeld en ervaring de diagnose kan stellen bij aanwezigheid van de 4 bovengenoemde criteria. Waterdichte testen bestaan niet. Een botscan is niet altijd positief, net als een thermografie. MRI en CAT-scan laten vaak niets zien voordat je in een later stadium beland bent.

Door de verschillende manifestaties en uitbreidingsmogelijkheden kunnen patiënten beelden ontwikkelen die niet voor elke arts begrijpelijk zijn. Zo kan iemand pijn in een arm ontwikkelen, een tremor(beven) van een hand hebben, maar ook moeilijk lopen, spasmen in de benen hebben en in een rolstoel eindigen. Zo'n patiënt wordt niet altijd medisch begrepen en kan worden bekeken als neurotisch, depressief of hypochondrisch. Artsen die het niet begrijpen hebben soms snel etiketjes geplakt als "hypochonder" of "somatisatie". En zie die dan maar weer kwijt te raken.......ze staan immers zwart op wit, en ook al zijn ze niet juist ze blijven in het dossier. Ideaal voor de verzekering die niet graag uitbetaalt. Evenzo is er verwarring met allerlei andere ziektebeelden (bijvoorbeeld het carpale tunnelsyndroom) mogelijk, met als mogelijkheid operatie en verdere verslechtering.....

Zoals beschreven kan de prognose goed zijn als de diagnose snel wordt gesteld en de behandeling snel wordt ingezet. 80% van de patiënten zou binnen het jaar herstellen, nagenoeg restloos. Voor de anderen kan het een langdurig of zelfs levenslang proces zijn.

De bovenstaande informatie heb ik verzameld van verschillende websites, waaronder die van de Amerikaanse neuroloog gespecialiseerd in PTD Dr. Hooshmand (http://www.rsdrx.com), de Amerikaanse patiëntenassociatie (http://www.rsds.org) en de Amerikaanse RSD Stichting (www.rsdfoundation.org). Deze sites vond ik weer via de Nederlandse vereniging voor posttraumatische dystrofie patiënten (http://www.posttraumatischedystrofie.nl).

Met name de site van Dr. Hooshmand is zeer uitgebreid en bevat vele vragen en antwoorden. Helaas heeft hij een reëlere kijk op de hele impact van de posttraumatische dystrofie (inclusief het limbische systeem) dan de meeste Nederlandse artsen/instanties. Bij Nederlandse artsen/instanties lijkt te veel het idee te heersen van 'je kunt niet bewijzen dat klachten door de PTD worden veroorzaakt en niet psychisch zijn', dus doen we er niets mee, of we gaan er van uit dat ze psychisch zijn. Dat beleidsmakende artsen zich zo opstellen is jammer, omdat het afbreuk doet aan wat de patiënt ervaart. Bovendien laten ze de patiënt ook behoorlijk in de steek als het gaat om de verzekeringstechnische kant van de zaak. Zolang artsen te weinig bepaalde symptomen onder het etiket van de ziekte stellen en te veel als psychisch of niet duidelijk, zullen verzekeringen daar van profiteren door dat soort klachten niet serieus te nemen en die patiënten te benadelen als het om uitkeringen gaat. Daar waar de geneeskunde zo prat gaat op de wetenschappelijkheid, denk ik dat hier toch met alle kennis door Hoosmand heel wetenschappelijk wordt neergezet wat er gebeurt, dat nota bene aangevuld met een onderzoek onder vele honderden patiënten, wat duidelijk de percentages aangeeft van patiënten met klachten op gebied van concentratie, geheugen, beoordelen, stemming, etc. Dit zijn geen toevallige cijfers, deze klachten zijn onderdeel van het hele symptoombeeld, horen bij het syndroom. Ze worden door hem zelfs als een van de pijlers voor de diagnose gesteld, omdat het meedoen van het limbische systeem (en dus deze klachten) bewijzend is voor de diagnose PTD, omdat het onderdeel is van het sympathische zenuwstelsel.

Ten slotte moet me van het hart dat ik veel patiënten tegenkom die al jaren niet meer onder behandeling zijn en hun leefpatroon behoorlijk hebben moeten veranderen. Ogenschijnlijk hebben ze geen klachten meer, maar ze zijn nog steeds veel sneller en langer moe, hebben nog regelmatig wisselende pijnen en kunnen veel minder. Met name de concentratie en het geheugen werken vaak slechter, ze gaan verjaardagen uit de weg omdat het ze te veel vermoeit. Dat zijn serieuze problemen, waar m.i. te weinig aandacht voor is. Veel van die mensen voelen zich behoorlijk alleen omdat weinig mensen het begrijpen. "Er is niets aan je te zien", "Maar je ziet er normaal uit", "waar zit het dan?", etc.

Ik hoop dat de uitleg over het syndroom en de verschijnselen die erbij kunnen komen iets meer duidelijkheid hebben kunnen geven aan mensen die dat zoeken. Of aan de omgeving van mensen die het betreft, want begrip van de omgeving is erg waardevol.

Beweeglijke hersenen

2012-01-20T13:54:00.002+01:00

Vrouwen kunnen veel dingen tegelijk, maar ze hebben ook vaker last van overbeweeglijkheid bij de ziekte van Parkinson, dystonie en depressies.

Volgens Bob van Hilten, hoogleraar bewegingsstoornissen van het Leids Universitair Medisch Centrum komt dat, omdat in vrouwenhersenen vaker nieuwe verbindingen worden aangegaan.

Ofwel: ze draaien andere ‘neurosoftware’ dan mannen. Van Hilten doet onderzoek naar bewegingsstoornissen in de neurologie. Van Hilten houdt zich bezig met onderzoek naar twee ziektes: de ziekte van Parkinson en dystonie (door CRPS).

Bowen Techniek® bij CRPS - Posttraumatische Dystrofie

2012-01-20T13:48:00.005+01:00

De namen `Bowen Techniek` en `Bowen Therapie` zijn door BowNed geregistreerde merknamen.

De Bowen Techniek is een krachtige, zeer doeltreffende behandelmethode, waarbij het zelfgenezend vermogen van het lichaam geactiveerd wordt. Met de duim en wijsvingers wordt er met lichte druk een korte rolbeweging over diverse spieren gemaakt op specifieke plekken.

Een verrassend eenvoudige techniek, die in de regel snel en goede resultaten geeft. Deze zachte behandelmethode is pijnloos en geeft geen extreme reacties. Met de Bowen Techniek wordt altijd de hele persoon behandeld en niet een geïsoleerde klacht. Bij acute gevallen wordt eerst lokaal behandeld en daarna de hele persoon.

Subtiel en krachtig
Vaak roept het subtiele karakter van de Bowen Techniek vraagtekens op. De krachtige werking staat namelijk in groot contrast met de zachte handelwijze. Dit is vaak moeilijk te bevatten en zelfs ervaren behandelaars zijn nog geregeld verbaasd over het effect ervan. De positieve reacties van cliënten / patiënten spreken voor zich.

Toepassingsgebieden
De Bowen Techniek kan toegepast worden bij jong en oud ongeacht welke klacht of kwaal. Hier zijn geen beperkingen.

Bowen helpt en verlicht onder andere bij:
rug- en nekpijn, knieproblemen, RSI, ontstoken/ gevoelige borst, hiel- en voetpijn, bunions, sportblessures, botbreuken, PMS, frozen shoulder, tenniselleboog, RLS (Restless Legs),stress, ademhalingsproblemen, verzwikkingen.

Bowen is ook heel doelmatig bij chronische aandoeningen zoals:
hooikoorts, artritis, hoge bloeddruk, hoofdpijn, migraine, lymphe-oedeem, nierproblemen, artrose, astmatische condities, chronische vermoeidheid, fibromyalgie.

De Bowen Techniek is buitengewoon effectief bij sportblessures en werkt aantoonbaar blessurepreventief. Bowen helpt ook de (sport)prestaties te verbeteren.

In een bestaande praktijk kan de Bowen Techniek aan de activiteiten worden toegevoegd. Ook binnen de fysiotherapie en in de zorgsector is de Bowen Techniek erg werkzaam en goed te gebruiken. Zo is de Bowen Techniek ook bijzonder goed toe te passen bij stervensbegeleiding, psychotherapie (als fysieke terugkoppeling), en binnen ziekenhuizen.

Let op combinaties
Medicijngebruik en geadviseerde oefeningen kunnen tijdens de behandelperiode altijd voortgezet worden. De Bowen Techniek kan goed gecombineerd worden met homeopathie, (Bach-)remedies en orthomoleculaire geneeskunde en elke vorm van oefentherapie. Het is belangrijk te weten, dat de Bowen Techniek zich gedurende de behandelperiode niet laat combineren met acupunctuur, reiki, sport- of voetreflex massage en andere direct op het lichaam werkende therapieën.

Hoe werkt de Bowen Techniek?
Hoe de Bowen Techniek werkt weten we feitelijk niet precies en er is ook niet één enkele verklaring voor te geven. Er is te weinig bekend over het functioneren van de hersenen.

Toch bestaat het idee dat de prikkelgeleiding door de Bowen Techniek versterkt wordt. Om te begrijpen hoe dit werkt mogen we ons allereerst realiseren dat er een enorme stroom prikkels, ongeveer 600.000, per seconde naar en van de hersenen gaan. Daarbij gaan voortdurend vele verloren. Dit is op zich geen probleem. Van een aantal prikkels met `probleemloze` informatie is het niet zo erg als deze onderweg blijft hangen. Het kan echter ook gebeuren dat een prikkel aangeeft dat er een probleem of disbalans in het lichaam is en niet aankomt. De hersenen zullen dan logischerwijs niet reageren. Er treedt dus geen herstel op. Omgekeerd kan het ook zo zijn dat de signalen vanuit de hersenen die tot herstel moeten leiden niet aankomen. Ook dan gebeurt er niets. Door een Bowen-move op de juiste plaatsen in het fascie-web toe te passen en daarna het lichaam de tijd te gunnen deze prikkel te verwerken, komen de verloren gegane signalen weer aan. Het lichaam herinnert zich als het ware weer hoe het hoort te zijn. Dit heeft tot gevolg dat er een scala aan herstelreacties optreedt.

Fascie
Het belangrijkste gebied waarop gewerkt wordt is de fascie, het bindweefselvlies rond spieren, spierbundels en -vezels; er ligt echter ook fascie rond organen, bloedvaten en zelfs rond zenuwen. Ook gewrichtskapsel, banden en pezen behoren er toe. Alle fascie staat, in functionele patronen, door het hele lichaam heen met elkaar in verbinding. Door deze samenhang speelt fascieweefsel een uiterst belangrijke rol in de informatievoorziening, de houding en de beweeglijkheid van ons lichaam. Een verstoring hierin heeft daarom invloed op het gehele lichaam. Theorieën hierover worden beschreven door Thomas Myers - “Anatomy Trains” , Schultz & Feitis – “The Endless Web”, Serge Paoletti – “Faszien”, Robert Schleip – diverse onderzoeken en artikelen over de werking van de fascie, Donald Ingber – die met name de theorieën over “tensegrity” heeft onderzocht en uitgewerkt, Gil Hedley die met zijn dissectie-colleges de fasciale lagen van het lichaam blootlegt.

In dit weefsel liggen o.a. zenuwuiteinden (receptoren) die gevoelig zijn voor druk en rek. Met name de interstitiële, de Ruffini- en Pacini-receptoren zijn de receptoren die na prikkeling als reactie een ontspanning van het fascieweefsel tot gevolg hebben. Deze prikkeling wordt bewerkstelligd doordat door het druk- en het rekmoment van de rolbeweging minieme electrische stroompjes opgewekt worden. Dit wordt het piëzo-electrisch effect genoemd. Zoals al vermeld is gaan enerzijds deze electrische signalen via het zenuwstelsel naar de hersenen (segmentale werking); anderzijds reageert de fascie direct en onafhankelijk van het zenuwstelsel. Doordat de fascie over het hele lichaam alle inwerkende spanningskrachten verdeelt, geeft ontspanning van de fascie in gebieden waar deze vastzit een balansherstel in het hele lichaam (zie hiervoor de diverse theorieën over het tensegrity-model).

Andersom geeft het ontstaan van spanning ook een reactie in het hele lichaam:
De fascie is voor te stellen als een groot net, of web, dat door het hele lichaam loopt. Dit web omsluit precies passend alle weefsel waar het mee in kontakt staat. Als er ergens een verstoring is zal de fascie daar - of mogelijk ook op een andere plek - gaan samentrekken en verstrakken. Dat is een natuurlijke beschermingsreactie van het lichaam. Meestal herstelt het lichaam dit spontaan en ontspant de fascie weer.

Het komt echter ook voor dat het lichaam maar gedeeltelijk herstelt en de fascie plaatselijk gespannen blijft. Daardoor blijven alle `mazen` van het net onder spanning staan en worden hierdoor zowel bloedcirculatie als zenuwen in bepaalde weefsels verstoord. Dat kan klachten opleveren bijvoorbeeld op plekken waar de fascie – nog steeds onder spanning dus - over gewrichten loopt, zoals bij veel RSI-klachten. Lokaal behandelen geeft dan wel wat vermindering van klachten maar neemt niet altijd de oorzaak weg. Verder kan spanning op het fasciale weefsel problemen met het afvoeren van afvalstoffen geven. Nier- en darmfuncties kunnen hierdoor verstoord raken, wat klachten als hoofdpijn, vermoeidheid en problemen met de stoelgang tot gevolg kan hebben. Ook stress en emotionele problemen hebben hun weerslag op de toestand van de fascie. Omgekeerd is het dan ook niet vreemd dat ontspanning van de fascie op zijn beurt invloed heeft op stress-beleving en emoties. Spanning op het fasciale weefsel in het ademhalingsgebied kan benauwdheidsklachten veroorzaken, denk hierbij aan hooikoorts-verschijnselen, astmatische problemen.

Door de Bowen-rolbeweging ontspant de fascie, deze gaat van “sol” (harde, stugge toestand) naar “gel” (zachte, vloeibare toestand). Het tensegrity-principe (verdeling van spanning in alle richtingen) distribueert deze ontspanning verder in de diverse fasciale weefsels, waarmee het herstel op gang gebracht wordt.

Hoewel het moeilijk is om te onderzoeken hóé de Bowen Techniek precies werkt, zijn er wel diverse onderzoeken die aantonen dát deze werkt.

Behandeling
De Bowen Techniek is een holistische behandelmethode waarin de totale mens behandeld wordt en niet alleen de klacht. Een behandeling wordt aangepast aan de conditie van de cliënt. Alleen bij acute klachten kan het zijn dat eerst het gebied van de klacht behandeld wordt en daarna de hele mens. In alle andere gevallen wordt de gehele persoon behandeld. Er wordt gebruik gemaakt van het geheugen van het lichaam en de mogelijkheden van het lichaam zelf om tot herstel en veranderingen te komen. De fascie (bindweefsel) is daarbij de verbindende factor waarop wordt gewerkt.

Een behandeling duurt ongeveer 45 á 60 minuten. Hierin zijn ook pauzes ingebouwd die het lichaam de gelegenheid geven om te reageren op de gebruikte handgrepen. Dit zorgt voor een optimale reactie van de persoon en deze pauzes zijn even belangrijk als de handelingen zelf.

Mensen van alle leeftijden kunnen behandeld worden en er zijn geen contra-indicaties. De klacht zelf speelt hierbij een ondergeschikte rol. Een behandeling kan door lichte, natuurlijke kleding heen gedaan worden of direct op de huid, de keuze is altijd aan de cliënt.

Voor meer info, ga naar: http://www.bowen.nl/

De steentjes staande houden

2012-01-20T13:43:00.003+01:00

Meestal herstelt het lichaam de schade van een operatie of blessure prima. Maar soms ontspoort het genezingsproces en ontstaat Complex Regionaal Pijnsyndroom. Een consortium onderzoekers met de naam TREND nam het ziektebeeld onder de loep. Acht jaar geleden startte neuroloog prof. Bob van Hilten samen met anderen een groot onderzoek naar een onbegrepen ziektebeeld. Complex Regionaal Pijn Syndroom (CRPS) is de officiële naam voor de aandoening die lang door het leven ging als posttraumatische dystrofie. Meestal ontstaat CRPS in een arm of been na een ongeluk of operatie. Een verstuikte enkel blijft dan langdurig dik en pijnlijk bij aanraking. Je krijgt de neiging om de aangedane ledemaat te ontzien, maar dat moet je juist niet doen, denkt Van Hilten. “Bewegen en aanraken van het aangedane lichaamsdeel blijkt heel belangrijk. Als je bij gezonde vrijwilligers een arm ingipst, en dan zie je na een paar weken ook kenmerken van CRPS ontstaan. Die gaan gelukkig weer over, maar het geeft wel aan dat niet bewegen kan bijdragen aan het ontstaan van CRPS.” Het idee is dat er een constante terugkoppeling moet zijn tussen ledematen en het centrale zenuwstelsel, legt Van Hilten uit. Door een arm of been niet te gebruiken raakt de normale informatiestroom naar het centrale zenuwstelsel verstoord. Ook de doorbloeding verandert als je niet beweegt. “Soms heb je bij schade rust nodig, maar wanneer het verantwoord is moet je niet bang zijn om te bewegen.”

Agressief beleid
Uit het TREND-onderzoek blijkt dat jaarlijks ongeveer 4.300 Nederlanders CRPS krijgen. Het komt op elke leeftijd voor, maar het meest bij zestigers. Hoe dat komt is niet helemaal duidelijk. “Ernstiger vormen van CRPS komen daarentegen vaker voor bij jongere patiënten,” zegt Van Hilten. “Bij deze patiënten zijn er tekenen dat aanleg een rol speelt. Daarnaast lijken CRPS-patiënten vaker andere ziektes te hebben waarbij ontstekingsreacties een rol spelen, zoals astma en migraine.” Naast bewegen blijken ontstekingsremmers CRPS in de beginfase te kunnen verminderen. Van Hilten: “We denken nu dat je er meteen bovenop moet zitten met bewegingsadvies en ontstekingsremmers om erger te voorkomen. In Nederland gebeurt dat nu steeds meer, maar in Duitsland wordt zo’n agressief beleid al veel langer gevoerd en daar komt chronische CRPS veel minder vaak voor.” De neuroloog vergelijkt het ontstaan van chronische CRPS met dominostenen die omvallen. “Als je daarop vroeg ingrijpt kun je voorkomen dat de hele rij omvalt.”

Narcosemiddel
Sommige bloeddrukremmers verhogen de kans op CRPS, is gebleken. Hoe langer mensen die gebruiken en hoe hoger de dosis, hoe meer kans ze blijken te hebben op CRPS. Deze bevinding lijkt de betrokkenheid van ontstekingsreacties bij het ontstaan van CRPS te ondersteunen. Van Hilten: “ACE-remmers vertragen een enzym dat ontstekingsstoffen opruimt. Op die manier zouden ze het ontstaan van CRPS kunnen bevorderen.” Van Hilten raadt patiënten niet aan om deze medicijnen te boycotten, want ook met ACE-remmers is de kans op CRPS erg klein. De klachten van de patiënten lopen onderling nogal uiteen, van alleen pijn tot alleen verkramping, of een combinatie van beide. Van Hilten: “Dé CRPS-patiënt bestaat niet.” Bij de ene patiënt staat de ontsteking op de voorgrond. Bij een ander reageren vooral de zenuwen anders dan normaal. Het is nuttig om een onderverdeling te maken op grond van de klachten of de mechanismen die eraan ten grondslag liggen. Want verschillende verschijnselen vragen om verschillende behandelingen. Tegen de chronische pijn kan het narcosemiddel ketamine helpen; de verkramping wordt vaak minder met baclofen, een spierverslapper.

Ernstige obstipatie
Ongeveer 75 procent van de CRPS-patiënten is vrouw. Van de patiënten die ook verkramping hebben is zelfs 85 procent van het vrouwelijk geslacht. “Hoe dit precies komt weten we niet. Blijkbaar gaat een vrouwenlichaam anders om met lichamelijke trauma’s, waardoor eerder chronische pijn ontstaat. Vanuit het perspectief van Darwin is wel geopperd dat het voor mannen belangrijk was om snel te herstellen van bij het jagen opgelopen trauma’s. Maar zulke dingen zijn natuurlijk lastig te bewijzen.” Naast armen en benen kunnen ook blaas en darmen worden aangetast door CRPS, denkt Van Hilten. “Vaak is dat het geval bij chronische vormen, waarbij ook meerdere ledematen zijn aangedaan. Mensen hebben dan bijvoorbeeld moeite met het ophouden van de urine of kunnen juist niet plassen. De darmproblemen kunnen zich uiten in ernstige obstipatie. Ik vermoed dat er ook mensen zijn bij wie de CRPS alléén in blaas of darmen zit. Dat zijn dan waarschijnlijk vaak onbegrepen klachten.”

Genetische factoren
Eind 2011 is TREND officieel afgelopen. “Maar via meerdere nationale en internationale samenwerkingsverbanden gaat het onderzoek voorlopig nog enkele jaren door”, aldus Van Hilten. Zo gaan LUMC’ers de verkrampte spieren met een krachtige 7 Tesla MRI-scanner onderzoeken en kijken wat er in de hersenen verandert als pijn chronisch wordt. Samen met Humane Genetica en Immunohematologie wordt gezocht naar genetische factoren die de kans op CRPS verhogen. Er zijn al een aantal HLA-varianten – belangrijke spelers in het immuunsysteem – in verband gebracht met CRPS. Maastrichtse onderzoekers binnen TREND kijken naar het effect van het bevorderen van bewegen op CRPS-klachten. Het Erasmus MC onderzoekt hoe de besturing van bloedvaten ontspoort.

Een vrouwenlichaam gaat anders om met trauma’s, waardoor eerder chronische pijn ontstaat

Tiny de Boer (58) heeft al twintig jaar CRPS. Het begon in 1991 toen ze tijdens haar wintersportvakantie bij het uitstappen een stoeltjeslift tegen haar rug kreeg. “Ik kreeg last van uitvalsverschijnselen, doordat een zenuw in mijn rug bekneld was geraakt. Maar al snel werd ook mijn rechtervoet dik en blauw.” Een gang langs verschillende specialisten, zoals een revalidatiearts, neuroloog, een psychiater en diverse artsen van een pijnpoli volgde. Pas in 1996 stelde dokter Van Hilten de diagnose CRPS. “Het was een opluchting om eindelijk te weten wat ik heb, maar ook niet leuk, omdat het niet te genezen is.” Ondertussen had ze haar arm gestoten en deden de CRPS-verschijnselen zich ook daarin voor. Ze kwam in een rolstoel terecht en moest haar baan opgeven. Na verblijf in een verpleeghuis en revalidatiecentrum is De Boer nu letterlijk weer op de been. “Ik heb lang in een elektrische rolstoel gezeten, maar met braces, krukken en een rollator kan ik nu weer beperkt lopen. Voor langere afstanden gebruik ik nog wel een rolstoel.” Tegen de verkrampingen kreeg ze een baclofen-pomp. “Dat was echt een uitkomst, maar na vijf jaar werkte het middel niet meer. Nu slik ik dagelijks zeventien pillen, onder andere tegen de pijn. Verder krijg ik drie keer per dag een injectie met magnesiumsulfaat tegen de pijn en krampen.” Behalve controles bij de neuroloog en twee keer per week naar de fysiotherapeut, gaat De Boer ook regelmatig naar de uroloog in het LUMC. Sinds twee jaar heeft ze namelijk last van blaasproblemen. “De spieren van mijn blaas werken niet meer goed, daarom heb ik nu een urinestoma. Drie keer per dag moet ik mijn blaas spoelen, wat lastig is als je uitgaat. Al met al zorgt CRPS voor veel beperkingen, pijn en ongemakken.”

Bron: Prof. B. van Hilten

CRPS of RSD of PTD (posttraumatische dystrofie / complex regionaal pijnsyndroom)

2012-01-20T13:33:00.007+01:00

CRPS of RSD of PTD (posttraumatische dystrofie / complex regionaal pijnsyndroom) De bovengenoemde drie namen, tezamen met nog een hele serie (waaronder Südeckse dystrofie) andere namen gaan over hetzelfde ziektebeeld. Welke van de drie namen ik in het verloop van dit stuk gebruik, ik heb het dus telkens over hetzelfde.

Kort gezegd gaat het om een ziektebeeld waar een vaak relatief klein letsel leidt tot klachten die niet in verhouding staan tot de veroorzakende gebeurtenis. Vaak staat vooral de pijn op de voorgrond, maar soms ook de weefselafwijkingen, of - als dat onder controle is - de centrale klachten die er ook vaak zijn. Bij de PTD zijn er altijd (in wisselende mate) klachten van zwelling, veranderde doorbloeding, verandering van zweetpatroon of beharing, overgevoeligheid van de huid en veel brandend gevoel van de huid. De verstoring van het weefsel leidt tot dystrofie (verdikking, verandering) of zelfs atrofie (verdunning, slijtage). ook kunnen huid en nagels veranderen, net als de kleur van de huid. De symptomen kunnen zich uitbreiden, zelfs naar andere ledematen, en zijn wisselend van aard.

Daarnaast kunnen er zogenaamde centrale verschijnselen optreden via het centrum dat emoties, geheugen, concentratie en beoordelingsvermogen controleert, wat dan kan leiden tot slechter kunnen beoordelen en beslissen, slechtere concentratie, opwinding, prikkelbaarheid, slaapproblemen, depressie. Daarnaast zie je vaak chronische moeheid, verstoringen in menstruatie, prikkelbare darm, hypertensie, syndroom van Raynaud, e.d. Deze klachten hebben ook te maken met de overactiviteit van het sympathische zenuwstelsel, wat in eerste instantie wordt veroorzaakt door de 'verkeerde' reactie van het lichaam op het letsel. De oorzaak van dit 'verkeerd' reageren is onbekend, ook al zijn er wel wat theorieën.

Jaarlijks krijgen zo'n 8000 mensen deze complicatie na een letsel. Het overgrote deel geneest gelukkig in korte tijd. De overige patiënten krijgen te maken met een langdurige situatie. Naar schatting zijn er minstens 20.000 chronische patiënten in Nederland. Hoewel het op alle leeftijden voor komt, is dat vaker bij vrouwen (75%), en vooral tussen 45 en 60 jaar.

Uitgebreidere uitleg en informatie:

Het oudste en meest primitieve deel van ons zenuwstelsel is het autonome zenuwstelsel (zelfs een worm schijnt dat te hebben). Dat autonome zenuwstelsel houdt zich bezig met de handhaving en de bescherming van ons interne milieu. Zo houdt het bijv. de lichaamstemperatuur rond de 37 graden.

Het autonome zenuwstelsel bestaat uit twee componenten:
1 het sympathische zenuwstelsel
2 het parasympathische zenuwstelsel

Van die twee is het sympathische zenuwstelsel het deel wat zorgt dat je in nood klaar bent voor de strijd: de temperatuur gaat omhoog, de bloeddruk stijgt, de huid wordt kouder (om geen warmte verloren te laten gaan), de huid gaat zweten, de circulatie van de spieren, het bot en de hersenen nemen toe. Normaal gesproken is het parasympathische deel de evenwichtsbrenger door min of meer de tegenovergestelde dingen te doen. De delen zijn echter onafhankelijk van elkaar en je kunt dus niet het een stimuleren om het ander te remmen en visa versa. Bij de PTD wordt het probleem gevormd door een verstoring van de werking van het sympathische zenuwstelsel.

In de ontwikkeling zijn onze grote hersenen met de hersenschors veel nieuwer dan het autonome zenuwstelsel. Onze 'gewone' pijnzenuwen komen uit bij die hersenschors, waardoor we ons bewust worden van de pijn. En er wat aan kunnen doen. Normaal gesproken gaat de pijn weg als de wond heel is of de pijn niet nuttig meer is. We ervaren de pijn normaal ook alleen op de plaats waar de beschadiging is. Via de pijnzenuwen gaat de melding naar de hersenschors, zodat we precies weten waar de pijn zit.

De pijnprikkels via de sympathische zenuwtakjes gaan niet naar de hersenschors, maar naar het primitieve deel van de hersenen - het limbische systeem - net boven de hersenstam. Dit systeem controleert emoties, het geheugen, de concentratie en het beoordelingsvermogen. Teveel prikkels geeft dan ook op dit niveau verstoringen.
Het grootste deel van de sympathische zenuwvezels volgt niet de normale anatomische zenuwvezels, maar volgt de wanden van bloedvaten en eindigt in de keten van klompjes zenuwcellen, de sympathische ganglia. Die zitten aan weerszijden van de wervelkolom. Teveel prikkels in dit deel kan een uitbreiding van de prikkels (klachten veroorzaken die zowel horizontaal als verticaal kan gaan. (zo kunnen dus als complicatie andere ledematen mee gaan doen).

PTD, CRPS of RSD is dus een verstoring van de werking van het autonome sympathische zenuwstelsel. Het is een syndroom met meerdere uitingen, waarbij minimaal de volgende symptomen aanwezig zijn:

pijn: vaak een constant brandende pijn, maar ook wel stekend, gekneusd, etc. Vaak in fluctuerende mate aanwezig. De pijn wordt vergezeld door een overgevoelige huid, vaak alsof die verbrand is; een geringe prikkel geeft een sterke reactie, een geringe aanraking verergert de pijn. Spasmen van de bloedvaten in huid en spieren; koudere delen van de extremiteit; de spasmen kunnen leiden tot tremoren, bewegingsstoornissen, zwakte, onhandigheid of de neiging tot vallen een zekere mate van ontsteking; kan in de vorm van zwelling, huiduitslag, kleurverandering van de huid, neiging tot huidbloedinkjes, snel gekneusd raken, zwelling rond gewrichten, emotionele storingen of slapeloosheid. Depressie, slecht kunnen beoordelen of beslissen, concentratieproblemen, geheugenproblemen, prikkelbaarheid, opgewondenheid, slaapproblemen. Omdat het sympathisch zenuwstelsel belangrijk is voor de handhaving van ons interne milieu, kunnen er meer verstoringen optreden omdat die handhaving niet meer perfect gaat. Bovendien wisselen de symptomen vaak van intensiteit, zelfs over korte termijn of over een paar uur.

Er zijn verschillende theorieën waarom de klachten, die afwijken van normale reacties op een kneuzing of breuk, zouden optreden en soms lang blijven. Hoewel het bovenbeschrevene een goede neurologische verklaring is, zijn er toch artsen die andere verklaringen bedachten. Zo zou de vorming van teveel radicalen op de plaats van het onheil tot een bijzondere ontstekingsreactie leiden en de uiteindelijke oorzaak zijn. Vandaar dat in het begin DMSOzalf wordt gegeven (MSM is een inwendige alternatief). Dit zou nog steeds kunnen passen bij het bovenstaande. Verder zijn er theorieën die stellen dat de inactiviteit de oorzaak is, of dat er een psychische predispositie zou zijn. Hoewel dit laatste via onderzoeken is ontzenuwd - er is niets wat daar op wijst - zijn er nog steeds artsen die dat denken. Ook wordt de verstoring via het limbische systeem genegeerd en worden de daardoor veroorzaakte klachten al te gemakkelijk afgedaan als psychische reacties op de ziekte. Voor de patiënt die vooral pijn heeft niet zo erg, maar voor de patiënt die de pijn onder controle heeft en vooral last van die limbische stoornissen heeft erg frustrerend.

Er zijn verschillende stadia in de PTD:
disfunctie (niet goed kunnen gebruiken)
dystrofie (verharding, afwijking van weefsel)
atrofie (weefselversterf, verdunning)
verstoring van het immuunsysteem met alle gevolgen van dien, inclusief kanker, hartaanvallen, etc.

Hoe sneller de stadia verlopen, hoe ernstiger de PTD en hoe agressiever de behandeling zal moeten zijn. Soms kan een geringe behandeling er ook al toe bijdragen dat mensen één of twee stadia verbeteren. Dat is een goed teken, maar zegt minder over de conditie; want hoe chronischer de ziekte is, hoe meer kans op het blijven van de klachten er is. Een succesvolle behandeling vereist teamwork. De belangrijkste zaken zijn een vroege diagnose, vroege mobilisatie en uitgebreide fysiotherapie, vermijden van narcotica, kalmeringsmiddelen en alcohol; verder stoppen met ijsbehandelingen en immobiliserende middelen. Meer informatie over behandeling en pijnbestrijding is te vinden op diverse sites, waaronder die van de PD-vereniging: www.posttraumatischedystrofie.nl.

Qua voeding wordt wel gezegd dat chocolade moet worden vermeden (vanwege de fenylethanolamine), net als hot dogs, lever, worst en alcohol. Een belangrijke regel is ook: prik niet, amputeer niet en opereer niet in het gebied van de PTD. Dat alles kan de situatie aanzienlijk verslechteren, omdat ze voor een nieuwe bron van PTD kunnen zorgen. Operaties kunnen overigens ook het begin van PTD zijn, naast kneuzingen of breuken.

De meest voorkomende plaatsen van waaruit een PTD zich ontwikkelt zijn hand/pols, elleboog, knie en voet.

V.w.b. de diagnose: die kan alleen worden gesteld door iemand die op basis van het klinische beeld en ervaring de diagnose kan stellen bij aanwezigheid van de 4 bovengenoemde criteria. Waterdichte testen bestaan niet. Een botscan is niet altijd positief, net als een thermografie. MRI en CAT-scan laten vaak niets zien voordat je in een later stadium beland bent.

Door de verschillende manifestaties en uitbreidingsmogelijkheden kunnen patiënten beelden ontwikkelen die niet voor elke arts begrijpelijk zijn. Zo kan iemand pijn in een arm ontwikkelen, een tremor(beven) van een hand hebben, maar ook moeilijk lopen, spasmen in de benen hebben en in een rolstoel eindigen. Zo'n patiënt wordt niet altijd medisch begrepen en kan worden bekeken als neurotisch, depressief of hypochondrisch. Artsen die het niet begrijpen hebben soms snel etiketjes geplakt als "hypochonder" of "somatisatie". En zie die dan maar weer kwijt te raken.......ze staan immers zwart op wit, en ook al zijn ze niet juist ze blijven in het dossier. Ideaal voor de verzekering die niet graag uitbetaalt. Evenzo is er verwarring met allerlei andere ziektebeelden (bijvoorbeeld het carpale tunnelsyndroom) mogelijk, met als mogelijkheid operatie en verdere verslechtering.....

Zoals beschreven kan de prognose goed zijn als de diagnose snel wordt gesteld en de behandeling snel wordt ingezet. 80% van de patiënten zou binnen het jaar herstellen, nagenoeg restloos. Voor de anderen kan het een langdurig of zelfs levenslang proces zijn.

De bovenstaande informatie heb ik verzameld van verschillende websites, waaronder die van de Amerikaanse neuroloog gespecialiseerd in PTD Dr. Hooshmand (http://www.rsdrx.com), de Amerikaanse patiëntenassociatie (http://www.rsds.org) en de Amerikaanse RSD Stichting (www.rsdfoundation.org). Deze sites vond ik weer via de Nederlandse vereniging voor posttraumatische dystrofie patiënten (http://www.posttraumatischedystrofie.nl).

Met name de site van Dr. Hooshmand is zeer uitgebreid en bevat vele vragen en antwoorden. Helaas heeft hij een reëlere kijk op de hele impact van de posttraumatische dystrofie (inclusief het limbische systeem) dan de meeste Nederlandse artsen/instanties. Bij Nederlandse artsen/instanties lijkt te veel het idee te heersen van 'je kunt niet bewijzen dat klachten door de PTD worden veroorzaakt en niet psychisch zijn', dus doen we er niets mee, of we gaan er van uit dat ze psychisch zijn. Dat beleidsmakende artsen zich zo opstellen is jammer, omdat het afbreuk doet aan wat de patiënt ervaart. Bovendien laten ze de patiënt ook behoorlijk in de steek als het gaat om de verzekeringstechnische kant van de zaak. Zolang artsen te weinig bepaalde symptomen onder het etiket van de ziekte stellen en te veel als psychisch of niet duidelijk, zullen verzekeringen daar van profiteren door dat soort klachten niet serieus te nemen en die patiënten te benadelen als het om uitkeringen gaat. Daar waar de geneeskunde zo prat gaat op de wetenschappelijkheid, denk ik dat hier toch met alle kennis door Hoosmand heel wetenschappelijk wordt neergezet wat er gebeurt, dat nota bene aangevuld met een onderzoek onder vele honderden patiënten, wat duidelijk de percentages aangeeft van patiënten met klachten op gebied van concentratie, geheugen, beoordelen, stemming, etc. Dit zijn geen toevallige cijfers, deze klachten zijn onderdeel van het hele symptoombeeld, horen bij het syndroom. Ze worden door hem zelfs als een van de pijlers voor de diagnose gesteld, omdat het meedoen van het limbische systeem (en dus deze klachten) bewijzend is voor de diagnose PTD, omdat het onderdeel is van het sympathische zenuwstelsel.

Ten slotte moet me van het hart dat ik veel patiënten tegenkom die al jaren niet meer onder behandeling zijn en hun leefpatroon behoorlijk hebben moeten veranderen. Ogenschijnlijk hebben ze geen klachten meer, maar ze zijn nog steeds veel sneller en langer moe, hebben nog regelmatig wisselende pijnen en kunnen veel minder. Met name de concentratie en het geheugen werken vaak slechter, ze gaan verjaardagen uit de weg omdat het ze te veel vermoeit. Dat zijn serieuze problemen, waar m.i. te weinig aandacht voor is. Veel van die mensen voelen zich behoorlijk alleen omdat weinig mensen het begrijpen. "Er is niets aan je te zien", "Maar je ziet er normaal uit", "waar zit het dan?", etc.

Ik hoop dat de uitleg over het syndroom en de verschijnselen die erbij kunnen komen iets meer duidelijkheid hebben kunnen geven aan mensen die dat zoeken. Of aan de omgeving van mensen die het betreft, want begrip van de omgeving is erg waardevol.

Bron: Ed en Hanneke Monsma

Verandering in wand bloedvaten bij Complex Regionaal Pijnsyndroom (CRPS)

2012-01-20T13:28:00.001+01:00

Verandering in wand bloedvaten bij Complex Regionaal Pijnsyndroom (CRPS)
In de chronische fase van Complex Regionaal Pijnsyndroom (CRPS) is bij veel patienten sprake van verminderde doorbloeding in aangedane arm of been. Dit hangt samen met vernauwing van de bloedvaten, verminderde zuurstofspanning en verzuring van het aangedane weefsel.

Er wordt verondersteld dat het niet functioneren van het endotheel (binnenwand van de bloedvaten) een belangrijke oorzaak is van de verslechterde bloedsomloop. Deze studie had tot doel om de verdeling van de stoffen ‘endothelial nitric oxide synthase (eNOS) en ‘endothelin-1’ (ET-1) in de bloedvaten van patiënten met chronische CRPS te onderzoeken. In vergelijking met gezonde controles werd bij de CRPS-patiënten een verhoogde hoeveelheid endotheelcellen in het weefsel gemeten. Tevens was de activiteit van eNOS verhoogd.

Deze resultaten duiden erop dat veranderingen in het functioneren van het endotheel van de bloedvaten een rol speelt bij chronische CRPS.

Bron: Trend

Eind 2011 maakt TREND de balans op

2012-01-20T13:24:00.001+01:00

Bijeenkomst commissie van wijzen en presentatie eindrapport
Het TREND consortium is gefinancierd via de FES gelden van 2004 t/m 2011. Recentelijk is het eindrapport verschenen over de afgelopen jaren van onderzoek waaraan TREND heeft meegewerkt. Dit eindrapport is op 7 oktober j.l. gepresenteerd aan de commissie van wijzen, die alle FES consortia beoordeeld. Hierbij waren Ilona Thomassen van de patientenvereniging, Lucas Noldus namens de deelnemende bedrijven en het bestuur van TREND, Bob van Hilten en Frans van der Helm aanwezig. Ook waren er vertegenwoordigers van het ministerie van VWS.

Resultaten TREND
De afgelopen jaren heeft het TREND consortium uitstekende resultaten behaald. TREND is het grootste onderzoeksconsortium op het gebied van CRPS ter wereld, en heeft de grootste database met patientgegevens. Met die patientgegevens kunnen allerlei vergelijkingen gemaakt worden, die inzicht geven in de ziekte en het ziekteverloop. TREND onderzoekers hebben een belangrijke rol gespeeld bij het tot stand komen van de zogenaamde ‘Boedapest’ criteria, een nieuwe internationale consensus over de diagnostiek van CRPS. Ook hebben TREND onderzoekers aan de basis gestaan van de CBO richtlijnen, waarmee artsen in Nederland CRPS patienten kunnen diagnosticeren en behandelen. TREND onderzoekers hebben vele voordrachten gehouden in binnen- en buitenland, waardoor er bij de zorgverleners een beter beeld van CRPS ontstaan is.

Door het onderzoek van TREND is er veel bekend geworden hoe vaak de ziekte voorkomt, dat de ziekte vaak begint met ontstekingsverschijnselen als gevolg van trauma, die later leiden tot een centrale ontregeling, en dat 75% van de patienten vrouw is. Door de vele studies naar werkzame geneesmiddelen is er een richtlijn voor de farmaceutische behandeling tot stand gekomen. Ook zijn er experimenten gedaan met patienten die last hebben van dystonia, een soort verkramping van de handen, voeten en ledematen. De metingen wijzen uit dat er waarschijnlijk een ‘ontremming’ gaande is in het centrale zenuwstelsel, waardoor deze patienten niet meer de volledige controle over hun bewegingen hebben. Er wordt ook nog grootschalig gezocht naar mogelijke genetische oorzaken.

In de acht jaar van het TREND consortium zijn er goede resultaten geboekt, en zijn er veel wetenschappelijke artikelen gepubliceerd. In de internationale top 25 van wetenschappers op het gebied van CRPS zijn er 9 verbonden aan het TREND consortium. De commissie van wijzen heeft haar waardering uitgesproken over de behaalde resultaten in de afgelopen jaren.

Beëindiging financiering
Helaas is de financiering van het TREND consortium gestopt per 31 december 2011. De deelnemende universiteiten binnen TREND hebben aangegeven met het onderzoek te willen doorgaan, zij het op een kleinere schaal omdat er nu steeds financiering vanuit andere bronnen gezocht moet worden.

Bron: Trend

Ruggenmergstimulatie (SCS) niet altijd geschikt bij CRPS

2012-01-20T13:21:00.002+01:00

Ruggenmergstimulatie (SCS) kan een effectieve methode voor de behandeling van CRPS, maar het is een zware en relatief dure ingreep. Daarnaast levert SCS in éénderde van de gevallen geen verbetering op voor de patiënt en krijgt ongeveer 32-38% van hen te maken met complicaties.

Van Eijs en anderen (Academisch Ziekenhuis Maastricht) onderzochten of te voorspellen is in welke gevallen SCS wel of juist niet moet worden gebruikt bij CRPS. De onderzoeksresultaten werden onlangs gepubliceerd in het European Journal of Pain.

Uit het onderzoek bleek dat allodynie (overgevoeligheid voor niet-pijnlijke prikkels) mogelijk een significante, negatieve voorspeller is voor de uitkomsten van SCS na één jaar bij chronische CRPS.

Bron: Trend

Pilotstudie met magnesium veelbelovend

2012-01-20T13:18:00.001+01:00

In een pilotstudie aan het vuMC in Amsterdam kregen 8 patiënten intraveneus magenesium toegediend, voor 4 uur per dag gedurende 5 dagen.

Het idee achter deze behandeling is dat er CRPS lijkt er sprake te zijn van een uit de hand gelopen ontstekingsreactie. Dit kan leiden tot pijn en overgevoeligheid van het zenuwstelsel (centrale of perifere sensitisatie). De activatie van bepaalde receptoren in het zenuwstelsel (NMDA-receptoren) lijken hierbij een belangrijke rol te spelen.

Verondersteld wordt dat magnesium de NMDA-receptor inactiveert en daarmee de pijn doet verminderen. Eerder onderzoek bij pijnpatiënten toonden een afname in pijn aan na de toediening van magnesium infusen. Deze positieve resultaten werden gevonden bij zowel acute als chronische aandoeningen

Uit de resultaten van deze studie bleek dat de pijn significant was afgenomen, evenals de algemene CRPS1 stoornissen. De patiënten rapporteerden een verbetering in de kwaliteit van leven. Er werd geen verbetering gevonden van de functionele beperkingen (zoals lopen en gaan zitten) en ook de gevoeligheid van de huid was niet veranderd. De deelnemers aan de studie ervaarden slechts milde bijwerkingen.

De resultaten van deze pilot studie zijn veelbelovend. Het gebruik van magnesium lijkt een werkzame behandeling van CRPS1 en moet verder worden onderzocht.

Bron: Trend

Medicijn Tadalafil lijkt veelbelovend

2012-01-20T13:12:00.002+01:00

In een studie aan het Erasmus MC werd onderzocht of het medicijn tadalafil de regionale bloedsomloop in het aangedane lichaamsdeel kan verbeteren bij CRPS-patiënten. Daarnaast werd onderzocht of het leidt tot een afname van pijn en een verbetering van het functioneren.

Na de behandeling met tadalafil werd er geen significante verandering in temperatuur gemeten. Wel was er sprake van een significante en klinisch relevante afname van de pijn bij de patiënten die tadalafil toegediend hadden gekregen, en er waren ook kleine verbeteringen in het functioneren. Op basis van deze studie lijkt tadalafil een veelbelovend medicijn voor de behandeling van de chronische vorm van koude CRPS, maar verder onderzoek is noodzakelijk.

Bron: Trend

Wandous Corner wenst u een optimistisch nieuw jaar!

2012-01-20T13:11:00.002+01:00

Onnodig declareren!

2011-12-07T16:05:00.001+01:00

Medisch specialisten hebben tussen 2006 en 2008 voor ongeveer een miljard euro aan onnodige declaraties ingediend. Dat concludeert econome Fleur Hassaart in een onderzoek waarop ze vrijdag promoveert aan de Universiteit van Maastricht.

Ze onderzocht declaraties van ziekenhuizen die bij haar werkgever, zorgverzekeraar CZ, binnenkwamen. Op basis daarvan berekende ze hoe hoog het bedrag is van alle zorgverzekeraars bij elkaar. Meer dan de helft van de onnodige declaraties is volgens Hassaart inmiddels teruggevorderd door de verzekeraars.

De promovenda zegt dat het meestal niet om fraude gaat, maar om onbedoeld onjuiste declaraties. ,,Het declaratiesysteem dat in 2005 is ingevoerd, is erg ingewikkeld. Er werden veel fouten gemaakt.'' Het nieuwe declaratiesysteem DBC kwam indertijd omdat er veel wachtlijsten waren voor patiënten. In het nieuwe systeem verdienden artsen meer, naar mate ze meer verrichtingen uitvoerden. Op die manier werden de wachtlijsten weggewerkt.

Maar het systeem zet artsen ook aan tot het uitvoeren van steeds meer medische handelingen, meer dan eigenlijk nodig is. Immers, dan wordt hun inkomen hoger. Daarbij kunnen artsen meer verrichtingen opvoeren dan ze eigenlijk hebben uitgevoerd, of zwaardere behandelingen dan die daadwerkelijk zijn uitgevoerd. En dat is niet de bedoeling, zegt Hassaart. Volgens haar moet in de gezondheidszorg zuinig worden omgesprongen met het beschikbare geld, zodat zo veel mogelijk mensen zo goed mogelijk kunnen worden behandeld. ,,Het geld voor de gezondheidszorg is immers via de zorgpremies van Nederlanders opgebracht.''

CZ zegt ziekenhuizen al goed te controleren op hun declaraties. ,,Maar in de toekomst zal dat alleen maar meer gebeuren. Het gaat in de gezondheidszorg steeds vaker over kwaliteit en kostenbeheersing'', aldus een woordvoerster.

Bron: ANP

Advies

2011-12-07T16:02:00.002+01:00

"Advies voor verzekeraars van lang lopende letselschade zaken!"

Voorkom dus meer leed dan nodig bij slachtoffers!

5 jaar zorgstelsel: de balans

2011-12-07T16:00:00.001+01:00

Vijf jaar geleden werd het nieuwe zorgstelsel geïntroduceerd. Tijd om de balans op te maken en alvast vooruit te kijken naar 2012.

• In vijf jaar tijd zijn we bijna 50% méér gaan betalen
• Veel behandelingen zijn uit het basispakket verdwenen
• Vooral de premies voor aanvullende verzekeringen zullen in 2012 flink stijgen
• Tandartstarieven gaan omhoog
• Sommige verzekeraars hanteren bij overstappen een wachttijd. Dit betekent dat de verzekeraar het eerste jaar na de overstap geen declaraties uitbetaalt bij bepaalde behandelingen
• Sommige verzekeraars gaan selectief zorg inkopen. Dit houdt in dat de verzekeraar contracten afsluit met een aantal ziekenhuizen en behandelingen inkoopt voor bepaalde gespecialiseerde behandelingen zoals bijvoorbeeld een knieoperatie
• Fysiotherapie voor bepaalde chronische aandoeningen en (mogelijk ook) dieetadvies worden geschrapt uit de basisvergoeding

Wie ben ik?

2011-12-07T15:58:00.000+01:00

Themadag 'Chronische pijn en pijnbestrijding: Ja en Nee

2011-12-07T15:45:00.002+01:00

Derde themadag georganiseerd door het Ontwikkelcentrum Pijnrevalidatie in samenwerking met een vijftal patiëntenorganisatieswaaronder de afdeling Groningen/Friesland van onze vereniging. Diverse sprekers brachten pijn en pijnbehandeling in beeld.

Door dr. van Wijheanesthesioloog werd duidelijk de verschillen aangegeven tussen acute en chronische pijn. Er zit verschil in en beide vragen een eigen benadering van arts en patiënt. Chronische pijn bestaat in vele soorten en maten en gaat niet vanzelf over. Bij patiënten met chronische pijn zijn ook veranderingen waargenomen in de hersenen. De behandeling kan bestaan uit pijnbestrijding waarbij het aanvaardbaar maken van pijn vaak het best haalbare resultaat is. Soms is begeleiding bij het leren leven met pijn het advies. Er werd benadrukt dat de patiënt serieus genomen moet worden met zijn pijn"Als de patiënt zegt dat hij pijn heeftdan is dat zo".

Door mw Golpsychiater werd gesproken over de werking van antidepressiva op chronische pijn. Pijn wijst op schade in het lichaam. Bekend is dat de gevoeligheid voor pijn toeneemt naarmate je langer pijn hebt. Dat proces wordt ook wel sensitisatie genoemd. Onbegrepen pijn komt veel voor. Bij jongeren nog veel vaker dan bij ouderen. Ze legde uit hoe antidepressiva in ons lichaam hun werk doen via neurotransmitters. Neurotransmitters zijn dragers van informatie van zenuwbanen en geven informatie van de ene zenuw door aan de andere. Ze bevinden zich in de uiteinden en aan het begin van zenuwbanen. Ze worden geactiveerd door elektrische signalen. Neurotransmitters hebben een remmende of activerende rol bij pijn en depressie.

Hebben antidepressiva een dempende werking op chronische pijn? SSRI's (moderne antidepressiva) bevorderen de hoeveelheid serotinine. Over het algemeen laat onderzoek zien dat antidepressiva geen werking hebben op chronische pijn. In speciale gevallen is wel wat effect gevonden. Antidepressiva kunnen wel het omgaan met pijn verbeteren doordat de stemming er positief door wordt beïnvloed. Een depressieve stemming en chronische pijn komen vaak in combinatie voor.

Prof. Brouwer klinisch farmacoloog sprak over de definitie van een placebo: een placebo is een als geneesmiddel voorgeschreven middel zonder de werkzame bestanddelen ervan. In 1995 vond het eerste onderzoek naar placebowerking plaats. Het 'nep' geneesmiddel bleek wel degelijk een toegevoegde waarde te hebben. Zo'n 35% van het succes blijkt gerelateerd te zijn aan de verwachte uitkomst van de patiënt.

Er zijn verschillende verklaringen voor de werking van placebo's:
* de meeste klachten verdwijnen vanzelf
* een placebo geeft ook bijwerkingen
* positieve verwachtingen van de patiënt

Daarnaast speelt de huisarts een belangrijke rol. Als die positieve verwachtingen uitspreekt over een medicijn dan versterkt dat de werking. Soms heeft een placebo geen effect. Dat kan komen doordat de patiënt niet gelooft in het medicijn, omdat de behandelaar weinig sympathie voor het middel heeft of dat de vorm van het nepmiddel sterk afwijkt van de vorm van de werkzame pil. Het uiterlijk speelt in ieder geval een belangrijke rol als het gaat om het effect van medicijnen. Zowel kleur als prijs zijn belangrijk. Een dure werkt beter dan een goedkopere en bittere, beter dan een zoete en meer pillen hebben meer effect dan 1 pil.

Door mw. Schiphorst Preuper revalidatiearts werd gesproken over pijnbestrijding vanuit revalidatie perspectief en bevindingen uit eigen onderzoek. In haar centrum wordt gewerkt met een multidisicplinair team vanuit het bio-psycho-sociaal model. Multidisciplinaire begeleiding bestaat uit fysiotherapie ergotherapie en psychologische begeleiding onder leiding van de revalidatiearts. In de revalidatie is het belangrijk de totale mens te benaderen. Dus niet alleen de lichamelijke klachten maar ook de psychische staat en sociale omgeving. Hiermee zijn meteen drie factoren genoemd die van invloed zijn op het voortbestaan van chronische pijn. Er is een verschil tussen acute en chronische pijn. Chronische pijn is pijn die langer aanhoudt en vaak leidt tot werkverzuim en beperkingen in de persoonlijke sfeer. Belangrijk voor het behandelplan is om patiënten in subgroepen in te delen. Twee belangrijke subgroepen zijn: patiënten die pijn proberen te vermijdenen patiënten die zich telkens overbelasten. Onderzoek toont aan dat er een relatie is tussen chronische pijn en psychosociale factorenmaar dat deze factoren minder sterk blijken te zijn dan wel wordt verondersteld( patiënten in pijnrevalidatieprogramma). Chronische pijn kent nog veel vraagtekens als het gaat om de juiste behandeling/begeleiding en de plaats van pijnbestrijding daarin.

Vervolgens spraken twee patiënten over hun ervaringen en hun leven met chronische pijn. Ondanks pijn en beperkingen blijven beiden actief en betrokken op anderen en doen vrijwilligerswerk bij hun vereniging. Van belang blijft om te investeren in contacten met anderen en niet je gevoel voor humor te verliezen. Vanuit de huisartsenpraktijk gaf dhr. Talsma voorbeelden. In zijn praktijk zijn veel mensen met chronische pijn. Die patiënten hebben vragen over oorzaken van hun pijn hoe om te gaan met die pijn, mogelijke behandelingen en vragen over doorverwijzing. Uit zijn praktijk verhalen blijkt dat mensen heel verschillend omgaan met hun pijn en pijnmedicatie: fout gebruik van de medicatie, medicatie eigenlijk niet meer nodig na uitgebreide uitleg en een ander kiest er voor om de medicatie te laten staan. Hij gaf de volgende conclusies: chronische pijn is een probleem met veel kanten het probleem is altijd individueel en moet ook zo benaderd en behandeld worden pijnbestrijding kan onder strikte voorwaarden (het middel moet niet erger zijn dan de kwaal) en pijnmedicatie moet altijd onderdeel zijn van een bredere aanpak.

Het is heel bijzonder dat samen met een aantal patiëntenorganisaties door het revalidatiecentrum zo'n informatieve dag wordt georganiseerd. (bron: verslag Ontwikkelcentrum Pijnrevalidatie)

De medische wetenschap.

2011-12-07T15:38:00.002+01:00

Boekentip!

2011-12-07T15:35:00.000+01:00

Inhoud Wetsvoorstel Griffierechten

2011-12-07T15:15:00.004+01:00

Inhoud wetsvoorstel
Invoering van sterk verhoogde griffierechten om twee redenen:
a. de eigen verantwoordelijkheid van derechtzoekende
b. aanzuiveren begrotingstekort:lastenverzwaring van 240 miljoen euro voor procespartijen

Het voorstel geldt voor civiele en bestuursrechtelijke zaken. De 240 miljoen wordt zodanig verdeeld over allezaken, dat het griffierecht in sommige zaken onder de kostprijs blijft en in andere zaken ´winst´ oplevert. Er is dus sprake van kruissubsidiëring: de partij in de ene soort zaak bekostigt andere soortenzaken. On- en minvermogenden en‘middeninkomens’ betalen 25, 50 resp. 75% van het nieuwe tarief. Overheidsorganen gaan als verweerder in bestuurszaken bij verlies forse griffierechten betalen, van € 5.000 tot €30.000. Het onderscheid tussen natuurlijkepersonen en rechtspersonen voor de heffing van griffierechten wordt afgeschaft. Hoger beroep en cassatieberoep wordt ontmoedigd door tarieven van € 1.250 tot € 250.000.

Standpunt van de Orde
Het heffen van zeer hoge en soms winstgevende griffierechten is principieel onjuist. De gehele maatschappij is gebaat bij een goed functionerend rechtsbestel, niet alleen toevallige partijen die in procedures terecht komen. Rechtspraak zorgt mede voor invulling van open normen en lacunes in wetgeving, uitleg van (met elkaar strijdige) rechtsregels,en een goed economisch klimaat door oplossing geschillen en incasso van vorderingen. Burgers en bedrijven procederen al weinig en lossen veel problemen op andere wijze op. Er is geen sprake van onterechte of onnodige procedures. Rechtzoekenden nemen hun eigen verantwoordelijkheid dus al. Ondanks de compensatie stijgen de tarieven ook voor lagere inkomens flink. En bij een proceskosten veroordeling krijgen zij in principe geen korting op het griffierecht van de wederpartij. De tarieven in bestuursrecht worden verdubbeld of verdriedubbeld. Juist overheids optreden hoort laagdrempelig toetsbaar te zijn bij de onafhankelijke rechter. De regering heeft bepaalde tarieven voor bestuursrechtelijke zaken na alle protesten weliswaar iets verlaagd, maar dit is ten koste van andere rechtzoekenden gegaan. Voor civiele vorderingen boven de 1, 5 en 50 miljoen euro moeten nu zeer hoge tot draconische griffierechten worden betaald. Dit kan ook particulieren met een letselschade claim treffen, en hun toegang tot de rechterde facto onmogelijk maken. Door afschaffing van het onderscheid tussen natuurlijke personen en rechtspersonen worden de tarieven voor natuurlijke personen aanzienlijk hoger, terwijl rechtspersonen ten opzichte vande huidige tarieven vaak goedkoper uit zijn. De tarieven in civiele zaken lopen op van € 125 tot € 250.000. Bij een proceskostenveroordeling kan een partij het dubbele kwijt zijn. Dit treft niet alleen particulieren, maar ook het MKB:eenmanszaken, vof’s en het toenemend aantal zzp’ers. De midden inkomens boven modaal, de hardwerkende Nederlanders, worden hard geraakt. Zij betalen het volle pond. Deze groep procedeert al nauwelijks. Het is onwenselijk als zij niet opkunnen treden tegen foutieve facturen, wanbetaling of gebrekkige leveranties. De tarieven in hoger beroep encassatie vormen een onaanvaardbare beperking van de toegang tot de rechter,terwijl uitspraken in deze instanties vaak bredere betekenis hebben. Samenhang met bezuinigingen op de gefinancierde rechtshulp. Door de voorgestelde griffierechten incombinatie met onder meer verhoogde eigen bijdragen in de gefinancierderechtshulp wordt voor deze groep rechtzoekenden een onaanvaardbare drempel opgeworpen.

Conclusie
De Orde meent dat de toegang tot de rechter met dit voorstel op onaanvaardbare wijze in het gedrang komt. De zeer hoge griffierechten staan haaks op het grote belang van rechtspraak voor de gehele maatschappij. Het gaat niet aan dat proces partijen voor een procedure meer dan de kostprijs betalen, en daarmee andere zaken subsidiëren. Ook de rechtspraak inciviele en bestuursrechtelijke zaken behoort in overwegende mate door de overheid te worden gefinancierd. Waarom heeft het kabinet besloten tot de verhoging van de griffierechten? Reden dat we de griffierechten verhogen is allereerst de eigen verantwoordelijkheid van de rechtzoekende. Gebleken is dat slechts een kleine groep mensen gebruik maakt van de rechtspraak. De minister acht het gerechtvaardigd dat de gebruiker meer betaalt dan nu het geval is.De tweede reden is dat de verhoging van de griffierechten noodzakelijk is om de overheidsfinanciën op orde te krijgen. Om de kwaliteit van de rechtspraak te waarborgen is er voorgekozen niet te besparen op de rechtspraak zelf. Zo wordt voorkomen dat we een tekort aan rechters krijgen en te maken krijgen met het oplopen van werk voorraden en langere doorloop tijden. De Nederlandse Orde van Advocaten verzet zich tegen het kabinets voornemen om de griffierechten te verhogen. De Orde is van mening dat de toegang tot de rechter voor velen ernstig zal worden belemmerd en voor sommigen zal worden geblokkeerd. Wat is de reactie van het Ministerie hierop?De minister van Veiligheid en Justitie staat voor de toegang tot het recht. Er is goed naar de adviezen van de diverse partijen geluisterd en ook na de verhoging blijft de toegang tot het recht gewaarborgd. Het voorstel is aangepast en bevat geen onaanvaardbare tarieven. Het wetsvoorstel werpt geen onevenredige drempel op voor de toegang tot het recht,dankzij een aantal maatregelen. Zo is er voor familiezaken en voor bestuurszaken een algemeen, lager, tarief opgenomen. Ten tweede is de hoogte van degriffierechten mede afhankelijk van de hoogte van het financieel belang van de zaak en tot slot komen on- en minvermogenden, alsmede middeninkomens, in aanmerking voor een gedeeltelijke compensatie van degriffierechten. Met de invoering van de griffierechten wordt 60 procent van de bevolking gecompenseerd in de kosten voor de rechtspraak. In het huidige stelsel is dat 40 procent.

Is het Ministerie niet bang dat de toegang tot de rechter wordt belemmerd? Vooral ook omdat er vooraf griffierechten betaald moet worden, doe je dit niet dan kun je de rechtszaak meteen verliezen. En niet alleen als je zelf een rechtszaak begint, maar ook als je gedaagd wordt. Nee, zie reactie hierboven. Door vooraf griffierechten te laten betalen wordt de rechtsgang voor velen beperkt en is de start ongelijk. Want, niet iedereen is in staat om vooraf griffierechten ('de entreekaart tot de rechtbank') te betalen, stelt onder andere advocaat Bos. Zo kan bijvoorbeeld iemand die wel de middelen heeft om een rechtszaak te beginnen, de gedaagde al direct op kosten jagen, omdat deze ook eerst vooraf griffierechten moet betalen.Ziet u ook dat hier sprake is van rechtsongelijkheid aan de poort van de rechtbank? De regel dat de griffierechten vooraf (“aan de poort”)moeten worden betaald bestaat nu al. Het wetsvoorstel brengt daarin geen verandering. In kantonzaken blijft de vrijstelling van griffierechten voor de gedaagde bestaan. De gedaagde betaalt dus ook in de toekomst geen griffierecht als hij verweer wil voeren. Nieuw is de hardheidsclausule die in het voorstel is opgenomen voor de “have nots”. Deze hardheids clausule biedt de rechter de mogelijkheid om het griffierecht te verlagen of zelfs helemaal kwijt te schelden als iemand geen inkomen of vermogen heeft. Daarmee is voor iedereen de toegang tot de rechter gewaarborgd.

Griffierechten.

2011-12-07T15:07:00.003+01:00

Minister Opstelten van Veiligheid en Justitie heeft op 7 november 2011 het wetsvoorstel griffierechten naar de Tweede Kamer gezonden. Dit wetsvoorstel heeft met name betrekking op de tariefstelling van griffierechten voor het civiele recht (familiezaken en handelszaken) en het bestuursrecht (waaronder belastingzaken). Het wetsvoorstel leidt tot een aanzienlijke verhoging van griffierechten, waardoor het voor velen te duur zal worden hun zaak voor de rechter te laten komen.

Griffierecht voor beroep
Voor het bestuursrecht gelden straks twee basistarieven. Ten eerste komt een laag tarief van € 250 voor bestuurszaken. Het lage basistarief gaat gelden voor onder meer een groot aantal belastingaanslagen, de huurtoeslag en sociale uitkeringen. Momenteel is dit tarief slechts € 41. Daarnaast komt er een hoog basistarief van € 400 voor overige bestuurszaken. Voor onvermogenden, minvermogenden en mensen met middeninkomens - in totaal zestig procent van de bevolking - gelden lagere tarieven. Zij betalen respectievelijk 25%, 50% en 75% van het volle tarief (€ 250 of € 400). Het minimum griffierecht bedraagt € 125. Er wordt niet meer vermindering van het griffierecht gegeven dan tot dat bedrag.

De inkomensgrenzen voor de drie categorieën die in aanmerking komen voor een vermindering zijn als volgt: onvermogenden: € 17.300 (alleenstaanden) en € 24.200 (samenwoners); minvermogenden: € 24.600 (alleenstaanden) en € 34.700 (samenwoners); middeninkomen: € 31.000 (alleenstaanden) en € 47.000 (samenwoners). Als maatstaf geldt het fiscale begrip ‘verzamelinkomen’, daarmee worden de inkomens uit de drie inkomensboxen bedoeld. Het griffierecht voor het instellen van beroep tegen een verklaring over de financiële situatie van de indiener van het beroep bedraagt in alle gevallen € 125. Het kabinet streeft naar inwerkingtreding van het wetsvoorstel op 1 juli 2012.

Tegenstand
De Nederlandse Orde van Advocaten verzet zich tegen het kabinetsvoornemen om de griffierechten te verhogen. De Orde is van mening dat de toegang tot de rechter voor velen ernstig zal worden belemmerd en voor sommigen zelfs zal worden geblokkeerd. Dat is ook nog het geval na aanpassingen die minister Opstelten (Veiligheid en Justitie) heeft gedaan aan zijn oorspronkelijke voorstel. Volgens de Orde zijn deze aanpassingen echter onvoldoende. De Orde constateert dat het kabinet ook na alle kritiek die er op de plannen is geuit, nog steeds vasthoudt aan 240 miljoen euro bezuinigingen op het griffierecht. De verlaging van enkele tarieven ten opzichte van het eerste voorstel worden nu bekostigd met hogere tarieven elders op het griffierecht.

Het lijkt een lichtpuntje dat mensen met lagere inkomens minder hoge tarieven in bestuursrechtzaken voor hun kiezen krijgen dan aanvankelijk de bedoeling was. Maar ook deze lagere tarieven betekenen nog steeds een flinke verhoging ten opzichte van het huidige griffierecht. Daarom blijft volgens de Orde het voornaamste bezwaar tegen deze plannen overeind. Een groot aantal mensen zal namelijk zijn recht niet meer kunnen halen omdat teveel geld moet worden betaald om een zaak voor de rechter te krijgen. Algemeen deken Jan Loorbach van de Orde noemt het ‘teleurstellend’ dat dit plan wordt doorgezet ten kosten van grote groepen mensen die in de toekomst hun recht willen zoeken. Hij doet een dringend beroep op alle partijen in de Tweede Kamer om het recht voor iedereen bereikbaar te houden en een streep te zetten door de bezuiniging.

Bron: Ministerie van Veiligheid en Justitie
en Nederlandse Orde van Advocaten

Boekentip!

2011-12-07T14:55:00.000+01:00

Al 4 jaar leven met Posttraumatische Dystrofie / CRPS

2011-11-07T16:35:00.003+01:00

Overheid grotere rol bij spreiding zorg

2011-11-01T14:08:00.003+01:00

De overheid moet een grote rol blijven spelen bij de spreiding van ziekenhuiszorg over het land. ,,Nu is het echt een dealtje tussen ziekenhuizen en zorgverzekeraars'', zei PvdA-Kamerlid Eelke van der Veen maandag in een reactie op het akkoord over beperken van kosten van de ziekenhuizen. De PvdA is voor concentratie van gespecialiseerde zorg. Dat is goed voor de kwaliteit en drukt de prijs. Maar Van der Veen is bang dat commerciële belangen vooral bepalen wat een ziekenhuis nog zal bieden. Dat zou ten koste kunnen gaan van de patiënt. In gebieden waar steeds minder mensen wonen, zou een ziekenhuis dan steeds minder te bieden hebben of zelfs dichtgaan, terwijl er nog wel behoefte is aan de zorg.Dat een patiënt straks voor gespecialiseerde zorg naar een ziekenhuis moet dat verder weg ligt, ziet Van der Veen niet als een probleem. ,,Je krijgt wat en je laat wat.'' Volgens hem is het nu al zo dat patiënten deze zorg verder weg zoeken.

Ook last van een oververhit brein?

2011-11-01T13:58:00.004+01:00

Patiënten met chronische pijn moeten elke dag een marathon lopen. Omdat de pijn altijd maar doorgaat en er elke dag weer nieuwe informatie in je hoofd komt, raakt je brein oververhit. Vergelijk het met een computer, als je daar teveel in opslaat, raakt deze overbelast. Dit kun je verhelpen door bestanden te verwijderen en de computer zo nu en dan helemaal uit te zetten. Met een hoofd kan dat helaas niet!

'Patiënt dupe van bezuiniging huisartsen'

2011-11-01T13:54:00.008+01:00

Door de bezuinigingen op de huisartsenzorg komen mensen sneller in het ziekenhuis terecht. De extra kosten die dat oplevert, zullen ervoor zorgen dat de zorgpremie van patiënten extra gaat stijgen. Dat is de boodschap van duizenden huisartsen die donderdag demonstreren in de Amsterdamse RAI. Ze zijn tegen de bezuinigingsplannen van het kabinet.Minister Edith Schippers van Volksgezondheid wil 132 miljoen euro besparen. Dat betekent dat elke huisartsenpraktijk er 20.000 euro bij inschiet. Volgens de huisartsen kan er minder verpleegkundig personeel worden ingehuurd voor bijvoorbeeld de basiszorg aan chronisch patiënten. Als die patiënten weer, net als vroeger, in het ziekenhuis belanden, is de Nederlandse maatschappij veel duurder uit, aldus de LHV.De huisartsen vinden zichzelf een onmisbare schakel in de keten van gezondheidszorg. Zij immers zijn de 'poortwachters' die bepalen of patiënten worden doorverwezen naar andere artsen of verpleegkundigen.De huisartsen kosten 4 procent van het zorgbudget, maar handelen 96 procent van alle zorgvragen af. Dat betekent dat het gros van de mensen tijdens een huisartsconsult een medicijn of advies krijgt en daarmee afdoende geholpen is. Dat is een relatief goedkope methode. In het buitenland kunnen mensen zonder verwijzing meteen terecht bij een medisch specialist, en dat is veel duurder.De LHV claimt dat de huisarts een prima middel is om de gezondheidszorg efficiënter en goedkoper te maken. Volgens de organisatie maakt de minister dus een verkeerde keus door op de huisarts te bezuinigen.

Wat is pijn?

2011-11-01T13:40:00.005+01:00

Pijn is een natuurlijke reactie van ons lichaam op een ‘beschadiging'. Het is een symptoom, een teken dat ergens iets fout gaat of gegaan is. Als het lichaam ‘beschadigd' wordt, produceert het een 'pijnstof' die prostaglandine heet. Prostaglandine prikkelt de zenuwen die de pijnsignalen geleiden. Deze zenuwen sturen die signalen naar het ruggenmerg en van daar naar de hersenen. De hersenen vertalen deze signalen in de gewaarwording die we 'pijn' noemen.

Helaas is het niet zo dat altijd probleemloos gezegd kan worden waar de oorzaak van de pijn precies zit. Het is nog steeds en raadsel waarom pijn soms optreedt zonder aanwijsbare verwonding of beschadiging. De signaalfunctie van pijn heeft als doel ons te waarschuwen. Doordat we de pijn voelen precies of ongeveer waar de beschadiging is opgetreden, kunnen we nagaan wat de oorzaak is en daar rekening mee houden. Bij een verstuikte enkel bijvoorbeeld wordt het herstel op deze manier bevorderd, omdat we het lichaamsdeel ontlasten.

Soorten pijn
Pijn wordt in 2 categorieën verdeeld:
Acute pijn
Chronische pijn

Acute pijn: Acute pijn is de ‘gewone' pijn, die meestal niet lang aanhoudt. Acute pijn wordt veroorzaakt door weefselbeschadiging en wordt gekenmerkt door een relatief duidelijke relatie tussen de schadelijke prikkeling en de pijn. De diagnose is vaak relatief eenvoudig te stellen en de acute pijn is vaak goed te behandelen met vrij verkrijgbare pijnstillers, zoals Aleve.

Chronische pijn: Dit gaat om pijnen die langer duren en die niet vanzelf overgaan. Veelal wordt pijn die langer duurt dan zes maanden als chronisch beschouwd. Chronische pijn is meestal niet helemaal weg te krijgen. Chronische pijn kan worden veroorzaakt door onvoldoende of verkeerd behandelde acute pijn. Bij chronische pijn dient u altijd een (huis)arts te raadplegen.

Wat is pijn?
Pijn is een onplezierige sensorische en/of emotionele ervaring veroorzaakt door daadwerkelijke of mogelijke weefselschade of die beschreven wordt in termen van weefselbeschadiging; ergens in het lichaam dreigt of is letsel ontstaan. Soms ontstaat pijn echter ook zonder aanwijsbare lichamelijke oorzaak. De pijn die het meeste voorkomt is acute of kortdurende pijn. Acute pijn is een manier waarmee het lichaam laat weten dat er iets mis is en dat daar iets aan gedaan moet worden. We voelen acute pijn, omdat zenuwuiteinden sterk geprikkeld worden of beschadigd raken, waarna de pijn via de zenuwen aan de hersenen wordt doorgegeven. De pijn wordt meestal als 'scherp' of 'schrijnend' beschreven en is meestal goed te bestrijden met paracetamol of aspirine.

Chronische pijn is pijn die steeds terugkomt of langer dan zes maanden duurt en niet te verlichten is met medicatie of een operatie. Veelvoorkomende soorten chronische pijn zijn: Rug-en-beenpijn, veelvoorkomende-chronische-pijnsyndromen, complex-regionaal pijnsyndrome, zenuwpijn.

Complex regionaal pijnsyndroom (CRPS):
CRPS begint meestal in een voet of hand na een letsel, zoals een botbreuk of zenuwbeschadiging als gevolg van een operatie. Er zijn twee vormen: sympathische reflexdystrofie (SRD, CRPS type 1) en causalgie (CRPS type 2). Het belangrijkste symptoom is hevige pijn, vaak beschreven als brandende pijn. Andere symptomen zijn onder meer gevoeligheid bij aanraken, huidveranderingen, zwelling, zwakte en bewegingsverlies in een hand of voet.

Veelgestelde vragen over neurostimulatie.

2011-11-01T13:20:00.006+01:00

VRAAG: Hoe weet ik of neurostimulatie bij mij werkt?

ANTWOORD: Chronische pijn betreft zowel het lichaam als de geest. Uw arts voert eerst een psychologisch onderzoek uit om vast te stellen of de pijn psychische aspecten heeft die behandeld moeten worden. Daarna vindt er een proefstimulatie plaats om te zien of neurostimulatie uw pijn verlicht. Voor een proefstimulatie wordt u meestal gedurende 24 uur opgenomen. U krijgt een lokaal anestheticum, waarna uw arts via een naald voorzichtig een elektrode inbrengt. Via deze elektrode kan uw arts de stimulatie regelen. Tijdens de proefstimulatie stelt uw arts u vragen over de plaats en de sterkte van de stimulatie. Dit proces gaat door tot de beste pijnverlichting is bereikt. Verder kunt u het systeem thuis uitproberen om er zeker van te zijn dat het ook tijdens uw gewone dagelijkse bezigheden goed werkt. Als u en uw arts het erover eens zijn dat de proefperiode succesvol verlopen is, dan wordt tijdens een operatie de elektrode aangesloten op een permanent systeem. De neurostimulator wordt in uw onderbuik of bil geïmplanteerd. Als de proefperiode tot onvoldoende pijnverlichting heeft geleid, dan wordt de elektrode verwijderd, waarna er een klein litteken op de huid achterblijft.

VRAAG: Verdwijnt de pijn met neurostimulatie helemaal?

ANTWOORD: Neurostimulatie neemt de oorzaak van de pijn niet weg, maar maskeert de pijnsignalen die naar de hersenen worden gestuurd de mate van pijn vermindering verschilt dus van persoon tot persoon. De proefstimulatie (hierboven beschreven) helpt uw arts te beslissen of neurostimulatie bij u voldoende effect heeft. Neurostimulatie vraagt ook om een inspanning van uw kant als u uw pijn onder controle wilt krijgen. Leren hoe de neurostimulator moet worden bediend en actieve deelname aan andere behandelingen zoals fysiotherapie bepalen ook voor een gedeelte het succes. In de meeste gevallen neemt de pijn met ten minste 50% af.

VRAAG: Wat voel je bij neurostimulatie?

ANTWOORD: Het gevoel varieert van persoon tot persoon, maar de meeste patiënten ervaren het als een tintelend gevoel in de pijnstreek. Uw arts kan dat tintelende gevoel met 'paresthesie' aanduiden.

VRAAG: Is neurostimulatie veilig?

ANTWOORD: Uit klinisch-wetenschappelijk onderzoek is gebleken dat de kleine elektrische pulsen afgegeven door het neurostimulatiesysteem veilig zijn en het zenuwstelsel niet beschadigen. Uit het onderzoek is ook gebleken dat de onderdelen van het systeem veilig zijn.

VRAAG: Kan neurostimulatie bijwerkingen en/of problemen veroorzaken?

ANTWOORD: Bijwerkingen (bijvoorbeeld hoofdpijn) en/of problemen zijn zeldzaam en komen maar af en toe voor. Voor het inbrengen van het neurostimulatiesysteem is een operatie nodig en operaties gaan altijd met zekere risico's gepaard. Deze risico's zijn onder meer infectie, bloeding en pijn.

Anders dan sommige pijnstillers veroorzaakt neurostimulatie geen sufheid, verwardheid of misselijkheid. De meest voorkomende problemen bij gebruik van de neurostimulator zijn:

•geen stimulatie met als gevolg geen pijnverlichting, doordat de elektrode is verschoven of door een andere oorzaak.

•afwisselend wel en geen stimulatie.

•stimulatie op de verkeerde plaats.

•onaangename stimulatie door sommige patiënten beschreven als een schok of een stoot.

•een allergische reactie op het systeem.

•algemene problemen met het programmeerapparaat.•verhoging van de drempel: d.w.z. dat de neurostimulator hoger ingesteld moet worden om dezelfde pijnverlichting te bewerkstelligen.
Bespreek de mogelijke bijwerkingen van neurostimulatie met uw arts.

VRAAG: Heb ik last van het systeem en valt het andere mensen op?

ANTWOORD: Het systeem maakt geen geluid. De meeste mensen ondervinden geen beperkingen van het systeem en hebben er geen last van bij het bewegen. De stimulator is normaal gesproken vanwege uw kleding niet zichtbaar.

VRAAG: Verandert mijn gevoel ook?

ANTWOORD: Er zijn patiënten die meer veranderingen voelen dan anderen. Over het algemeen blijft het gevoel van stimulatie hetzelfde, tenzij het onderliggende probleem verbetert of verslechtert. Sommige mensen ervaren veranderingen in gevoel bij abrupte bewegingen of verandering van lichaamshouding. Veranderingen in stimulatie komen in de eerste paar weken na de operatie wat vaker voor.

VRAAG: Hoe weet ik wanneer de batterij van mijn systeem aan vervanging toe
is?

ANTWOORD: Uw arts kan u tijdens de regelmatige controles vertellen wat de status van uw batterij is. Wanneer het tijd is om de neurostimulator te vervangen, dan verwijdert uw arts de neurostimulator tijdens een kleine ingreep en wordt er een nieuwe ingebracht.

VRAAG: Waar moet ik aan denken wat betreft mijn veiligheid?

ANTWOORD: U kunt de meeste gewone elektronica in huis, zoals de magnetron, televisie, radio afstandsbedieningen en videospelen gewoon blijven gebruiken. Het systeem kan worden beïnvloed door magneten of elektromagnetische velden, waardoor het kan worden uitgeschakeld. Het is echter heel gemakkelijk weer aan te zetten. Het is wel goed om antidiefstalpoortjes, screeningapparaten, opluchthavens en van beveiligingsbedrijven grote stereo speakers met magneten hoogspanningsleidingen, elektrische onderstations en stroomgeneratoren te

vermijden. Verder kan de werking van het systeem worden beïnvloed door diverse medische

procedures en apparatenzoals CT-scanners, MRI-scanners, pacemakers voor het hart echografieapparaten, defibrillators, diathermieapparaten en bestralingsapparaten. Om die reden

is het raadzaam al het medische personeel waar u mee te maken krijgtte vertellen dat u een neurostimulator hebt.

VRAAG: Zijn er speciale instructies voor patiënten die neurostimulatie
krijgen?

ANTWOORD: Houd u nauwgezet aan de instructies van uw arts wat betreft lichaamshouding tillen, draaien, buigen, uitrekken en mate van lichaamsbeweging zodat u zo min mogelijk

problemen krijgt. Activiteiten als joggen, zwemmen, seks, fietsen en tennis leveren normaal gesproken geen problemen op. Extreme sporten, zoals parachutespringen waarbij de landing

heftig kan zijn dienen te worden vermeden, omdat de elektrode erdoor kan verschuiven. Verder wordt aanbevolen om de eerste 6 tot 8 weken na de operatie overmatig uitrekken of draaien te vermijden. Door extreme bewegingen te vermijden kan de elektrode vast op zijn plaats komen te zitten. Het is van essentieel belang dat u zich aan alle controleafspraken houdt.

Wat is mijn pijnscore?

2011-11-01T13:11:00.003+01:00

Ga naar: http://www.pijntelijf.nl/wat-is-pijn/mijn-pijnscore/index.htm

Deze korte test kan handig zijn bij het bepalen of uw chronische pijn behandeld kan worden met een van de pijntherapieën van Medtronic. Houd daarbij in gedachten dat alleen uw behandelend arts kan bepalen of u in aanmerking komt voor deze therapie, of niet. U kunt deze test nadat u hem helemaal ingevuld hebt, afdrukken en meenemen naar het ziekenhuis bij een volgende afspraak met uw arts.

Behandeling van chronische pijn

2011-11-01T13:07:00.004+01:00

Chronische pijn kan op verschillende manieren worden behandeld. De keuze van een behandeling hangt af van het soort en de ernst van de pijn die u hebt en van het succes of mislukken van eerdere behandelingen.

Chronische pijn kan op diverse manieren (zowel operatief als niet-operatief) worden behandeld. In de meeste gevallen is een combinatie van therapieën samen met begeleiding noodzakelijk en effectiever. In de afbeelding wordt de behandelvolgorde getoond zoals die door de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) is vastgesteld.

Focus: Wat is pijn?

2011-11-01T13:03:00.002+01:00

Pijn: We doen voortdurend ons best het te vermijden, maar kunnen er toch niet buiten. Zonder het vermogen pijn te voelen zouden we groot gevaar lopen. Er zijn mensen die door een genetische afwijking geen pijn kennen; een grote handicap, zo blijkt.

Ga naar: http://player.omroep.nl/?aflID=13244297

Hoe werkt een neurostimulator?

2011-11-01T12:58:00.001+01:00

J. Hoogers, arts voor natuurgeneeswijzen

2011-10-21T23:28:00.007+02:00

Neuraaltherapie.
Neuraaltherapie is een krachtige behandelmethode voor vele ziektes en voor chronische pijnklachten. In Nederland is de therapie nog relatief onbekend, maar in Duitsland kunnen patiënten bij één op de vier huisartsen terecht voor een neuraaltherapeutische behandeling.

Een neuraaltherapeut gaat ervan uit dat het lichaam als één geheel functioneert. Ziektes, ontstekingen of littekens beïnvloeden dit functioneren en veroorzaken blokkades in het zenuwstelsel. Door deze blokkades te injecteren met een lokaal verdovingsmiddel zoals tandartsen gebruiken voor het verdoven van een kies, probeert een neuraaltherapeut het lichaam weer in balans te brengen. Neuraaltherapie wordt dan ook wel therapeutisch lokaalanesthesie genoemd. Via een dun injectienaaldje worden kleine hoeveelheden lokale verdovingsvloeistof ingespoten op aangedane plaatsen of op plaatsen waar blokkeringen van het autonome zenuwstelsel bestaan.

Neuraaltherapie zou onderwezen moeten worden in de artsenopleiding!

Via een dun injectienaaldje worden kleine hoeveelheden lokale verdovingsvloeistof ingespoten op aangedane plaatsen of op plaatsen waar blokkeringen van het autonome zenuwstelsel bestaan.

Een neuraaltherapeutische behandeling richt zich op het autonome zenuwstelsel. Dit is het deel van ons zenuwstelsel dat buiten ons bewustzijn om werkt, zoals het regelen van de lichaamstemperatuur, hartslag en spijsvertering. Bij ontregeling van dit stelsel kunnen langdurig aanhoudende klachten en ziekten ontstaan.

Soms begint een neuraaltherapeut met het injecteren van de pijnlijke plek zelf of op de plaats waar de pijn of de functiestoornis zich bevindt. Deze vorm van neuraaltherapie noemt men segmenttherapie. Het lichaam is dan opgedeeld in segmenten die corresponderen met de zenuwbanen in het lichaam. Bij oorpijn bijvoorbeeld kijkt de therapeut naar het hele segment rondom het oor om de oorzaak van de klacht te vinden.

Het kan ook voorkomen dat er een geheel andere plek in het lichaam verantwoordelijk is voor de pijn. Een neuraaltherapeut spreekt dan van een stoorveld. Een stoorveld wordt veroorzaakt door beschadigd weefsel dat abnormale elektrische stroompjes afgeeft en op andere plaats in het lichaam klachten doet ontstaan. Hierbij moet gedacht worden aan littekenweefsel van een operatie of verwonding, resten van een keelontsteking, botbreuk of irriterende glassplinter onder de huid. Bij het injecteren van een anesthesie kan het stoorveld op slag verdwijnen, beter bekend als het Secondenfenomeen. Met één enkele injectie is de pijn direct verdwenen.

De verdovende stof waarmee een neuraaltherapeut injecties toedient is meestal het licht werkende locaalanaesticum procaïne. Soms worden sterker werkende middelen gebruikt zoals bijvoorbeeld lidocaïne, citanest of marcaïne. Dergelijke injecties mogen alleen door deskundigen (artsen en tandartsen) worden toegediend. Hierdoor is de kans dat er verkeerd of te veel van de stof wordt geïnjecteerd is miniem.
Het verschil in het toebrengen van een lokale verdoving door een arts of door een neuraaltherapeut zit voornamelijk in het effect. Bij een ‘normale’ verdoving is de patiënt slechts een half uur tot anderhalf uur verlost van de pijn. Maar bij het injecteren van een blokkering van het zenuwstelsel blijft de pijn minstens 24 uur weg. In het laatste geval hebben de injecties dus als therapie gewerkt. Geen enkele vorm van pijnbestrijding werkt op deze manier.

Na de eerste behandeling blijven de klachten meestal een tot enkele dagen weg. De periode van verbetering wordt na ieder behandelsessie langer. Vaak zijn er vijf tot zes vervolgbehandelingen nodig voor het compleet verdwijnen van de klachten. Ook kan het mogelijk zijn dat oude pijnklachten of emoties tijdelijk opnieuw beleefd worden. In de meeste gevallen treedt er echter een algeheel gevoel van ontspanning op.

Waarbij helpt het?
Neuraaltherapie is werkzaam bij hoofdpijn, duizeligheid, migraine, spierpijn, fibromyalgie, artrose, reuma, psoriasis, eczeem, colitis, posttraumatische dystrofie, hoge bloeddruk, depressies, angsten, vermoeidheid, me, uitputting, burnout, koude handen en voeten, enzovoort. Helaas is kanker niet te genezen met neuraaltherapie. De verbetering van gezondheid bij zovele ziektes is verklaarbaar doordat neuraaltherapie verbetering brengt van het functioneren van het volledige lichaam. Door de behandeling kan de lichaamsenergie weer gaan stromen en kan de energie en vitaliteit weer in het lichaam terugkeren

Werkingsmechanisme neuraaltherapie
In en rond ons lichaam circuleren boodschappen en signalen vanuit alle locaties naar alle locaties binnen maar ook buiten ons lichaam. Het zijn grotere en kleinere pakketjes energie die hun weg moeten vinden door de diverse structuren van het lichaam heen. Als het (bind)weefsel en de organen minder doorgankelijk zijn voor deze energiepakketjes dan hebben we te doen met energie blokkeringen. Om de precieze werking van neuraaltherapie te begrijpen moet gekeken worden naar het bindweefsel, oftewel het Basis Bio Regulatie Systeem (BBRS). Dit weefsel bevindt zich tussen alle cellen en zorgt dat alle afzonderlijke cellen met elkaar in contact staan. Zo reguleert het BBRS alle prikkeloverdracht en belangrijke lichaamsfuncties als temperatuurcontrole en stofwisseling. Ontstaat er ergens in het lichaam een probleem, dan zal het BBRS als eerste reageren. Omdat via het bindweefsel alle cellen met elkaar in contact staan, heeft een blokkade een negatieve uitwerking op de hele schakel. Bij het injecteren van een verdovende stof wordt als het ware de vicieuze cirkel van klachten doorbroken en krijgen de aangetaste cellen de kans zich te herstellen.

De oorzaak van beschadigd bindweefsel ligt meestal in het medische verleden van een patiënt. Zo kan een litteken van een blindedarmoperatie jaren later verantwoordelijk zijn voor een geprikkelde darm of een ontstoken kies zorgen voor chronische hoofdpijn. Om mogelijke stoorvelden op te sporen kijkt een neuraaltherapeut uitgebreid naar de complicaties uit het medisch verleden van een patiënt, zoals; operaties (alle, ook kleintjes), ongelukken, de toestand van het gebit, amandelen, oren, bijholten, darmstelsel en geslachtsorganen.

Waarom littekenweefsel van een wond van jaren geleden ineens de oorzaak kan zijn voor klachten weet een neuraaltherapeut niet. Men veronderstelt dat het een gevolg is van een combinatie aan factoren. Zo zou een verzwakking van de weerstand het gevolg kunnen zijn van het ontstaan van een stoorveld uit een nooit goed genezen litteken. Ook zou het vaak verkeren in een omgeving met veel elektronische apparatuur, een ontstoken tand of kies, psychische factoren als verdriet, depressie, stress en burnout, steeds terugkerende virusinfecties, metalen vullingen en later ontstane littekens een reden kunnen zijn voor het opspelen van oude ontstekingen of verwondingen.

Therapeuten Neuraaltherapie
Mogelijk heeft uw huisarts enige kennis van therapeutische lokaalanaestesie ofwel neuraaltherapie, vraag het hem of haar. In het ziekenhuis zijn het vooral de anaestesisten die deze technieken beheersen.

Nederlandse Artsenvereniging voor Neuraaltherapie volgens Huneke en Regulatietherapie
De NVNR fungeert als beroepsvereniging, leidt artsen op tot neuraaltherapeut en heeft zich ten doel gesteld de neuraaltherapie in Nederland te bevorderen, in de ruimste zin des woords. De NVNR richt zich daarbij tot zowel patiënten als tot (tand)artsen door het aanbieden van voorlichting over de mogelijkheden van deze wijze van behandelen en informatie.
www.nvnr.nl

De Artsenvereniging voor Biologische en Natuurlijke Geneeskunde, afgekort ABNG-2000
De artsen in deze beroepsvereniging doen meerdere vormen van additieve geneeskunde, enkele van hen zijn tevens kundig in de neuraaltherapie
www.abng.nl

Internationale medizinische Gesellschaft für Neuraltherapie nach Huneke Regulationstherapie. De IGNH is de internationale beroepsvereniging voor neuraaltherapeuten en bevindt zich in Freudenstadt, Duitsland.
www.ignh.de

Informatiefolder neuraaltherapie
NEURAALTHERAPIE , PATIENTENFOLDER van de praktijk van J. Hoogers, arts voor natuurgeneeswijzen. Iedere patiënt die in de praktijk met neuraaltherapie wordt behandeld, krijgt deze informatiefolder mee.

U wordt behandeld met neuraaltherapie ofwel therapeutische lokaalanaestesie. Dit is een behandeling met injecties, met een middel dat ook wordt gebruikt om lokale verdoving te geven, zoals bijvoorbeeld bij de tandarts. Bij neuraaltherapiebehandeling wordt dit middel ingespoten op plaatsen waar het lichaam energieblokkades heeft opgebouwd. Als het lichaam een spanning of een emotie opneemt, blijft deze opgeslagen in het lichaam totdat deze weer uit het lichaam wordt ontladen. Als het lichaam de spanning vast wil houden, doet het lichaam dat door ter plaatse de spieren aan te spannen of het weefsel te verharden. Dit is een proces wat meestal onbewust gebeurt.

Omdat onze omgeving en onze opvoeders vaak niet accepteren dat we emoties zoals bijvoorbeeld, verdriet, woede zorg of teleurstelling tonen, zetten we allerlei mechanismen in werking om deze emoties in ons lichaam vast te houden. Het resultaat is een volledig verstard lichaam vol met emoties. Ook fysiek geweld kan opgeslagen en vastgehouden worden in het lichaam. Het lichaam houdt blokkades in eerste instantie alleen vast door spieren te spannen. Echter als emoties langere tijd moeten worden vastgehouden heeft het lichaam mogelijkheden om de blokkade sterker te maken. Niet alleen spierweefsel maar alle andere weefsel kunnen mee gaan doen in het blokkeren van energie. Vooral van littekenweefsel is bekend dat het sterk blokkerend werkt op lichaamsenergie. Als we in ons lichaam vele blokkades hebben om spanning en emoties vast te houden heeft dit een sterk negatieve uitwerking op onze gezondheid.

We zijn energetisch niet meer aanwezig in de geblokkeerd gebieden en we voelen deze plaatsen niet meer. In een later stadium voelen we deze plaatsen weer wel omdat ze ziek worden en daarom pijn gaan doen.De enige manier om echt gezond te worden is alsnog de oude, in het lichaam opgesloten spanningen en emoties los te laten. Vervolgens gaat de lichaamsenergie weer stromen en kan het lichaam een begin maken met het verwerven van gezondheid.

Wat doet neuraal therapie?
Bij het toepassen van neuraaltherapie wordt door de arts gezocht naar plaatsen die blokkerend zijn voor lichaamsenergie. Vooral van littekens is bekend dat ze lichaamsenergie blokkeren, dus deze komen altijd in aanmerking voor behandeling. Ook is meestal een blokkade aanwezig in de tonsillen en het kaakgebied, ontstaan door vroegere keelontstekingen.Als deze plaatsen worden ingespoten met de lokale verdoving, worden de energie blokkades tijdelijk opgeheven. Er zijn vele theorieën die proberen te verklaren waarom neuraaltherapie werkt. De werking komt er in ieder geval op neer dat het lijkt alsof het lichaam, na de injectie, niet meer in staat is om op de behandelde plaats spanning vast te houden. De lichaamsenergie kan ter plaatse doorstromen. Vaak is het duidelijk merkbaar dat de spanning vrijkomt. Er treden vaak sterke reacties op: het hele lichaam gaat tintelen en een warme gloed gaat zich door het lichaam verplaatsen. Ook treden vaak emotionele ontladingen op. De meeste mensen voelen de eerste dagen na de behandeling een zeer sterke vermoeidheid. Een deel van de mensen ervaart hevige kou in het lichaam. Dit is een kou die altijd al aanwezig was, maar die nu pas voor het eerst door hen wordt waargenomen. Het is goed om deze signalen van het lichaam op te volgen de emoties de vrije loop te laten, door veel te rusten en/of warm te kleden en enkele keren per dag een warm bad of warme douche te nemen.

Vaak geven we de injecties in het gebied van de tonsillen, u hebt dan onmiddellijk na de behandeling warmere handen en voeten en u voelt dat uw spieren minder gespannen zijn. Het effect houdt de eerste keer meestal 1 dag aan. Ook is het mogelijk dat u pijnklachten of emoties van jaren geleden weer tijdelijk gaat voelen. Na enkele behandelingen treedt vaak een blijvend goede energiedoorstroming op met continu warme handen en voeten en een ontspannen gevoel. De neuraaltherapie is een veilige behandeling. Overgevoeligheid voor de lokale verdoving (procaine, lidocaine, citanest of marcaine) komt bijna niet voor. De injectie in de tonsillen geeft soms wat keelpijn; bij een op de 2000 patiënten zien we een keelontsteking optreden na 2 of 3 dagen waarvoor een antibiotica behandeling nodig is. Patiënten die bloedverdunners gebruiken kunnen ter plaatse een kleine bloeduitstorting krijgen.Indien U last van de behandeling zou krijgen en medisch advies nodig heeft, kunt u mij bereiken op tel: 06 53216865

Alternatieven:
Er zijn meerdere soorten behandelingen waardoor energie weer gaat stromen en stoorvelden worden opgeheven. Enkele voorbeelden zijn: acupunctuur,meridiaantherapie, moxa behandeling, shiatsu-massage, aromatherapie, bio-energetica en nog vele meer. Neuraaltherapie is, in vergelijking met andere therapieën een zeer krachtige behandeling.

Dé behandeling voor PD bestaat dan ook (nog) niet.

2011-10-21T23:20:00.004+02:00

Posttraumatische dystrofie (PD), ook wel Südeckse dystrofie of sympathische reflexdystrofie genoemd, is een ziekte met een tot op heden onbekende oorzaak. De naam PD geeft al aan dat de oorzaak niet bekend is, want de woorden PD geven alleen een beschrijving van de ziekteverschijnselen. Ze betekenen nl. een verminderd functioneren (dystrofie) na een letsel. Elk jaar zijn er in Nederland ongeveer 8000 nieuwe patiënten die zich melden met verschijnselen die passen bij PD.

Klachten/ verschijnselen
Hoewel het ziekteverloop op verschillende manieren kan verlopen, is het typische voor beeld van PD de patiënt die na een lichte verwonding aan arm of been verschijnselen krijgt die lijken op een forse ontsteking van de aangedane arm of been. De omgeving van de plaats die ze bezeerd hebben wordt opgezwollen, rood, warm (of juist koud) en vooral zeer pijnlijk. In de loop van de tijd neemt de pijn vaak toe. Het aangedane lichaamsdeel wordt langzaam stijf en er kan een verminderd gevoel ontstaan. Dit kan leiden tot een functieverlies van het aangedane lichaamsdeel. Het verloop is per patiënt zeer verschillend. Sommige patiënten hebben weinig last en beleven een snel en volledig herstel. Bij andere patiënten kan de aandoening agressief verlopen met uiteindelijk maar weinig herstel, en een ernstige blijvende invaliditeit.

Oorzaken
Zoals boven aangegeven is de oorzaak niet bekend. Er bestaan verschillende theorieën over de ontstaanswijze. Sommige onderzoekers denken dat een overgevoeligheid van het zenuwstelsel een rol speelt, anderen denken dat er sprake is van een abnormale ontstekingsreactie. Een in Nederland populaire theorie is die van de zg. 'zuurstof-radicalen'. Dit zijn afvalproducten die ontstaan bij ontstekingsprocessen. De theorie gaat ervan uit dat een teveel van deze 'radicalen' een rol speelt bij PD. Om dit teveel te bestrijden worden dan middelen als Mannitol, DMSO-crème, N-acetylcysteine (Fluimicil) voorgeschreven.

Hoe stelt men de diagnose?
Een van de grote problemen van PD is dat er voor het stellen van de diagnose geen definitieve test beschikbaar is. Er is geen bloedonderzoek of speciale röntgen-foto of scan waarmee men de diagnose PD kan stellen. De arts moet de diagnose dus stellen op basis van de door de patiënt vertelde klachten en de bij het lichamelijk onderzoek gevonden afwijkingen. In 1994 zijn hiervoor regels opgesteld om de uniformiteit in de diagnosestelling te bevorderen. Toch kan het in sommige gevallen zeer moeilijk blijven om de diagnose te stellen.

Wat zijn de behandelingsmogelijkheden?
Vele behandelingsmogelijkheden worden gepropageerd en toegepast bij PD. Men moet zich realiseren dat geen van deze behandelingen ooit wetenschappelijk bewezen zijn. Dé behandeling voor PD bestaat dan ook niet. Ook de verzuchting van veel dokters "Was U maar eerder bij mij gekomen, dan was U er nu niet zo erg aan toe!" is nergens op gebaseerd. Een belangrijk aspect van de behandeling is de behandeling van de pijn. Deze vindt plaats door het voorschrijven van pijnstillers.

Voor het behandelen van een teveel aan 'radicalen' worden Mannitol-infusen, DMSO-crème, en Acetylcysteine (Fluimicil)-tabletten voorgeschreven. De werkzaamheid ervan is echter nooit bewezen. Andere behandelingen zijn er op gericht om een veronderstelde overactief zijn van het onwillekeurige (sympathische) zenuwstelsel af te remmen. Hiervoor werden in het verleden vaak zg. RIS-blokkades uitgevoerd. Er wordt dan en stuwband om de aangedane ledemaat gelegd en via een infuus wordt een middel toegediend dat het sympathische zenuwstelsel remt. Van deze behandeling is intussen bekend geworden dat zij niet werkt en wel degelijk riskant is. In de meeste ziekenhuizen wordt zij dan ook niet meer uitgevoerd. Met zenuwblokkades wordt ook wel geprobeerd om het sympathische zenuwstelsel te remmen (zg. ganglion stellatum blokkades voor PD in de arm en zg. lumbale plexus sympathicus blokkades voor PD in een been). Soms kunnen deze tot klachtenverlichting leiden. In de praktijk is het resultaat vaak teleurstellend. Een enkele keer kunnen ze ook verergering van de klachten veroorzaken.

RSD PHOTO GALLERY

2011-10-21T23:12:00.002+02:00

WAARSCHUWING!
Deze link bevat zeer schokkende beelden!
http://www.rsdrx.com/rsdphoto.htm

Groepen

2011-10-21T23:07:00.001+02:00

Informatie Belgische zelfhulpgroep. Met contactinfo.
http://users.skynet.be/tekstinfo/presentatie/organisaties/15.html

Informatie Nederlandse zelfhulpgroep. Met contactinfo.
http://www.posttraumatischedystrofie.nl

RSDS. Nationale zelfhulpgroep Verenigde Staten. De organisatie stelt een aantal medische publicaties ter beschikking in .pdf formaat (Acrobat Reader of Xpdf nodig). Aan te raden is hun "Fact & fiction" informatie te lezen
http://www.rsds.org

RSDHope. Internationale zelfhulpgroep gebaseerd in de Verenigde Staten. De organisatie geeft informatie over de nieuwe behandeling met lage dosis Ketamine, zoals. o.a. medische publicaties en patiëntenervaringen.
http://www.rsdhope.org

RSDInfo. Internationale zelfhulpgroep gebaseerd in de Verenigde Staten. De organisatie verzorgt de internet publicatie, "RSD Puzzles".
http://www.rsdinfo.com

RSDPuzzles. Internet publicatie voor CRPS patiënten, geschreven door Dr. H. Hooshmand.
http://www.rsdrx.com/rsdpuz4.0/index.html

RSDCare. Zelfhulpgroep uit de Verenigde Staten, ten Noorden van Florida, wiens site de McGill Pain Index toont. Hierop is te zien hoe veel pijn elke CRPS patiënt heeft.
http://www.rsdcare.org
Aangezien deze site niet langer online blijkt te zijn, hier een alternatieve site (RSDHope) voor de McGill Pain Index: http://www.rsdhope.org/Showpage.asp?PAGE_ID=3&PGCT_ID=2465

ForGrace. Cynthia Toussaint, ex-ballerina, ontwikkelde CRPS, RSD na een ballet-ongeval. Ze heeft hard moeten vechten voor behandeling en door de oprichting van "For Grace" ijvert ze nu --samen met andere patiënten-- voor meer bekendheid rond deze aandoening. De site biedt een media-kit aan, en is genoemd naar de dochter die ze omwille van haar aandoening nooit zal kunnen hebben.
http://www.forgrace.org

Women in Pain. Cynthia Toussaint is ook de creator van "Women in Pain" en "The women in pain petition". Ze wil gelijke pijnbehandeling voor vrouwen met eender welke pijnlijke aandoening. Dit is nog altijd (wereldwijd) een groot probleem.
http://www.womeninpain.org
Je kan de petitie, hoewel je in een ander land leeft, tekenen op:
http://www.PetitionOnline.com/winpain/petition.html

RSDAlert. Britse organisatie, eigenlijk een CRPS/RSD e-zine.
http://www.rsdalert.co.uk

Aya's no pain zone. Site van een kind, nu tiener met CRPS. Zij duidt aan hoe ernstig de aandoening ook bij kinderen is.
http://www.nopainzone.com

Belangrijkste theorieën over het ontstaan van CRPS:

2011-10-21T23:01:00.004+02:00

1.(Over) reactie van het sympathisch zenuwstelsel
2. Ontstekingstheorie

Sympathische reflex theorie
Het ontstaan van CRPS wordt in deze theorie toegeschreven aan een over- reactie van het sympathisch zenuwstelsel. De verstoring van het sympathisch zenuwstelsel leidt tot veranderingen in kleur, temperatuur en zweten van het lidmaat. Niet alle verschijnselen van CRPS kunnen vanuit deze stoornis worden verklaard.

Abnormale ontstekingsreactie theorie & Lokale verschijnselen.
CRPS is, volgens deze theorie, een abnormale (steriele) ontstekingsreactie waarbij zuurstofradicalen een grote rol spelen. Er zouden teveel zuurstofradicalen worden gevormd waardoor gezond weefsel beschadigd wordt. Het normale herstel zou uit de hand lopen. De kenmerkende verschijnselen bij een ontsteking zijn roodheid, zwelling, warmte, functiestoornis en pijn.

Theorie en bewijs: lokale neurogene ontsteking
Er wordt vanuit gegaan dat op basis van weefselschade er een ontstekingsreactie tot stand komt die primair tot doel heeft tot genezing te leiden, maar echter op hol slaat. De ontstekingsreactie heeft tot gevolg dat er lekkage van zenuweiwit ontstaat. Dit heeft vervolgens weer tot gevolg dat er in de beslisstations in het ruggenmerg en hogere centra, veranderingen optreden die leiden tot ontregeling van het onwillekeurig zenuwstelsel en de symptomen van allodynie, dystonie en spasme.

Bewijsvoering: er is aangetoond dat bij posttraumatische dystrofie sprake is van een lokale neurogene ontsteking.

Informatieve websites

2011-10-21T22:52:00.002+02:00

http://www.letselpagina.nl
Deze website geeft informatie voor slachtoffers van ondermeer verkeers- en arbeidsongevallen.

http://www.rsdfoundation.org
De website van de (Amerikaanse) "International Research Foundation for RSD / CRPS", gevestigd aan de University of South Florida, in Tampa, Florida

http://www.rsds.org
De website van de Amerikaanse patiëntenvereniging Reflex Sympathetic Dystrophy Syndrome Association. Een richtlijn over behandelingen zoals die in Amerika worden gedaan: http://www.rsds.org/3/clinical_guidelines/index.html

http://rsdrx.com
Dit is de website van Dr. H. Hooshmand, een Amerikaanse neuroloog die gespecialiseerd is in de behandeling van PD (Amerikaanse term RSD en internationale term CRPS). Deze website bevat uitgebreide medische documentatie die goed toegankelijk is voor de leek/patiënt.

http://www.rsdcanada.org
Interessante en informatieve website van de Canadese patiëntenvereniging waarmee vanuit Nederland regelmatig contact is.

Wanneer u kijkt bij http://crps.startpagina.nl ziet u veel links met persoonlijke maar ook professionele informatie over posttraumatische dystrofie. Op die site wordt de naam CRPS-I in plaats van posttraumatische dystrofie meestal gebruikt. Het gaat om dezelfde aandoening maar bij behandelaars is de naam CRPS-I steeds meer gebruikelijk.

Wanneer u kijkt bij http://pijn.pagina.nl dan vindt u een pagina met allerlei rubrieken die een relatie hebben met pijn. Deze website is een zogenaamde doorverwijs-site, met een grote variatie aan verwijzingen die te maken hebben met pijn en pijnbehandeling. U treft hieronder sites aan van ondermeer deskundigen, ziekenhuizen, patiëntenorganisaties, en persoonlijke sites van (pijn)patiënten.

SupervisionAir richt zich op mensen in situaties waarin het leven pijn doet: door middel van publicaties, lezingen, workshops, partner- en rouwgroepen. http://www.supervisionair.nl

Voor informatie en het stellen van medische vragen aan specialisten kunt u terecht bij http://www.spreekuurthuis.nl De vragen worden beantwoord door medisch specialisten en worden aan u persoonlijk gegeven. Deze service is niet gratis. Voor specifieke informatie over chronische pijn in het algemeen en bij bepaalde ziektebeelden zoals posttraumatische dystrofie kunt u terecht bij www.spreekuurthuis.nl/chronischepijn.

Er is een digitale catalogus die het zoeken naar geschikte hulpmiddelen een stuk eenvoudiger maakt. Meer informatie: www.premed.nl. U kunt ook bellen naar tel: 030-2294399

U kunt op www.fysiotherapie.nl nagaan welke fysiotherapeut bij u in de buurt praktijk heeft. U kunt dan navragen of hij/zij bekend is met posttraumatische dystrofie. Voor oefentherapie zoals Mensendieck of Cesartherapie kunt u kijken op www.vvocm.nl via de button 'praktijkzoeker'

Praktijktips!

2011-10-21T22:48:00.001+02:00

Hulpmiddelen
Goede hulpmiddelen zijn voor mensen met een beperking van groot belang. Medische hulpmiddellen bevorderen de zelfredzaamheid en het (langer) zelfstandig functioneren. De kwaliteit van een hulpmiddel heeft invloed op het dagelijks leven van de gebruiker.

Toegankelijkheid
De samenleving is nog onvoldoende toegankelijk. Een grote groep mensen kan daardoor niet meedoen aan maatschappelijke activiteiten. Uit eten, geld pinnen, internetten, theater bezoek etc. Deze belemmeringen worden nog teveel onderschat.

Vervoer
Mensen met een handicap of chronische ziekte ondervinden beperkingen in hun mobiliteit. Als je beperkt bent in de mogelijkheden om je te verplaatsen, kun je niet volwaardig deelnemen aan de samenleving. Beperkingen in mobiliteit zijn daarom onacceptabel.

Patiënt en Zorg
Veel mensen met handicap of chronische ziekte zijn afhankelijk van zorg. Deze zorg geeft vorm aan hun dagelijks leven. Daarom moet de "zorgvrager" zelf de hoofdrol spelen bij het bepalen van de inhoud en vorm van deze zorg. Regie in eigen hand.

Parkeeroverzicht Nederland

2011-10-21T22:41:00.003+02:00

Handig voor een dagje uit of vakantie! Per provincie vindt u hier een overzicht van het parkeerbeleid per gemeente. Wij doen ons best de gegevens up-to-date te houden. Dit overzicht wordt maandelijks bijgehouden. De juistheid van de gegevens zijn gerelateerd aan gegevens die door de betrokken gemeentes en gebruikers bij ons worden aangeleverd. Aan de gegevens kunnen geen rechten worden ontleend.

Let op: parkeert u in een parkeergarage of op een afgesloten parkeerterrein dan moet u altijd betalen, ook al parkeert u daar op een invalidenparkeerplaats.Dit is namelijk particulier terrein.

De Tweede kamer heeft het wetsvoorstel voor gratis parkeren voor gehandicapten op openbare plaatsen aangenomen. Als het voorstel door de Eerste Kamer wordt goedgekeurd zal dit gaan leiden tot een eenduidig parkeerbeleid voor gehandicapten in Nederland. Wij houden u op de hoogte!

Voor meer informatie ga naar: http://www.belangenorganisatie.nl

De thuisapotheek

2011-10-21T22:38:00.001+02:00

Grootste landelijk werkende apotheek

De Thuisapotheek is de grootste landelijk werkende apotheek van Nederland. Meer dan 20.000 patiënten die dagelijks medicijnen gebruiken vertrouwen op De Thuisapotheek voor hun herhaalrecepten. En omdat we alles weten van chronische aandoeningen kunnen we u uitstekend adviseren over uw medicijngebruik en wat daar nog meer bij komt kijken. We werken graag samen met uw huisarts.

Voor meer informatie ga naar: http://www.thuisapotheek.nl/

Letselschade adviseur

2011-10-21T22:31:00.005+02:00

» Een ongeval
Het risico van een ongeval lopen we allemaal. Het ligt opgesloten in de maatschappij waarin wij leven. In het verkeer op het werk bij een medische behandeling of “gewoon” thuis. “Het kan ons allemaal overkomen.” Een cliché? Zeer zeker! Maar daarom niet minder waar.

» Aansprakelijkheid
Het juridische uitgangspunt is dat een ieder zijn eigen schade draagt. In veel gevallen kan een derde aansprakelijk worden gesteld. Meestal betekent aansprakelijkheid niets anders dan schuld maar het komt ook voor dat de begrippen “schuld” en “aansprakelijkheid” niet parallel lopen. Bijvoorbeeld bij een verkeersongeval tussen een motorvoertuig en een voetganger/fietser.

» Gevolgen
Als bij een dergelijk ongeval letsel optreedt dan kunnen de gevolgen voor het slachtoffer zeer ingrijpend zijn. Het leven kan in één klap veranderende getroffene wordt met zaken en omstandigheden geconfronteerd die volstrekt nieuw zijn zoals beschadiging van het lichaam (of geest)ziekenhuis opname medische behandeling arbeidsongeschiktheid ontwrichting van het gezinsleven administratieve rompslomp en schade.

» Schade
Als er letsel is dan is er schade! De hoogte van die schade is individueel bepaald en afhankelijk van de woon-werk- en leefomstandigheden van het slachtoffer en zijn/haar gezin als mede de ernst van de verwondingen. Het kan nogal verschil maken of het letsel uiteindelijk volledig herstelt dan wel dat er sprake is van een blijvende lichamelijke beperking.

» Vragen
Al snel wordt het van belang om antwoord te ontvangen op een groot aantal vragen zoals:
• Wanneer is iemand aansprakelijk?
• Moet genoegen genomen worden met een schulddeling?
• Welke schade kan men vorderen?
• Wie stelt deze schade vast?
• Wie bepaalt de hoogte van die schadebijvoorbeeld smartengeld? Wat is smartengeld eigenlijk?
• Hoe zit het met (eventuele) schade in de toekomst?
• Moet men zich altijd neerleggen bij een standpunt van de aansprakelijk gestelde verzekeringsmaatschappij?
• Welke wegen moeten bewandeld worden om volledige genoegdoening te verkrijgen binnen redelijke termijn?
• Hoe lang gaat het allemaal duren?

» Deskundige hulp
Als een ander voor het ongeval aansprakelijk is dan bestaat de mogelijkheid om een deel van uw zorgen uit handen te geven. Genezen kan een letselschade adviseur niet. Maar er staat wel een deskundige klaar om de belangen van een slachtoffer verbandhoudende met de financiële afwikkeling zo goed mogelijk te behartigen.

Posstraumatische dystrofie.

2011-09-29T11:06:00.003+02:00

Een ziekte die vrij onbekend is in Nederland, maar waar wel zo'n 20.000 mensen in Nederland mee te maken hebben. Een zeer pijnlijke, vervelende, vaak onbegrepen aandoening.

Wat is Posttraumatische Dystrofie?
Posttraumatische dystrofie is een zeer pijnlijke aandoening/complicatie die kan ontstaan na een operatie of letstel van een ledemaat, zoals arm, pols, been, knie, voet etc.

De symptomen
Het gebied rondom het letsel wordt zeer pijnlijk en kan verkleuren variërend van blauw tot paars tot wit. Dit komt vaak doordat de doorbloeding niet meer soepel verloopt. Het gevolg van deze slechte doorbloeding is dat de spieren vervolgens kunnen verschrompelen, door onvoldoende voedseltoeding (atrofie) of dat het bot kalk verliest en broos wordt. Het gebied wat pijnlijk is, is vaak groter dan waar het letsel of de operatie heeft plaatsgevonde. (Bijvoorbeeld bij een operatie aan een teen, is de hele voet pijnlijk). Tevens kunnen er ook nog andere symptomen voordoen, zoals zwelling, diverse verschillen in de temperatuur van de huid, maar ook zweetafscheiding en zenuwaantasting.

Diagnose en Behandeling
De artsen kunnen op basis van rontgenfoto's of scans moeilijk een diagnose stellen, omdat het hier slecht op te zien is. In samenhang met de pijnklachten van de patient zal de arts de diagnose moeten stellen. Van groot belang is dat het op een korte termijn gebeurt, want dan is de behandeling effectiever en slaat alles sneller aan. Men zegt, als binnen een jaar de pijnklachten verminderen dan is de kans op genezing goed aanwezig. Daarna wordt de kans kleiner en kleiner.
Er zijn diverse behandelingen voor Posttraumatische Dystrofie. Onder ander het verhogen van de zuurstofopname door de spieren. Dit kan door middel van een bruistablet of een zalf die men opsmeert.

Tevens zijn er nog andere behandelmogelijkheden waaronder fysiotherapie en ergotherapie van groot belang zijn. Omdat de spieren die aangetast zijn amper gebruiken is de kans op verkramping er groot. De hand of de voet wil niet meer strekken en daardoor wordt de patient erg belemmerd in zijn dagelijkse bezigheden. Fysio wordt gebruikt om zoveel mogelijk te proberen om de spieren weer werkend te krijgen en ergotherapie om met deze klachten jezelf te kunnen redden.

Pijnbestrijding
Posttraumatische Dystrofie is echt zeer pijnlijk. De patient heeft continu een zeurende pijn. Hiervoor kan pijnbestrijding gegeven worden. Dit kan op diverse manieren. Doormiddel van bepaalde pijnstillers, anti-depressiva, via elektroden die de zenuwen stimuleren, een katheter die ingeplaats wordt voor medicatie.

PER ONGELUK!

2011-09-29T10:59:00.002+02:00

Serie reportages waarin mensen gevolgd worden die door een verkeersongeluk een ingrijpende levensverandering doormaken. Ontmoetingen met verschillende slachtoffers met hun verhalen van pijn, onbegrip en strijd maar ook van passie, hoop en doorzettingsvermogen.

Op 29 oktober 1998 wordt brugklasser Korie op haar fiets geschept bij een kruispunt en vliegt een paar meter door de lucht. Er lijkt niet veel aan de hand te zijn. Korie kan staan en is redelijk aanspreekbaar. Toch blijkt de situatie erger dan verwacht en Korie moet alsnog naar het ziekenhuis. Daar blijkt dat ze een zware hersenkneuzing heeft. Eenmaal weer thuis, gaat het beter met haar hoofd, maar haar enkel doet meer en meer pijn. Kort daarop wordt posttraumatische dystrofie geconstateerd en ze belandt in een rolstoel. Voor de zeer sportieve Korie is dit een grote klap. Vóór het ongeluk was Korie een enthousiast tennisster en droomde ze van een carrière als topsporter. Ze begint aan rolstoeltennis, maar de pijn staat een carrière als topsporter in de weg en mede daarom komt Korie na vier jaar leven met intense pijn tot een drastisch besluit. Ze wil dat haar been geamputeerd wordt. Uiteindelijk gaan de artsen akkoord met de amputatie. Na de operatie knapt ze heel snel op en al snel tennist Korie op wereldniveau, scoort goud in de dubbel en zilver in de enkelfinale tijdens de paralympische spelen in Peking in 2008. Korie is nog lang niet van plan te stoppen en stevent af op de eerste plek op de wereldranglijst.

Voor meer informatie, ga naar: http://player.omroep.nl/?aflID=9492782

Hoe snel moet men medisch reageren op een CRPS aandoening?

2011-09-29T10:54:00.002+02:00

Diagnose en behandeling binnen de drie maanden na het zich inzetten van de aandoening is cruciaal. Men moet dus snel op blijvende pijn na operatie of ongeval reageren en/of doorverwijzen, en het niet afdoen als, "het zal wel beteren". Indien men reageert op je pijn en de CRPS snel ontdekt, dan heb je als patiënt nog alle kansen om te verbeteren. De aandoening is nog maar in de prille beginfase en kan nog gestild worden, zodat de gevolgen minimaal zijn. Voorwaarde is wel dat de behandeling die men je geeft aanslaat, en er zijn ondertussen al zo veel verschillende behandelingen om uit te kiezen. Weet dat in een aantal gevallen niets aanslaat, en de aandoening toch erger wordt. Je moet in elk geval goed worden opgevolgd.

Wat is een botscan?
Een trifasische botscan is een van vele onderzoeken die een arts kunnen helpen de diagnose te stellen. CRPS is echter een klinische diagnose, d.w.z. dat een arts, in de eerste plaats, reageert op de symptomen. Een botscan is geen middel om ja/neen de diagnose te stellen. Een trifasische botscan kan positief/negatief zijn al naargelang het stadium waarin je verkeert. Tot hiertoe kent CRPS geen enkel onderzoek dat precies kan vaststellen of je de aandoening hebt of niet. Je klachten, je historiek, de tekenen en symptomen zijn uiterst belangrijk.

Is CRPS psychologisch?
Er is geen bewijs dat de aandoening psychologisch is. Er zijn al een aantal bewijzen geleverd dat de aandoening fysisch is; zo werd bvb. in de jaren 90 onderzoek verricht aan de universiteit van Nijmegen, waarbij men kon aantonen dat de zenuwen van CRPS patiënten dezelfde soort schade vertonen als die van diabetici (*).

Komt het enkel bij mensen voor?
Neen. Er zijn gevallen van CRPS bekend bij honden.

Hoe zit het met pijn?
De pijn bij CRPS is zeer moeilijk onder controle te krijgen. De pijn, die niet wijkt, is hoger dan die van niet-terminale kanker, en hoger dan de pijn bij een eerste bevalling. De behandeling moet dan ook aangepast zijn aan de pijn die je hebt.

Kan het zich verspreiden?
Ja. In 70% van de gevallen kan het zich verspreiden. Eerst doorheen het aangetast lidmaat, vaak naar het uiteinde: naar hand, voet, schouder. Het kan zich spiegelen, d.w.z. verspreiden naar het tegenoverliggend lidmaat, bvb. van been naar been. Of CRPS kan verspringen, bvb. van been naar arm.

Volgens het boek, "Living with RSDS", van Linda Lang & Peter Moskovitz, MD kan bijna elk deel of systeem van het lichaam aangetast raken. Abnormaliteiten van de ademhaling, van het hart, of de spijsvertering kunnen ontstaan. Ook darm en blaas dysfuncties kunnen voorkomen.

Zijn er ook dingen die men niet mag doen?
Ja. De sympathectomie, zowel chirurgisch en chemisch; een permanente zenuwblokkade met zware gevolgen. Amputatie. Chirurgische procedures op het aangetaste lidmaat. Gipsen. Immobiliteit. Toepassing van ijs.

Deze dingen zorgen er vaak voor dat CRPS zich meer gaat manifesteren dan voorheen, of ze hebben een negatief, onvoorspelbaar effect op de aandoening. Men moet erg voorzichtig zijn met deze "behandelingen", en in geval van een dringend noodzakelijke chirurgische ingreep moet men de nodige voorzorgen nemen.

Wanneer stopt het?
Volgens het boek, "Living with RSDS", van Linda Lang & Peter Moskovitz, MD dat dit in het algemeen beschouwd, kan CRPS duren van een paar weken tot de rest van je leven. Er kunnen periodes zijn van remissie, waar de tekenen en symptomen minder worden of verdwijnen, maar dat kan niet uitsluiten dat het niet plots weer erger wordt, zonder aanleiding of door een nieuw ongeval of nieuwe operatie.

CRPS - Posttraumatische Dystrofie.

2011-09-29T10:50:00.001+02:00

CRPS kan zich op iedere leeftijd voordoen, maar komt het meest voor bij mensen tussen de 40 en 60 jaar. Het aantal gevallen onder tieners en jongvolwassenen neemt echter toe. Pijn is het meest voorkomende verschijnsel. Vaak is die veel ernstiger dan op grond van het letsel te verwachten valt. De aangedane plek is vrijwel altijd uiterst gevoelig voor aanraking, zelfs voor een lichte streling. Met de tijd wordt de pijn heviger in plaats van minder. Mensen kunnen gefrustreerd en terneergeslagen raken, omdat zij niet begrijpen waar de pijn vandaan komt. Verder kunnen de kleur en de temperatuur van de aangedane plek afwijken van die van het omringende gezonde weefsel. Dergelijke afwijkingen dikwijls sterk in de tijd: de huid op de plek van het oorspronkelijke letsel kan eerst warm en helderrood worden en later juist koel en blauwachtig. De plek is vaak opgezet. Als er geen genezing optreedt, kan er na enige tijd plaatselijk spierslapte optreden en dit leidt dan weer tot problemen met bewegen. Uiteindelijk worden de gewrichten stijf en vindt afbraak van huid, spieren en botten plaats. Dit kan leiden tot chronische invaliditeit en amputatie.

CRPS tast meestal een hand, pols, voet, enkel of knie aan. Soms is een arm of been in zijn geheel aangedaan. Bij een arm betekent dit dat de pijn zich uitstrekt van de schouder tot de pols. Het komt vrij zelden voor dat mensen die in een arm of been CRPS hebben gehad, dit ook in de andere arm of het andere been krijgen. Er word een onderscheid gemaakt tussen CRPS zonder zenuwschade, dit wordt CRPS (type)1 genoemd. En CRPS dat wel schade aan de zenuw als gevolg heeft, dit wordt CRPS (type)2 genoemd.

Symptomen:
CRPS is ook in te delen in verschillende fases, elke fase heeft zijn eigen specifieke symptomen. Elke fase geeft een beeld van het stadium en tijdsbestek waarin de ziekte zich bevind.

Stadium I - de warme fase
Deze fase wordt gekenmerkt door ontstekingsverschijnselen. De ontstoken plek is rood, gezwollen en voelt warm aan. Haren en nagels groeien soms sneller dan normaal en patiënten kunnen last hebben van overmatig zweten in het aangetaste gebied. De pijn is branderig en wordt erger bij beweging. Afhankelijk van de ernst kan deze fase enkele weken tot maanden duren.
Stadium II - de koude fase
In deze fase wordt de pijn heviger en vager. De zwelling kan zich verspreiden en de huid wordt bleek en verschrompelt. Dit gaat gepaard met een koud gevoel. Soms krijgt de patiënt last van haaruitval, verschijnselen van botontkalking, gebarsten en afbrekende nagels en/of een klamme, glanzende huid. Deze fase kan 3 tot 6 maanden duren.

Stadium III - de stabilisatiefase
In deze fase verdwijnt de pijn soms grotendeels of helemaal. Andere patiënten blijven een constante matige tot hevige pijn behouden, die zeer moeilijk of niet behandelbaar is. De spieren in het aangedane gebied zijn sterk verzwakt waardoor blijvend krachtsverlies ontstaat. De gewrichten van de (aangedane) hand of voet zijn zwak en bewegen gaat moeilijk. Ook kan er gewrichtsverstijving optreden.
Er is geen diagnostische test voor het vaststellen van CRPS. Op een röntgenfoto is soms te zien dat het bot plaatselijk dun is, maar dat kan ook in algemene zin duiden op osteoporose.

Criteria voor CRPS type I
1) Aanwezigheid van een uitlokkend letsel of een oorzaak van immobilisatie.
2) Continue pijn, allodynie (pijn als gevolg van een prikkel die normaal niet als pijn ervaren wordt) of hyperalgesie (toegenomen pijn bij pijnlijke prikkel, waarbij de pijn niet in verhouding staat tot de uitlokkende oorzaak).
3) Aanwijzingen in de loop van de aandoening voor oedeem(vochtophoping), veranderingen in bloeddoorstroming van de huid of abnormaal zweten in het pijnlijke gebied. (fig. 1)
4) Deze verschijnselen zijn niet te verklaren door een andere aandoening die verantwoordelijk kan zijn voor deze pijn en disfunctie.
Aan criteria 2 tot en met 4 moet voldaan zijn.

Criteria voor CRPS type II
1) Continue pijn, allodynie of hyperalgesie na een zenuwletsel, waarbij eerstgenoemde verschijnselen niet noodzakelijk beperkt zijn tot het gebied van de getroffen zenuw.
2) Aanwijzingen in de loop van de aandoening voor oedeem, veranderingen in bloeddoorstroming van de huid of abnormaal zweten in het pijnlijk gebied.(fig. 1)
3) Deze verschijnselen zijn niet te verklaren door een andere aandoening die verantwoordelijk kan zijn voor deze pijn en disfunctie.
Aan criteria 1 tot en met 3 moet voldaan zijn.

Oorzaken:
In de literatuur worden een aantal factoren genoemd, die de kans op het krijgen van een CRPS verhogen. Allereerst dient genoemd te worden, dat een nog aanwezige irritatie in de weefsels van de aangedane extremiteit, zoals een niet genezende fractuur, ingebrachte lichaamsvreemde materialen, uitgebreide weke delen letsels of een beschadigde zenuw, dusdanige schadelijke prikkels naar het zenuwstelsel stuurt, dat het regelmechanisme voor de genezing wordt verstoord en een CRPS kan ontstaan. Ook kan het tevoren al bestaan van pijn in de wervelkolom van de nek of de lage rug (bijvoorbeeld door slijtage), interne ziekten, vooral waarbij sprake is van een abnormale regulatie van de bloeddoorstroming zoals suikerziekte, maar ook bepaalde vormen van kanker en roken mogelijk het ontstaan van een CRPS in de hand werken. CRPS komt bij vrouwen drie keer zo vaak voor als bij mannen. Het is echter niet bekend waarom sommige mensen onder bepaalde omstandigheden CRPS ontwikkelen als complicatie van een breuk of kneuzing en andere onder dezelfde omstandigheden restloos genezen.

Behandeling:
Vanwege de complexiteit is een multidisciplinaire behandeling aan te raden. Bij voorkeur door een team met een chirurg, anesthesist, neuroloog, orthopeed, revalidatiearts, fysiotherapeut en/of ergotherapeut.

De fysiotherapeutische behandelingen
Het herwinnen van de normale functies van de voet of hand moet de primaire doelstelling zijn. Bij niet lang bestaande CRPS is dat dikwijls haalbaar. Maar in de latere fasen van de aandoening wordt zelden een volledig herstel gehaald. Toch is revalidatie aangewezen om de functionele mogelijkheden in de mate van het mogelijke te herwinnen, de sociale reïntegratie te bespoedigen, de zelfredzaamheid te bevorderen, de arbeidsmogelijkheden, zonodig in een aangepast werk, uit te breiden. Het is belangrijk de patiënt zelf bij deze revalidatie te betrekken, daar actieve oefentherapie hoe dan ook noodzakelijk is. Dikwijls wordt hierbij het principe van 'oefenen onder de pijngrens' toegepast, hoewel dit een moeilijk criterium is. Vooral in de eerste fase van de aandoening kan te fors oefenen de symptomen doen opflakkeren; in de latere fasen is dit risico weliswaar geringer. Een beter criterium voor de oefentherapie is dat iedere oefentherapie waarbij de patiënt vooruitgang maakt, goede therapie is. Omdat dit pas na de therapie te checken is, is de enige mogelijkheid om de intensiteit en de efficiëntie van de oefentherapie na te gaan door goede begeleiding en frequente controles.

Bewegen.

2011-09-29T10:48:00.001+02:00

Bewegen is gezond. Dat weten we allemaal. Als je iedere iedere dag zo'n dertig minuten beweegt, kun je je een paar jaartjes rijker rekenen, je hoeft je minder zorgen te maken om je gewicht, en je wordt minder snel ziek. Maar ja, de gasten in deze aflevering hebben hier geen boodschap aan. Zij zijn namelijk al ziek. En toch zijn ze verrassend beweeglijk. Jasper (20) - Spina Bifida. Jasper is geboren met Spina Bifida, een aandoening die iedereen wel kent als open ruggetje. Vanaf zijn middel is hij verlamd. Meestal kom je dan in een rolstoel terecht, maar Jasper kan nog lopen, zij het met moeite. Zijn linkerbeen is namelijk dunner dan zijn rechterbeen. Evenwicht houden kost dus energie. Als je hem een te joviale klap op zijn schouder geeft, kan hij zo omvallen. Ook werken de zenuwen in Jaspers benen bijna niet waardoor hij niets voelt. Al prik je nog zo'n grote spuit in zijn been, Jasper zal er weinig van merken. Bovendien is Jasper incontinent. Voor hij er erg in heeft, plast hij in zijn broek. Om dit te voorkomen, stopt hij een paar keer per dag een slangetje in zijn urinebuis. Ondanks zijn lichamelijke beperkingen, kent Jasper de sportschool van binnen en buiten. Een spinningmarathon, daar draait hij zijn hand niet voor om. Een ding heeft hij tot nu toe nog niet gedaan: Kickfunnen, een staande boksbal met je benen verrot slaan. Ruben wil wel eens zien hoe Jasper zich staande weet te houden tijdens de Kickfun. -Martine (28) - Amputée. Martine moet het met één been stellen. Ze heeft posttraumatische dystrofie gehad, een aandoening waarbij het lichaam abnormaal sterk reageert op een letsel of operatie. Bij Martine was haar linkerbeen de pineut. Dat zwol op, werd uiteindelijk roodzwart en alsof dat nog niet genoeg was, kwam het in een dwangstand te staan. Martine verging van de pijn en besloot om haar zieke been te laten amputeren. Sindsdien gaat Martine met één been door het leven en dat gaat haar uitstekend af. Ze is net als Jasper een fanatiek sporter.

Voor meer informatie, ga naar: http://player.omroep.nl/?aflID=2571877

De strijd om erkenning!

2011-09-29T10:43:00.003+02:00

Patiënten moeten soms beschermd worden tegen reguliere artsen. Het komt namelijk regelmatig voor dat ziektes niet worden erkend of als psychisch worden afgedaan.

Voor mensen bij wie lichamelijke klachten worden gepsychologiseerd door huisarts of specialist, omdat die vanuit een vooroordeel of een gebrek aan bijscholing de diagnose mist, is de kwakzalver vaak de enige uitkomst. Deze mensen hebben géén keuze of moeten, als de huisarts niet meewerkt, veel moeite doen om een arts te vinden die hen 'gelooft'.

Ook deze mensen ontberen de juiste behandeling en lijden bovendien aan een gebrek aan erkenning omdat de reguliere arts veel meer formele macht heeft dan de alternatief therapeut.

Dr. Carla Rus is zelf psychiater en patiënt en weet hoe vaak psychologische problemen lichamelijke klachten geven [11]. “Ook weet ik dat huisartspraktijken overladen worden met dit type klachten. Het is dus te begrijpen dat huisartsen er af en toe naast zitten. Maar dat ontslaat hen nog niet van de verantwoordelijkheid om hun patiënt serieus te nemen. En als ze niet direct een lichamelijke oorzaak voor de klachten kunnen vinden, moeten ze niet automatisch concluderen dat het wel 'psychisch' zal zijn. Ik weet niet om hoeveel gevallen per jaar het gaat waarbij de huisarts de eerste symptomen van kanker niet serieus neemt of psychologiseert, waardoor de patiënt uiteindelijk te laat bij de specialist terechtkomt.

Maar van patiënten met een chronische ziekte is hierover meer bekend. Zo blijkt bijvoorbeeld dat bij posttraumatische dystrofie (ernstig pijnsyndroom na een infectie, operatie of trauma) twee derde van de 20000 patiënten ten minste eenmaal de diagnose 'psychisch' over zich heen krijgt. Terwijl uit wetenschappelijk onderzoek al jaren bekend is om welke chemische verstoringen in de zenuwknopen van het ruggenmerg en in de aangedane ledematen het gaat. Vele van deze patiënten ontberen om die reden nog steeds de juiste behandeling.

Te veel neurologen hebben zich op het officiële standpunt gesteld dat blijvende klachten voortkomen uit de psyche. Wanneer je hieraan werkt, zouden de klachten vanzelf verminderen. Maar wat betekent dat voor mensen bij wie de klachten niet verdwijnen, is dat dan hun eigen schuld ? Ook het ziektebeeld chronisch vermoeidheidssyndroom valt in de prijzen. Hoewel met biochemisch onderzoek diverse lichamelijke afwijkingen aangetoond zijn in urine, bloed en spieren en psychiaters nooit een psychiatrische oorzaak gevonden hebben, stellen veel artsen zich op het standpunt dat er sprake is van een psychische aandoening.

Daarmee treft bovenstaande vier patiëntengroepen hetzelfde lot als MS-patiënten - voordat bekend werd dat bij hen de myelineschede (beschermend hulsje rond zenuwen) langzamerhand verdwijnt - en de tbc-patiënten voordat de tuberbacil werd ontdekt. Van schizofrenie weten we tegenwoordig wat er biochemisch aan de hand is in de hersenen, maar nog niet zolang geleden werd de aandoening toegeschreven aan het feit dat de moeder dubbele boodschappen uitzond. Ook van mensen met epilepsie werd vroeger door artsen beweerd dat zij hysterisch waren.

De diagnose van veel reguliere artsen rammelt vaak, doordat de wetenschap nog niet zover is, doordat artsen hun literatuur niet hebben bijgehouden of gewoon uit vooroordeel. Omdat artsen slecht toe kunnen geven iets niet te weten, wordt bovendien onterecht vaak een psychiatrische/psychologische diagnose gesteld.

Posttraumatische dystrofie erkend

2011-09-29T10:40:00.001+02:00

Mensen die - soms jarenlang - pijn hebben aan een voet of pols na een operatie of breuk, zonder dat daar een duidelijke oorzaak voor te vinden is, krijgen vaak te horen dat het wel tussen de oren zal zitten. Maar niets is minder waar, blijkt uit onderzoek van de Erasmus Universiteit. Ongeveer twintigduizend mensen in Nederland hebben last van het complex regionaal pijnsyndroom, beter bekend als posttraumatische dystrofie. Een syndroom waarbij iemand pijn heeft na een breuk of operatie die niet verklaard kan worden. Onderzoeker Annemerle Beerthuizen deed onderzoek naar de oorzaak.

Voor meer informatie, ga naar: http://download.omroep.nl/avro/podcast/eenopdemiddag/7415-Radio_1_vr_28_nov_2008_-_14_00.mp3

Ziekenhuizen in financiële problemen

2011-09-29T10:38:00.001+02:00

In de media hoor je voortdurend dat ziekenhuizen in financiële problemen zitten en dat er enorme wachtlijsten zijn. Toch houden een paar duidend patiënten per jaar volstrekt onnodig een ziekenhuisbed bezet. Waanzin, geld verslindend en niet in het belang van de patiënt.

Zonder tussenkomst van Kassa zou mevrouw van de Graaf volstrekt onnodig 2 weken een ziekenhuisbed in beslag hebben moeten nemen voor een infuus. Gelukkig waren verzekeraar CZ en het Maxima Medisch Centrum uiteindelijk toch bereid de opname stop te zetten en de behandeling thuis voort te zetten zoals dat voorheen ook gebeurde.

Het huidige systeem van vergoedingen in de gezondheidszorg zit heel erg ingewikkeld in elkaar. Jaarlijks maken ziekenhuizen en zorgverzekeringen begrotingsafspraken over de te verwachten specialistische behandelingen zoals `ziekenhuis-verplaatste zorg`. Dat is medisch specialistische hulp die buiten het ziekenhuis plaatsvindt. Het ziekenhuis schat wat de kosten daarvan zullen zijn en krijgt daar budget voor van de verzekeraars. Voor de opname van patiënten wordt weer een ander budget vertrekt. Er wordt dus onderscheid gemaakt tussen de vergoeding voor opname en voor andere medische handelingen. Het kan dan zo zijn dat het potje van het ziekenhuis voor opname nog niet leeg is maar er geen geld meer is andere behandeling. Als zich moeilijkheden voordoen over vergoeden, moeten zorgverzekeraar en ziekenhuis opnieuw met elkaar gaan overleggen want de patiënt zou hier nooit de dupe van mogen worden.

Nou zegt het College van Zorgverzekeringen dat alle `ziekenhuis-verplaatste zorg` die thuis plaatsvindt uit het speciale daarvoor bestemde budget van het ziekenhuis moet worden betaald en niet nog eens achteraf kan worden gedeclareerd bij de ziektekosten-verzekeraar want dan wordt er dubbel voor betaald. Ziekenhuizen hebben daar immers vooraf al geld voor gekregen.

Meneer Schrijvers, hoogleraar Volksgezondheid aan het Universitair Medisch Centrum Utrecht, vindt dat een onjuiste interpretatie. Medische zorg die mensen thuis ondergaan, is altijd een "co-productie" met bijvoorbeeld thuiszorg, huisarts en wijkverpleegkundige. Het is dus zeker niet alleen de medisch specialist en daarmee het ziekenhuis die op de kosten kan worden aangesproken. De betrokken partijen moeten goede afspraken maken en overleggen als er problemen ontstaan.

Komend jaar wordt er begonnen met de invoering van een nieuw systeem (DBC-systeem) waarbij het niet meer uitmaakt of een patiënt wordt opgenomen of niet. Er wordt dan gekeken per behandeling wat er allemaal nodig is en dat is veel gerichter en duidelijker. Maar inventariseer voorlopig nog welke zorgverzekering wat biedt. Kijk dus niet alleen naar de nominale premie maar naar de dekkingsvoorwaarden.

Wat mag men verwachten aan herstel BIJ PD?

2011-09-29T10:36:00.002+02:00

Van echt groot belang is dat PD in een vroeg stadium wordt vastgesteld en dat direct met de behandeling wordt begonnen. Hierdoor wordt verdere aantasting van weefsels mogelijk een halt toegeroepen en wordt de schade door PD beperkt. Het is een positief gegeven dat het merendeel van de patiënten dat PD krijgt, binnen enkele weken of maanden goed geneest met weinig of geen restverschijnselen. Naarmate de behandeling langer op zich laat wachten en naarmate de behandeling niet goed aanslaat, wordt volledige genezing moeilijker te realiseren. Een minderheid van de PD patiënten heeft te maken met blijvende ernstige handicap of beperkingen, chronische pijn en weinig energie. Deze patiënten moeten veelal hun leven opnieuw richting geven.

PD vraagt een multidisciplinaire aanpak en fysiotherapie, ergotherapie en een pijnteam hebben dan ook een plaats bij de behandeling. Uit recent onderzoek blijkt dat fysiotherapie een bijdrage levert om stoornissen bij PD te verminderen. Als onderdeel van de behandeling en als herstel uitblijft is verwijzing naar een revalidatie-arts zeer zinvol.

Naast de eerder genoemde behandelingen zijn er nog meer behandelingen mogelijk die echter ook zeer verschillend worden ervaren.

Er bestaat helaas nog geen behandeling waarop alle PD patiënten positief reageren. Het is voor patiënten soms zeer teleurstellend dat alle behandelingen die ze hebben gevolgd geen goed resultaat hebben gegeven. Het is uitermate moeilijk te accepteren dat er in hun situatie maar geen verbetering komt. Voor de partner, kinderen, familie en vrienden of werkgever is het soms niet te begrijpen dat de patiënt maar niet beter wordt terwijl er zoveel behandelingen worden gegeven. Nog moeilijker wordt het als men anderen kent die wel van hun PD zijn afgekomen. Niemand mag er echter aan twijfelen dat behandelingen voor PD soms niet aanslaan en dat die patiënten zich niet aanstellen, maar werkelijk met heel veel pijn en beperkingen hun leven moeten leven. Dat is geen gemakkelijke opgave en begrip hiervoor is alleszins op hun plaats. Door de onoplosbaarheid van het ziektebeeld kunnen problemen ontstaan rondom de handicap, het sociaal functioneren, het werk of de relatie. Ook hierbij kan begeleiding en hulp nodig zijn om de omstandigheden zo goed mogelijk te maken.

Onderzoek naar het ontstaan en instandhouden van CRPS type I

2011-09-29T10:33:00.001+02:00

In het Erasmus MC wordt door drs. Beerthuizen en dr. Huygen het onderzoek naar het ontstaan en instandhouden van CRPS type I afgerond. Hieraan hebben 550 patiënten deelgenomen na een breuk van pols of enkel.

In toenemende mate zijn artsen alerter geworden PD in een vroeg stadium te onderkennen, waardoor tijdige behandeling soms erger kan voorkomen. In veel gevallen is het niet mogelijk PD in een verder gevorderd stadium te behandelen. En het ergste is nog dat PD-patiënten geen toekomstperspectief kan worden geboden. Geen zekerheid op genezing, geen zekerheid dat PD een halt wordt toegeroepen. Een onnozel letsel kan vreselijke gevolgen hebben.

Posttraumatische dystrofie is een aandoening die jaarlijks 8000 mensen treft na een vaak onschuldig letsel. Gelukkig geneest een groot deel van hen binnen enkele weken of maanden nagenoeg geheel. Wij willen echter bijzondere aandacht vragen voor de ernst van PD bij de patiënten die niet genezen. En dat zijn er jaarlijks toch zo'n 1600. Zij moeten voor jaren of levenslang leven met een handicap en veelal ondraaglijke pijn.

Heeft u AWBZ zorg nodig?

2011-08-19T01:39:00.003+02:00

http://www.ciz.nl/

Mijnpijn.nl

2011-08-19T01:33:00.003+02:00

WIE LUISTERD ER NAAR MIJN CHRONISCHE PIJN?
http://mijnpijn.nl/

PIJN EN HME/MO

2011-08-19T01:30:00.001+02:00

‘Pijn is wat degene die pijn heeft, zegt dat het is. En het bestaat telkens als hij zegt dat het bestaat. Als pijn invloed heeft op de kwaliteit van je leven moet je er iets aan doen. Geef pijn een plaats. Kijk naar wat je wel kunt doen, niet naar wat je niet kunt.’ Zo leidde Prof. dr. Wouter Zuurmond, een deskundige op het gebied van pijn, 4 juni de achtste HME/MO Lotgenotendag in.

Volgens de eerste voorlopige uitslag van het HME/MO-onderzoek worden veel mensen geconfronteerd met pijn ten gevolge van de HME/MO. Het was daarom dat de HME/MO Lotgenoten Contactgroep Prof. dr. W.W.A. Zuurmond heeft gevraagd de inleiding te verzorgen. Hij is verbonden aan de afdeling Anesthesiologie van het VU Medisch Centrum in Amsterdam met de leeropdracht Anesthesiologie, in het bijzonder Pijnbestrijding. Zuurmond maakte een onderscheid tussen acute en chronische pijn. Bij acute pijn zijn de kale zenuwuiteinden verantwoordelijk voor (het waarnemen van) de pijnprikkel. Er komen zogeheten boodschapperstoffen vrij, die de pijnprikkel naar onze hersenen transporteren. Die op hun beurt sturen de boodschapperstoffen weer terug naar de zenuwuiteinden, waarbij wij vervolgens de pijn vernemen. In die tijd heeft het lichaam al gereageerd zonder dat we er invloed op uitoefenen: de polsslag gaat omhoog, de ademhaling stokt, we reageren door bijvoorbeeld het contact met het pijnveroorzakende voorwerp te beëindigen, enzovoort.

Chronische pijn
Mensen met HME/MO hebben over het algemeen meer last van chronische pijn. Zo wordt in het HME/MO-onderzoek aangetoond dat 75 procent van de ondervraagden in meer of mindere mate wel eens pijn voelt als gevolg van HME/MO. Zuurmond: ‘Bij chronische pijn vinden er veranderingen in het zenuwstelsel plaats. De snelle boodschapperstoffen die bij acute pijn vrijkomen, maken plaats voor andere, langzamere boodschapperstoffen. De kwaliteit en kwantiteit van de pijn verandert. Wanneer deze pijnprikkels lang genoeg aanhouden, breidt de pijn zich uit: je voelt het ook op andere plekken.’ Volgens de professor is chronische pijn moeilijker te behandelen dan acute pijn. Grofweg zijn er drie pijnsoorten/types te onderscheiden: weefselpijn (botten, spieren en pezen), zenuwpijn en pijn waarbij psychische factoren een rol spelen. Met name zenuwpijn is moeilijk te behandelen. Pijnzenuwen zijn bovendien ongelijk verdeeld. In de mond zitten meer pijnzenuwen dan in de buik. Ook in kraakbeen zitten veel pijnzenuwen. ‘Soms heeft pijn een psychische achtergrond. Gebleken is dat patiënten die na een operatie alleen op een kamer liggen vaak meer pijn hebben dan zij die op een meerpersoonskamer herstellen. Met andere woorden: lotgenotencontact of een goede buurman kunnen hulp bieden’, aldus Zuurmond. Pijn is op vele manieren te behandelen. Paracetamol en aspirine-achtigen zijn voor acute pijn aan te bevelen, maar kunnen bijwerkingen hebben, bijvoorbeeld maag- en darmklachten, nierfunctiestoornissen en allergische reacties. Ze kunnen ook chronisch worden ingenomen, maar dan moet wel een tablet voor de maag erbij worden ingenomen. Zenuwpijnen reageren amper op aspirines. ‘Daar kunnen antidepressiva soms wel helpen, omdat ze werken op het boodschappersysteem. Ze verlichten bij één op de twee tot drie mensen de pijn. Ook middelen tegen epilepsie kunnen verlichting brengen bij zenuwpijnen, is gebleken. Deze middelen zeggen niets over de (geestelijke) gezondheid van de patiënt, maar hebben op dat moment gewoon een pijnstillende werking. Ze verbeteren op dat moment de kwaliteit van het leven’, aldus Zuurmond.

Opiaten
Zuurmond schrijft zijn patiënten die pijn hebben soms ook opiaten voor. ‘We zijn anders gaan denken over opiaten. We hebben ontdekt dat het lichaam ook opiaten aanmaakt. Voorbeelden van geneesmiddelen op basis van opiaten zijn de zwakwerkende Tramadol en de sterk werkende morfine en methadon. Als de pijn zo ernstig is dat het grote invloed heeft op je leven, en andere middelen – ook psycho- en fysiotherapie – niet helpen, dan zijn opiaten een alternatief. Bij pijn zijn opiaten niet verslavend, maar stop er wel mee als ze niet werken’, aldus de inleider. Verder zijn bij pijn zenuwblokkades mogelijk. In een beperkt aantal gevallen is het mogelijk om bij botpijn via bevriezing of verhitting zenuwen uit te schakelen. Zuurmond hield iedereen voor te blijven bewegen, eventueel via oefeningen bij de fysio- of ergotherapeut. ‘Wat trouwens vaak wordt vergeten, is bestrijding van acute en chronische pijn via TENS, transcutane elektrische neuro stimulatie. Daarbij worden zenuwen via elektroden gestimuleerd. De patiënt kan met dit apparaatje zichzelf op elk moment van de dag tegen pijn behandelen’, tipte Zuurmond. Met een korte beantwoording van vragen uit de zaal rondde hij zijn inleiding over de algemene aspecten van pijn en in het bijzonder pijn bij HME/MO af.

Jan de Lange en John Ruiter

medisch forum.nl

2011-08-19T01:25:00.001+02:00

Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact en informatie van ervaringsdeskundigen.

http://www.medischforum.nl

DE PVVN voor chronische pijn in het kort

2011-08-19T01:20:00.003+02:00

De Patiënten Vereniging Voor Neurostimulatie (PVVN) is opgericht in 1999.
Zij stelt zich ten doel zich in te zetten voor haar leden op diverse manieren en terreinen.
Dit doet zij door:
- belangenbehartiging,
- het organiseren van landelijke en regionale bijeenkomsten,
- aanwezig te zijn op beurzen en congressen,
- het geven van presentaties,
- het onderhouden van lotgenotencontact, telefonisch en per e-mail,
- het verstrekken van uitgebreide informatie via de website www.pvvn.nl .
- het uitgeven van het kwartaalblad de Stimulans.

In het kwartaalblad de Stimulans wordt actuele informatie over de vereniging gegeven en worden nieuwe ontwikkelingen vermeld over alles wat met chronische pijn en neurostimulatie te maken heeft. Als vereniging kunnen wij een beroep doen op de deskundigheid van onze medische adviesraad.

(CHRONISCHE) PIJN:
Pijn is een proces. Vanuit de bron van de pijn worden pijnprikkels via het ruggenmerg getransporteerd naar de hersenen. Het pijngevoel wordt geregistreerd in de hersenen en niet op de plaats van het letsel. Wanneer de pijnsignalen de hersenen niet bereiken, wordt de pijn niet “gevoeld”. Neurostimulatie is een alternatief voor andere behandelmethoden van chronische pijn.

WAT IS NEUROSTIMULATIE?
Neurostimulatie is het beïnvloeden van pijnprikkels middels het geven van elektrische impulsen aan zenuwen of ruggenmerg. Deze impulsen vormen pijn om tot en lichte tinteling of prikkeling.De patiënt kan daardoor een aanzienlijke pijnreductie ervaren.

Indicaties voor neurostimulatie bij chronische pijn zijn de volgende:
- Chronische uitstralende pijn vanuit de rug, waarbij chirurgisch ingrijpen is uitgesloten [FBBS].
- Chronisch Regional Pain Syndrome[CRPS] ook bekend als Posttraumatische Dystrofie[DP].
- Angina Pectoris. Chronische pijn aan de borstkast zonder dat hiervoor een duidelijke oorzaak gevonden is [AP].
- Chronische hoofdpijn.

KOMT U ER VOOR IN AANMERKING?
Als de meer conventionele behandelingen niet (meer) werken om uw pijn te bestrijden, kunt u na een uitgebreid medisch onderzoek in aanmerking komen voor een proefstimulatie. Indien deze proefstimulatie een positief resultaat heeft, dat wil zeggen dat er sprake moet zijn van een aanzienlijke pijnreductie, kan worden overgegaan tot plaatsing van een definitieve stimulator (ook wel pijnpacemaker genoemd).

RUGGENMERGSTIMULATIE:
Bij ruggenmergstimulatie wordt gebruik gemaakt van een apparaatje dat operatief onder de huid wordt geplaatst. Dit apparaat (pacemaker) maakt deel uit van een systeem, waarmee elektrische impulsen aan ruggenmerg of perifere zenuwen worden afgegeven. Deze elektrische impulsen worden geleid via een elektrode, die ook in het lichaam wordt geïmplanteerd. Dankzij deze impulsen kunnen pijnsignalen de hersenen niet meer bereiken. Er zijn twee typen neurostimulatie: zenuwstimulatie van het ruggenmerg en stimulatie van de perifere zenuwen. Uw arts bepaalt welke stimulatie voor u het meest geschikt is.

TENS:
Pijnbehandeling door middel van elektrische impulsjes, die via plakelektroden op de huid worden doorgegeven aan de zenuwbanen, wordt in veel landen op grote schaal toegepast. T(ranscutane) E(lektrische) N(euro) S(timulatie) is een veilige en gemakkelijk uit te voeren behandelvorm, die geen nadelige bijwerkingen kent. TENS wordt zowel toegepast bij acute als bij chronische pijnklachten. De behandeling kan plaatsvinden in de kliniek maar vooral ook in de thuissituatie.

Over het algemeen worden twee behandelvormen onderscheiden. Bij acute pijn wordt veelal gekozen voor een blokkade van het pijnsignaal.Bij chronische pijn wordt veelal gekozen voor activering van het lichaamseigen afweersysteem. TENS is een compact apparaatje, dat zeer nauwkeurig is en bijzonder eenvoudig in de bediening. Het raadplegen van uw arts/therapeut wordt aangeraden.

WAAR KUNT U MEER INFORMATIE KRIJGEN?
Uw arts kan uw vragen beantwoorden of u naar een specialist verwijzen, die ervaring heeft met deze wijze van behandeling. Inmiddels zijn er in Nederland al vele centra waar neurostimulatie bij chronische pijn wordt toegepast. De vereniging kan u adviseren op welke wijze u met een arts in contact kunt komen. WEBSITE: www.pvvn.nl Bezoek onze website indien u meer en uitgebreidere informatie wenst. Naast informatie over chronische pijn en diverse behandelingen treft u een woordenlijst aan en ervaringsverhalen van mensen, die reeds behandeld zijn. Ook staan er nuttige links, die u wellicht verder kunnen helpen aan specifieke informatiestaan er nuttige links, die u wellicht verder kunnen helpen aan specifieke informatie.

WAT BIEDT DE PATIËNTEN VERENIGING VOOR NEUROSTIMULATIE HAAR LEDEN EN DONATEURS?
- Informatie voorziening
- Belangenbehartiging
- Telefonisch lotgenotencontact
- Ons kwartaalblad de “Stimulans”
- Leden en lotgenoten contactdagen
- Regionale activiteiten
- Ledenvergaderingen

LOTGENOTENCONTACT:
Belangstellenden kunnen middels lotgenotencontact steun, uitleg en advies krijgen van mensen, die zelf ervaring hebben met een behandeling, zie bovenstaand lotgenoten contact :036-5220175.

SECRETARIAAT:
Secretariaat PVVN
Biotoop 75
3893 BJ Zeewolde
Tel: 036-5220175
E-mail: secretariaat@pvvn.nl

Steunkousen

2011-08-19T01:14:00.004+02:00

Voor het deskundig advies en aanmeten van Therapeutische Elastische Kousen

Wanneer moet je elastische kousen dragen?
- Als Uw benen/enkels /voeten iedere dag opzwellen.
- Indien U last heeft van spataderen.
- Spataderen tijdens de zwangerschap
- Wegspuiten van spataderen.
- Indien U door vaatproblemen verkleuringen/harde plekken krijgt op uw been.
- Indien U last heeft van onrustige benen en/of (nachtelijke) krampen.
- Na een thrombose
- Na een wondroosinfectie.
- Bij zwelling van een been nadat er lymfeklieren beschadigd/verwijderd zijn.
- Bij een aangeboren afwijking van het lymfesysteem.
- Bij een lipoedeem( vet- vochtophoping).

Wat doet die elastische kous nu precies?
Uw hart pompt bloed en lymfe rond om organen, weefsels en spieren te voorzien van voedsel en zuurstof. Via de aders moet het zuurstofarm bloed en diverse afvalstoffen weer afgevoerd worden naar het hart. Vooral de kuitspierpomp in je kuiten is hierbij erg belangrijk. (lopen is goed) In de aderen zijn kleppen aanwezig die in verticale houding het terugstromen van het bloed naar de voeten verhinderen. Als deze kleppen niet meer goed sluiten stroomt het bloed gemakkelijk terug en veroorzaakt een toenemende druk op aderen en haarvaten. Deze druk(stuwing) kan meer kleppen en aderen beschadigen. Div afbraakproducten van het bloed kunnen zich opstapelen onder de huid. Dit kan tot verschillende problemen leiden in het voeding- en afvoersysteem van de benen. Bij onvoldoende zuurstofaanvoer bestaat zelfs het gevaar van een open been. Door een speciale breitechniek geven elastische kousen meer of minder druk op het been en de hierin oppervlakkig gelegen bloed-en lymfevaten. Hierdoor kunnen de aders weer goed sluiten wordt de vaatwand ondersteund en werkt de kuitspierpomp beter. Dit alles bevordert een correcte afvoer en stimuleert een goede plaatselijke circulatie.

Tevens wordt zo ook een zwelling van de benen/voeten tegengegaan. De kousen hebben alleen effect als ze elke dag gedragen worden! Dit effect kan niet bereikt worden door de steunkousjes uit het warenhuis, alleen door Correct aangemeten elastische kousen. Ik heb een speciale collectie bij die lekker zit en gemakkelijk aan te trekken is. Ook trek je met de vingers niet door het boordje van de kous heen.

Artsencode

2011-08-19T01:09:00.000+02:00

Begin januari zag u in Radar een letselschadezaak die zijn weerga niet kent. Één orthopedisch chirurg, dr. de Bruin, maakte waarschijnlijk tientallen slachtoffers in het Waterlandziekenhuis in Purmerend.

Veel slachtoffers vragen zich af waarom geen enkele andere arts vroegtijdig aan de bel heeft getrokken. In de Nederlandse artsenwereld lijkt het 'netjes' om uit de school te klappen over collega's.

Het niet ingrijpen bij missers kan ook voor de artsen die het signaleren gevolgen hebben. De artsenfederatie KNMG heeft 8 jaar geleden gedragsregels opgesteld, waarin onder meer staat dat als een collega fouten maakt, er verwacht wordt dat zijn of haar collega die fouten tijdig opspoort om erger te voorkomen.

Er moet een meldplicht komen waarin artsen verplicht worden het disfunctioneren van een collega te melden. Zodat zulke grote letselschadezaken zoals het Waterlandziekenhuis in de toekomst kunnen worden voorkomen.

Boekbespreking

2011-08-19T00:34:00.006+02:00

Chronische (pijn)
Auteur: Huub Fest
ISBN: 90-202-0140-9
Pagina's: 96
Prijs:€ 4.92
Omschrijving: De auteur, die eerder boeken over pijn schreef kreeg honderden reacties. Veel patiënten bleken dezelfde gevoelens en ervaring te hebben en voelden zich vooral en overal onbegrepen. Op basis daarvan schreef hij dit algemeen gestelde boekje over chronische pijnaandoeningen. Het boekje bevat heel veel praktische tips. Het is ook geschikt voor artsen, specialisten, psychologen, rechters, verplegend personeel, werkgevers,verzekeringen - en arbeidsdeskundigen.

De pijn de baas
Auteur: DR Frits Winter
ISBN: 90-5513-411-2
Pagina's: 182
Prijs: € 13,31
Omschrijving:chronische pijn wil zeggen: pijn 's morgens, pijn 's middags,pijn 's avonds en pijn 's nachts. Pijn is een kwelling, die het leven van elke zin kan beroven. Werk,sport,hobby,vakantie,kortom alle aktiviteiten gaan steeds moeizamer en worden soms zelfs onmogelijk. Wat er dan overblijft is een deprimerende leegte. Relaties komen onder druk te staan kennisen,collega's, vrienden en zelfs gezinsleden kunnen door gebrek aan kennis inzicht en begrip van elkaar vervreemden. Isolement dreigt. Een beter antwoord op chronische pijn voorkomt heel veel menselijk leed en betekent een enorme besparing van kosten. Het is belangrijk dat de patiënten zelf weet wat er aan de hand is,wat hij moet doen en wat hij moet laten. Het onder deskundige begeleiding doornemen van deze behandelingsmethode,blijft een uitstekend therapeutium te zijn,zeker als dit met meerdere personen tegelijk kan gebeuren. Dr Frits Winter heeft een therapieboek ontwikkeld waarmee talloze pijnpatiënten gedurende de laatste tientallen jaren zijn geholpen . Hij geeft de laatste wetenschappelijke inzichten op het gebied van pijnmanagement weer.Zijn eenvoudige rechttoe-rechtaan benadering heeft dit boek tot meest bruikbare handleiding voor pijnbehandeling in Nederland en ver daarbuiten gemaakt.

Als u altijd pijn heeft (chronische pijn zelfzorgboek)
Auteur: Is alleen bij de Nederlandse apotheek te koop
ISBN: 90-72248-44-9
Pagina's: 147
Prijs: € 13,51
Omschrijving: Sommige mensen hebben altijd pijn. Dit wordt 'chronische pijn' genoemd. Soms is de oorzaak van de pijn bekend, maar kan de arts hier niets aan doen. Soms weten de artsen niet wat de oorzaak is. In beide gevallen krijgt u te horen: 'U moet er mee leren leven...' Deze mensen voelen zich vaak aan hun lot overgelaten. Het is alsof ze door niemand worden begrepen. Ook voelen ze zich soms niet serieus genomen, alsof mensen niet geloven dat ze pijn hebben. En heel vaak voelen ze zich machteloos: ze weten niet meer hoe het nu verder moet. Voor deze mensen is het zelfzorgboek chronische pijn geschreven. In dit boek staat wat u zelf allemaal kunt doen om met de pijn om te gaan. Hoe kunt u de pijn aanpakken?.. Hoe kunt u leren ontspannen, ondanks de pijn?.. Hoe kunt u gezonder gaan leven, zodat u de pijn beter kunt verdragen?.. Hoe kunt u overbelasting voorkomen?.. Wat kunt u hebben aan bewegen en oefeningen ?.. , Verder staat in het boek veel praktische informatie over onderwerpen waar mensen met pijn mee te maken kunnen krijgen: hulpverlening, behandelingen, pijnstillers, alternatieve behandelwijzen, allerlei wettelijke zaken, uitkeringen, . enzovoort. Het boek is geschreven in samenwerking met de Stichting Pijn-Hoop, de Nederlandse Vereniging ter Bestudering van Pijn en het Samenwerkingsverband Pijndisciplines. Aan het boek hebben tal van deskundigen een bijdrage geleverd: anesthesiologen, neurologen, fysiotherapeuten, psychologen, medewerkers van de Stichting Pijn-Hoop en - natuurlijk - mensen met chronische pijn zelf.

Leren leven met een chronische ziekte
Auteur: Pim Cuijpers / P.M Lewinsohn e.a
ISBN: 90-5574-118-3
Pagina's: 121
Prijs: € 11,92
Omschrijving: Meestal brengt een chronische ziekte veranderingen met zich mee: lichamelijke beperkingen, een andere beleving van je lichaam dat je in de steek laat en daardoor een veranderd zelfbeeld. Het is dan ook niet verwonderlijk dat een depressie snel op de loer ligt. De auteurs menen dat er psychologische methoden bestaan om een goede stemming te behouden of een sombere stemming te verbeteren. Het uitgangspunt hierbij is de zogenaamde Sociaal Leren-theorie van de Amerikaanse psycholoog Alfred Bandura, die de verbanden blootlegt tussen gedachten, handelingen en gevoelens. In deze theorie wordt ervan uitgegaan dat wat aangeleerd is, ook weer afgeleerd kan worden. Via allerlei oefeningen leer je je ontspannen, meer plezierige dingen ondernemen, denkpatronen doorbreken en sociaal vaardiger worden. Tien hoofdstukken, geen index, speciale kaders met voorbeelden. Dit boekje is gebaseerd op een Amerikaans boek en stapt vrij gemakkelijk heen over het feit dat mensen met een chronische ziekte alle reden hebben om zich somber te voelen in onze maatschappij. Desondanks is het nuttig, omdat het tot groter zelfinzicht en dus een prettiger leven kan leiden

Leven met uw pijn
Auteur: Annabel Broome & Helen Jellicoe
ISBN: 90-266-1960x
Pagina's: 87
Prijs: ?
Omschrijving: De mensen die in dit boek beschreven worden hebben, ondanks hun pijn,leren genieten van het leven. Om welke pijn het ook gaat,de methode die hier wordt beschreven helpt de pijn te begrijpen en ermee om te gaan. de auteurs bieden een praktische gids die week in week uit gevolgd kan worden. Het boek is gericht op mensen die ondanks grondig medisch onderzoek en behandelingen nog steeds pijn hebben. Chronische pijn wegnemen is vaak niet mogelijk. Het belangrijkste is dat men beseft dat het probleem er is en dat men door moet. De eerste stap is het besseffen en aanvaarden dat uw een pijnprobleem heeft. De tweede stap is dan dat u uw pijn beter leert begrijpen en de derde stap is het leren beheersen van uw pijn. Als de lezer zich dit realiseert kan het programma in dit boek gevolgd worden,zodat men stapsgewijze leert omgaan met pijn.

Een warme hand, gebeden van troost bij ziekte en pijn.
Auteur: Lina Van Mellaert
ISBN: ? Lannoo
Pagina's: ?
Prijs: € 11,95
Omschrijving: Een warme hand, is een zoektocht naar troost, iets waaraan iedereen wel eens behoefte heeft. Of als een zoektocht naar jezelf. En ook daarbij kan een boek als kompas nuttig werk doen. Bovendien hoef je het boek niet haastig te lezen. Integendeel, het is geschreven voor momenten van tijd genoeg, de zeldzame ogenblikken waarop haastige mensen even tijd kunnen maken.

Neem me zoals ik ben
Auteur: Els Winne
ISBN: 90-5873-034-4 SIG
Pagina's: ?
Prijs: ?
Omschrijving:Een pleidooi voor het aanvaarden van het anders zijn dan de andere. Dat 'anderszijn' is soms levensgroot merkbaar. Andere keren is het 'anderszijn' niet zo meteen te zien. Maar het is daarom niet minder aanwezig. Ieder op zijn manier worden deze mensen geconfronteerd met een buitenwereld die niet altijd even lief voor hen is

Wonderen op pootjes
Auteur: Marguerite Vlielander
ISBN: ?
Pagina's: ?
Prijs: € 13,14 / Bestellen op rek. 320-082090968, met vermelding: v/d titel
Omschrijving: Hoe langer, hoe meer komt men erachter hoeveel dieren voor mensen kunnen betekenen wanneer deze ziek of verdrietig zijn. De schrijfster vond dit zo wonderlijk dat ze besloot er een boek over te schrijven.

Wat is een medicijnpomp?

2011-08-19T00:26:00.001+02:00

Medicijnpompen (ook wel 'systemen voor intrathecale toediening van geneesmiddelen' genoemd) geven de pijnmedicatie uit de pomp af in de met vloeistof gevulde ruimte rond het ruggenmerg (de 'intrathecale ruimte'). De pijnmedicatie wordt direct aan de pijnreceptoren in het ruggenmerg afgegeven, en hoeft dus niet eerst in de bloedsomloop te worden opgenomen. Om die reden kan bij het gebruik van een medicijnpomp met een veel lagere dosering worden volstaan dan bij gebruik van medicijnen in tabletvorm.1-5

SynchroMed® II-medicijnpomp

Geneesmiddeltoediening met een medicijnpomp
Het systeem bestaat uit een pomp en een katheter, die beide tijdens een operatie worden geïmplanteerd. De pomp is een rond apparaatje met een reservoir dat de pijnmedicatie toedient. De pomp wordt meestal in de buikholte geplaatst. De katheter is een dun en flexibel slangetje dat met één kant in de ruimte rond het ruggenmerg wordt ingebracht en met de andere kant op de pomp wordt aangesloten.

Tijdens de operatie vult de arts de pomp met behulp van een naald met pijnmedicatie. De pomp 'duwt' de medicatie via de katheter naar het gebied rond het ruggenmerg ( intrathecale ruimte) waar zich de pijnreceptoren bevinden. Wanneer de pomp bijgevuld moet worden, gaat u voor een poliklinische afspraak terug naar het ziekenhuis.

Hoe werkt het?
Het ruggenmerg kunt u zien als de snelweg naar de hersenen voor pijnsignalen. Wanneer de pomp zijn medicatie direct aan de pijnreceptoren bij het ruggenmerg afgeeft, worden de pijnsignalen van de weg gehaald voordat ze de hersenen kunnen bereiken.

De producten van Medtronic
Medtronic heeft een breed aanbod aan medicijnpompsystemen met verschillende eigenschappen voor specifieke pijnklachten:
•Programmeerbare medicijnpompsystemen – Met het SynchroMed®-systeem kan de dosering worden gepland en aangepast met een extern programmeerapparaat.
•Artsenprogrammeerapparaat – Een kleine computer waarmee de arts de infusiesnelheid kan aanpassen door bepaalde instellingen in het pompsysteem te wijzigen (geldt alleen voor programmeerbare pompen).
•Patiëntenprogrammeerapparaat – Een draagbaar apparaat waarmee u zelf een dosis van de voorgeschreven medicatie kunt toedienen (geldt alleen voor programmeerbare pompen).

Als u in aanmerking komt voor een medicijnpomp, bepaalt u samen met de arts welk pijnbehandelsysteem het meest geschikt is voor u.

Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo)

2011-08-19T00:19:00.002+02:00

De Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) regelt dat mensen met een beperking de voorzieningen, hulp en ondersteuning krijgen die ze nodig hebben. Het kan gaan om ouderen, gehandicapten of mensen met psychische problemen. De Wmo zorgt ervoor dat iedereen kan meedoen aan de maatschappij en zelfstandig kan blijven wonen. Gemeenten voeren de Wmo uit en iedere gemeente legt andere accenten.

De Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) zorgt ervoor dat iedereen kan meedoen aan de maatschappij en zelfstandig kan blijven wonen. Het gaat bijvoorbeeld om mensen met beperkingen door ouderdom of handicap of een chronisch psychisch probleem. Als meedoen of zelfstandig wonen niet lukt zonder hulp, kunt u de gemeente vragen om ondersteuning, zoals thuiszorg of een rolstoel.

Gemeente verantwoordelijk voor Wmo
Uw gemeente bepaalt zelf voor het grootste deel hoe ze de Wmo uitvoert. Uw gemeente is ook zelf verantwoordelijk voor het lokale Wmo-beleid. Als u wilt weten van welke Wmo-voorzieningen u gebruik kunt maken, kunt u het beste contact opnemen met uw gemeente. De meeste gemeentes hebben een loket waar u terecht kunt met Wmo-vragen, bijvoorbeeld het Wmo-loket, Zorgloket of Loket Wegwijs.

Invoering Wmo
De Wmo is ingevoerd in 2007 en vervangt een aantal wetten:
Wet voorziening gehandicapten (Wvg). De Wvg regelde voorzieningen voor mensen met een beperking of handicap.
Welzijnswet. De Welzijnswet regelde welzijnswerk, zoals maatschappelijk werk, de peuterspeelplaats, jongerenwerk, buurthuizen en vrouwenopvang.
Huishoudelijke hulp uit de AWBZ. Met de invoering van de Wmo is uw gemeente verantwoordelijk voor huishoudelijke hulp als u die nodig heeft.

Meer informatie Wmo
Voor meer informatie over de Wmo kunt u contact opnemen met uw gemeente.

Algoneurodystrofie of syndroom van Sudeck (ook post-traumatische Dystrofie of reflex sympathische dystrofie)

2011-07-28T13:03:00.008+02:00

Inleiding
De algo(neuro)dystrofie of syndroom van Sudeck is een pijnlijke ziekte met uiteenlopende klinische symptomen. Ze tast meestal de voeten, de handen of de schouders aan; ook andere gewrichten kunnen getroffen worden. De oorzaak is nog onbekend. Tien procent van de vastgestelde algodystrofieën evolueren naar een chronische vorm. Een vroegtijdige diagnose en medische verzorging bieden evenwel een grotere kans op snelle genezing.

Algodystrofie komt voor op alle leeftijden, zowel bij mannen als vrouwen. Bij kinderen is de ziekte meestal minder ernstig en geneest ze sneller dan bij volwassenen. De ziekte heeft heel veel verschillende namen,in de literatuur zijn er zo'n 50 bekend.Vooral ook post-traumatische Dystrofie wordt veel gebruikt,evenals Sudeck Dystrofie (of Atrofie) en Sympathische Reflex Dystrofie. De laatste tijd komt de term CRPS type I (Complex Regionaal Pijnsyndroom) steeds meer in opgang. De gangbare Amerikaanse benaming is Reflex Sympathetic Dystrophy (RSD).

Oorzaken
• De oorzaak van de aandoening blijft onbekend, maar in meer dan 80% van de gevallen kan er wel een oorzaak aangewezen worden.
De meest voorkomende factor (bij 50 tot 70% van alle algodystrofieën) is een traumatisme, een verwonding:
- verbrijzeling van een ledemaat,
- breuk, luxatie, verstuiking,
- verbranding,
- door een wapen veroorzaakte wonde,
- eenvoudige kneuzing.

• Andere factoren zijn:
- orthopedische heelkunde (zelfs minder belangrijke), artroscopie
- hart- of vaatchirurgie (zeldzamer)
- immobilisatie d.m.v. gips
- pijnlijke kinesitherapie
- geneesmiddelen (barbituraten, isoniazide)
- puncties en infiltraties zelfs wanneer deze correct werden uitgevoerd,
- reumatische, cardiovasculaire, ademhalingsaandoeningen of neurologische aandoeningen
- zwangerschap

• Andere individuele factoren lijken het optreden van een algodystrofie te bevorderen:
- hypertriglyceridemie,
- hyperthyroïdie
- psychologische factoren: bij een patiënt op drie stelt men overdreven reacties vast op stress (angst, paniek) alsmede een neiging tot depressie of een narcistische persoonlijkheid. Algodystrofieën zijn daarentegen zeldzaam bij vastbesloten of ambitieuze personen.

Symptomen
Men moet aan algoneurodystrofie denken bij elke blijvende pijn, vooral wanneer die optreedt tijdens de verbetering van een van de mogelijke oorzakelijke factoren.
In de evolutie van de algodystrofie onderscheidt men klassiek drie stadia:

Stadium I of de warme fase
Wordt gekenmerkt door ernstige en brandende pijn met variabele intensiteit die door beweging en oefening erger wordt. Die verergering van de pijn bij oefening lijkt het meest vroegtijdige symptoom van algodystrofie te zijn. Functionele invaliditeit evoluerend naar toenemende stijfheid komt frequent voor. De fase wordt als warm gekwalificeerd wegens de plaatselijke ontsteking. Roodheid, warmte en plaatselijke zwelling zijn klassiek hoewel niet constant. Een gelokaliseerd bovenmatig zweten of een glimmende huid zijn ook mogelijk. De gemiddelde duur van fase I bedraagt 3 maanden. In de minder ernstige gevallen duurt die fase enkele weken, verzacht dan spontaan of reageert vlug op de behandeling. Ze kan soms ook langer duren.

Stadium II of de koude fase:
De pijn verergert nog en wordt vager. De huid verschrompelt en wordt bleek, een gevoel van koude. Het oedeem verspreidt zich en wordt steeds erger.
Soms uitvallen van de lichaamsbeharing, de nagels worden bros, barsten of krijgen een gestreept uiterlijk. Er vestigt zich een osteoporose, eerst pleksgewijs, vervolgens meer gemarkeerd en diffuus. Het gewricht zwelt op. De spieren verschrompelen. Fase II kan 3 tot 6 maanden duren.

Stadium III of de stabiliseringsfase
De pijn verdwijnt geheel of gedeeltelijk. De symptomen worden uiteindelijk onomkeerbaar. Voor een groot aantal patiënten wordt de pijn resistent tegenover elke behandeling en kan die het ledemaat in zijn totaliteit betreffen. Sterke verzwakking van de spieren. De gewrichten van de voet of de hand worden extreem zwak; ze hebben een beperkte beweeglijkheid. Een beperkt percentage patiënten ontwikkelt een veralgemeende over het hele lichaam.

Behandeling
Er bestaat geen consensus over de behandeling van algodystrofie. Bepaalde auteurs stellen dat genezing zelfs zonder therapie mogelijk is, anderen beweren dan weer het tegendeel. Een ding is zeker : zodra de diagnose gesteld is, moet men met de behandeling beginnen om de duur van de aandoening te beperken. De overgang van een behandeling naar een krachtiger behandeling is maar gerechtvaardigd in geval van mislukking of bij zware intolerantie ten opzichte van de aanvankelijke behandeling.

• Indien de diagnose in de warme fase wordt gesteld, moet een behandeling met zalmcalcitonine of salcatonine aangevat worden. Die is 50 maal krachtiger dan de menselijke calcitonine, maar moet wel met een injectie of via een neusspray toegediend worden. Enkel de injecteerbare bereidingen worden voor het ogenblik terugbetaald. De neusspray is voorbehouden aan patiënten die lijden aan de ziekte van Paget of vertebrale verzakkingen bij osteoporose. Braakneigingen, misselijkheid en flushes (roodheid in het gezicht) zijn frequente ongewenste effecten bij het begin van een behandeling met injecties. Een onderhuidse injectie 's avonds (vanaf 17 uur) wordt over het algemeen beter verdragen dan op een ander ogenblik van de dag. De toediening van een antibraak middel beperkt de misselijkheid aanzienlijk. Het gebruik van een antihistaminicum werkt het flusheffect van de calcitonine tegen.

• Betablokkers geven eveneens goede resultaten, vooral op de pijn in het eerste stadium. De dosissen moeten individueel aangepast worden.

• De kinesitherapie die altijd pijnloos moet blijven, bestaat in een actieve eventueel geassisteerde mobilisering, balneotherapie en wisselbaden. De katroltherapie, de houdingen en de passieve mobilisering moet men vermijden. De kinesitherapie mag nooit in een hyperalgetische fase (toegenomen gevoeligheid en verlaagde pijndrempel zoals bij oppervlakkige verbranding van de huid) voorgesteld worden.

• Paracetamol en niet-steroïdale ontstekingsremmers zijn niet efficiënt. Infiltraties met corticoïdenbezinksels zijn daarentegen wel efficiënt.

• Indien de behandeling niet aanslaat, kan een speciale behandeling worden gevolgd in een pijnkliniek. Die geeft goede resultaten maar is zeer pijnlijk en is af te raden bij hartpatiënten.

• Een andere behandeling die goede resultaten lijkt te geven bij hardnekkige gevallen, ook in het tweede stadium van de ziekte, bestaat in de toediening van bifosfonaten van de tweede generatie. De effecten op lange termijn zijn nog niet bekend. Ook deze behandeling is gereserveerd voor specialisten.

Wonderbaarlijke genezingen?

2011-07-28T12:56:00.003+02:00

In MC nr. 11 dd 12 maart jl. schrijven J.W. Ek en J.C. van Gijn over wonderbaarlijke genezingen bij patiënten met posttraumatische dystrofie.
Gaandeweg het artikel spreken zij over 39 patiënten die door hen ‘onderzocht’ zijn nadat een of meerdere behandelingen in Macedonië hadden plaatsgevonden.

Bij nadere bestudering blijkt echter dat dit relaas bestaat uit een drietal delen:
1. retrospectieve studie van 12 patiënten
2. eigen observatie ter plekke bij de behandeling van 6 patiënten
3. toegestuurde enquête bij 18 patiënten

De auteurs trekken conclusies op basis van een bonte verzameling gegevens en stellen daarom terecht dat de bevindingen niets zeggen over de oorzaak van het complex regionaal pijn syndroom (CRPS), zoals deze aandoening volgens internationale maatstaven al weer een aantal jaren genoemd wordt. Criteria waaraan een patiënt moet voldoen om het predikaat CRPS te krijgen, zijn vastgelegd door de IASP. Verschillende stadia in de aandoening (koude of warme ‘dystrofie’; acute, intermediaire of chronische fase) en subpopulaties patiënten zijn uitvoerig beschreven.

Het opheffen van een locale blokkade, datgene wat mevrouw Sjinka ons inziens doet, kan inderdaad bij een subgroep van de CRPS patiënten van cruciaal belang zijn en het begin van een periode van herstel zijn. De auteurs laten vervolgens volstrekt onderbelicht dat dit traject goed begeleid moet worden, immers, voornoemde patiënten hadden allen het stadium van ogenschijnlijk onomkeerbare chroniciteit ruimschoots bereikt!

De auteurs claimen dat de methode ‘Sjinka’ wel iets zegt over het voortbestaan van de aandoening. Wij denken dat dit met de aan de lezer gepresenteerde gegevens volstrekt onmogelijk is:

Ad 1. Een half jaar nadat patiënten in Macedonië waren behandeld, werd gevraagd een pijnscore tussen 0 en 10 te geven voor de situatie toen (dus voor de behandeling plaatsvond) en nu. Methodologisch is dit onacceptabel. Voorts baseren de auteurs het herstel op een reductie in het aantal hulpmiddelen.

Ad 2. Van de patiënten die begeleid werden op hun reis naar Macedonië ontbreken objectieve en subjectieve meetgegevens vóór, tijdens en na de behandeling(en). Mede door de video-opnames krijgen we een kijkje in de ‘keuken‘ van mevr. Sjinka en wordt duidelijk dat er bewogen en gemanipuleerd wordt door de pijngrens heen. De auteurs vermelden normalisatie van gevoel, kleur en temperatuur, minder pijn, toegenomen functie en minder medicatie en hulpmiddelen.

Ad 3. De resultaten die uit de toegestuurde vragenlijsten van 18 patiënten worden geboekt, volgen retrospectief eveneens de VAS pijn, gebruik van (hulp)middelen en een beschrijving van de functie van de aangedane extremiteit.

De auteurs zijn ons inziens niet verder gekomen dan het onder de aandacht brengen van de methode Sjinka bij CRPS patiënten met een slechte prognose waarvoor momenteel geen adequate behandeling te bieden is. Hoewel zij 39 patiënten beschrijven en getallen van waarnemingen presenteren, is hiermee geen enkel wetenschappelijk bewijs geleverd voor de wonderbaarlijke genezing.

Om veronderstelde effecten objectief vast te kunnen stellen, is onderzoek nodig waarbij patiënten vooraf, tijdens en na de manipulatieve behandeling(en) met een tevoren vastgestelde set van gevalideerde meetinstrumenten gevolgd worden. Te denken valt dan aan het registreren van motorische activiteit, videothermografie, intra- en extracellulaire vochthuishouding en de mate van doorbloeding met geavanceerde meettechnieken. Voorts is het van belang op een gestandaardiseerde manier het uitvragen van pijn, pijnintensiteit en pijnbeleving, kwaliteit van leven en psychisch functioneren te laten plaatsvinden.

Een dergelijke studieopzet past niet in een ‘achterkamer’ en behoort ons inziens in een academische setting thuis. Nadat peer reviewed toetsing en publicatie van de aldus verkregen resultaten in een (internationaal) wetenschappelijk tijdschrift heeft plaatsgevonden, kunnen pas patiënten en behandelaars in de eerste lijn gezondheidszorg daarvan in kennis worden gesteld. Publicaties zoals ‘Een wonderbaarlijke genezing’ richten zich te veel op (spectaculaire) korte termijn effecten, terwijl een zorgvuldige patiënt begeleiding achterwege blijft.

Ineke van den Berg, acupuncturist
Dr. Freek J. Zijlstra, coördinator klinisch onderzoek
Pijn Behandelcentrum / Anesthesiologie, ERASMUS MC Rotterdam

Cognitieve therapie bij CRPS?

2011-07-28T12:52:00.001+02:00

Cognitieve therapie is een vorm van psychotherapie die is gebaseerd op het idee dat psychische klachten voortvloeien uit de gedachten die mensen hebben ten opzichte van hun problemen. Gedachten, veronderstellingen en overtuigingen hebben volgens deze theorie grote invloed op ons gevoel en gedrag. Wanneer dergelijke gedachtepatronen negatief zijn, kunnen problemen daardoor in stand gehouden worden. In cognitieve therapie onderzoeken therapeut en cliënt samen of die negatieve denkwijze wel functioneel en reëel is. Door het veranderen van de gedachtepatronen ten opzichte van problemen, worden zo psychische klachten verholpen.

Wanneer iemand in cognitieve therapie gaat, zal allereerst het probleem nauwgezet in kaart gebracht worden. Daarna wordt er in samenspraak met de psychotherapeut een haalbaar doel geformuleerd. Dan begint de therapie, die uit zeer gestructureerde sessies bestaat. Er wordt gesproken over de gedachten en standpunten van de cliënt. Van de zogenaamde automatische gedachten die onnodig negatief of disfunctioneel blijken te zijn, wordt samen met de therapeut een lijstje gemaakt. Er wordt dan gekeken in hoeverre deze negatieve gedachten realistisch zijn. De gedachten worden bespreekbaar gemaakt en kunnen op den duur worden omgevormd naar een adequatere manier van denken, die wel realistisch is. Ook leert de cliënt tijdens cognitieve therapie onder andere gevoelens van feiten te onderscheiden, en kunnen er ontspanningsoefeningen geleerd worden. De nieuw verworven technieken worden in steeds meer situaties toegepast. Uiteindelijk kan de cliënt leren eigen therapeut te worden, om zo terugvallen te voorkomen.

Kanttekeningen bij cognitieve therapie
Cognitieve therapie is een vorm van psychotherapie die sterk op het heden gericht is. Symptoombestrijding is het voornaamste doel. Dat heeft als gevolg dat de oorzaken van psychische problemen niet worden uitgediept. Eventueel analyseren van bijvoorbeeld trauma's of omgevingsfactoren staat dus niet op de voorgrond, en ook persoonlijke ontwikkeling staat niet centraal.

Uit onderzoek is gebleken dat cognitieve therapie en gedragstherapie vaak vergelijkbare resultaten boeken in de behandeling van psychische klachten. Vaak wordt dan ook een combinatie tussen cognitieve therapie en gedragstherapie toegepast: cognitieve gedragstherapie.

Bij welke klachten?
Cognitieve therapie wordt ingezet tegen klachten als depressies, dwangstoornissen, angst, verslaving, fobie, eetproblemen en posttraumatische stress. Ook kan cognitieve therapie worden ingezet als relatietherapie.

Duur van cognitieve therapie
Cognitieve therapie is een van de kortere vormen van psychotherapie. Tijdens de eerste sessie wordt er vastgesteld hoeveel sessies er waarschijnlijk nodig zullen zijn om het vooraf gestelde doel te bereiken. Over het algemeen duurt cognitieve therapie zo'n tien tot twintig wekelijkse sessies van gemiddeld vijftig minuten. De therapie kan echter ook langer duren, bijvoorbeeld als de verkeerde denkpatronen diep geworteld zitten.

Cognitieve therapie links
VGCt - De website van de Vereniging voor Gedragstherapie en Cognitieve therapie biedt informatie over cognitieve therapie aan zowel cliënten als cognitief therapeuten.

neurostimulator

2011-07-28T12:49:00.001+02:00

Graag informatie krijgen of met anderen praten over het gebruik van de neurostimulator?

Er zijn PD-patiënten die voor pijnbestrijding een inwendige of uitwendige neurostimulator hebben gekregen. Vooral het gebruik van een inwendige neurostimulator kan nogal eens vragen geven.

Naast de contacten die u in onze vereniging kunt hebben met andere gebruikers, biedt ook de Patiënten Vereniging Voor Neurostimulatie u de mogelijkheid om informatie te krijgen of in contact te komen met lotgenoten. De vereniging houdt ook bijeenkomsten of is met een informatiestand aanwezig in ziekenhuizen of op beurzen.

Voor meer informatie en data bijeenkomsten verwijzen we graag naar http://www.PVVN.nl

Themadag Chronische pijn en pijnbestrijding: Ja en Nee

2011-07-28T12:47:00.003+02:00

Derde themadag georganiseerd door het Ontwikkelcentrum Pijnrevalidatie in samenwerking met een vijftal patiëntenorganisaties, waaronder de afdeling Groningen/Friesland van onze vereniging. Diverse sprekers brachten pijn en pijnbehandeling in beeld.
Door dr. van Wijhe, anesthesioloog, werd duidelijk de verschillen aangegeven tussen acute en chronische pijn. Er zit verschil in en beide vragen een eigen benadering van arts en patiënt. Chronische pijn bestaat in vele soorten en maten en gaat niet vanzelf over. Bij patiënten met chronische pijn zijn ook veranderingen waargenomen in de hersenen.
De behandeling kan bestaan uit pijnbestrijding waarbij het aanvaardbaar maken van pijn vaak het best haalbare resultaat is. Soms is begeleiding bij het leren leven met pijn het advies. Er werd benadrukt dat de patiënt serieus genomen moet worden met zijn pijn ; "Als de patiënt zegt dat hij pijn heeft, dan is dat zo".
Door mw Gol, psychiater, werd gesproken over de werking van antidepressiva op chronische pijn. Pijn wijst op schade in het lichaam. Bekend is dat de gevoeligheid voor pijn toeneemt naarmate je langer pijn hebt. Dat proces wordt ook wel sensitisatie genoemd. Onbegrepen pijn komt veel voor. Bij jongeren nog veel vaker dan bij ouderen. Ze legde uit hoe antidepressiva in ons lichaam hun werk doen via neurotransmitters. Neurotransmitters zijn dragers van informatie van zenuwbanen en geven informatie van de ene zenuw door aan de andere. Ze bevinden zich in de uiteinden en aan het begin van zenuwbanen. Ze worden geactiveerd door elektrische signalen. Neurotransmitters hebben een remmende of activerende rol bij pijn en depressie.
Hebben antidepressiva een dempende werking op chronische pijn? SSRI's (moderne antidepressiva) bevorderen de hoeveelheid serotinine. Over het algemeen laat onderzoek zien dat antidepressiva geen werking hebben op chronische pijn. In speciale gevallen is wel wat effect gevonden. Antidepressiva kunnen wel het omgaan met pijn verbeteren doordat de stemming er positief door wordt beïnvloed. Een depressieve stemming en chronische pijn komen vaak in combinatie voor.

Prof. Brouwer, klinisch farmacoloog, sprak over de definitie van een placebo: een placebo is een als geneesmiddel voorgeschreven middel zonder de werkzame bestanddelen ervan. In 1995 vond het eerste onderzoek naar placebowerking plaats. Het 'nep' geneesmiddel bleek wel degelijk een toegevoegde waarde te hebben. Zo'n 35% van het succes blijkt gerelateerd te zijn aan de verwachte uitkomst van de patiënt.
Er zijn verschillende verklaringen voor de werking van placebo's:
* de meeste klachten verdwijnen vanzelf
* een placebo geeft ook bijwerkingen
* positieve verwachtingen van de patiënt
Daarnaast speelt de huisarts een belangrijke rol. Als die positieve verwachtingen uitspreekt over een medicijn dan versterkt dat de werking. Soms heeft een placebo geen effect. Dat kan komen doordat de patiënt niet gelooft in het medicijn, omdat de behandelaar weinig sympathie voor het middel heeft of dat de vorm van het nepmiddel sterk afwijkt van de vorm van de werkzame pil. Het uiterlijk speelt in ieder geval een belangrijke rol als het gaat om het effect van medicijnen. Zowel kleur als prijs zijn belangrijk. Een dure werkt beter dan een goedkope, een bittere beter dan een zoete en meer pillen hebben meer effect dan 1 pil.

Door mw. Schiphorst Preuper, revalidatiearts, werd gesproken over pijnbestrijding vanuit revalidatieperspectief en bevindingen uit eigen onderzoek. In haar centrum wordt gewerkt met een multidisicplinair team vanuit het bio-psycho-sociaal model. Multidisciplinaire begeleiding bestaat uit fysiotherapie, ergotherapie en psychologische begeleiding onder leiding van de revalidatiearts.
In de revalidatie is het belangrijk de totale mens te benaderen. Dus niet alleen de lichamelijke klachten maar ook de psychische staat en sociale omgeving. Hiermee zijn meteen drie factoren genoemd die van invloed zijn op het voortbestaan van chronische pijn. Er is een verschil tussen acute en chronische pijn. Chronische pijn is pijn die langer aanhoudt en vaak leidt tot werkverzuim en beperkingen in de persoonlijke sfeer.
Belangrijk voor het behandelplan is om patiënten in subgroepen in te delen. Twee belangrijke subgroepen zijn: patiënten die pijn proberen te vermijden, en patiënten die zich telkens overbelasten. Onderzoek toont aan dat er een relatie is tussen chronische pijn en psychosociale factoren, maar dat deze factoren minder sterk blijken te zijn dan wel wordt verondersteld( patiënten in pijnrevalidatieprogramma). Chronische pijn kent nog veel vraagtekens als het gaat om de juiste behandeling/begeleiding en de plaats van pijnbestrijding daarin.

Vervolgens spraken twee patiënten over hun ervaringen en hun leven met chronische pijn. Ondanks pijn en beperkingen blijven beiden actief en betrokken op anderen en doen vrijwilligerswerk bij hun vereniging. Van belang blijft om te investeren in contacten met anderen en niet je gevoel voor humor te verliezen.
Vanuit de huisartsenpraktijk gaf dhr. Talsma voorbeelden. In zijn praktijk zijn veel mensen met chronische pijn. Die patiënten hebben vragen over oorzaken van hun pijn, hoe om te gaan met die pijn, mogelijke behandelingen en vragen over doorverwijzing. Uit zijn praktijkverhalen blijkt dat mensen heel verschillend omgaan met hun pijn en pijnmedicatie: fout gebruik van de medicatie, medicatie eigenlijk niet meer nodig na uitgebreide uitleg en een ander kiest er voor om de medicatie te laten staan.
Hij gaf de volgende conclusies: chronische pijn is een probleem met veel kanten, het probleem is altijd individueel en moet ook zo benaderd en behandeld worden, pijnbestrijding kan onder strikte voorwaarden (het middel moet niet erger zijn dan de kwaal) en pijnmedicatie moet altijd onderdeel zijn van een bredere aanpak.

Fysio Witt

2011-07-28T12:42:00.003+02:00

Manuele lymfedrainage volgens methode Vodder is o.a. toepasbaar bij CRPS/Posttraumatische Dystrofie.
Wanneer u vragen heeft over manuele lymfedrainage bij CRPS, neemt u dan vrijblijvend contact met ons op.

Fysio Witt

Raymon Witt
Dorpsstraat 283 1531 HH Wormer (Noord-Holland)
Tel: 075 - 64 23 955
Fax: 075 - 64 20 150
info@fysiowitt.nl
www.fysiowitt.nl

Momenteel ben ikzelf bij deze deskundige praktijk onder behandeling voor manuele lymfedrainage.

PEPT versus CBO-therapie bij patiënten met CRPS-I/PD

2011-07-28T12:32:00.001+02:00

Vanaf 1 januari 2009 gaan we onder supervisie van de afdeling heelkunde van het UMC St. Radboud (Nijmegen) gedurende twee jaar onderzoek doen naar de behandeling van CRPS-I/PD.

Om dit onderzoek tot een goed einde te brengen zijn minimaal 75 patiënten nodig met de diagnose acute CRPS-I (complex regionaal pijnsyndroom of posttraumatische dystrofie met minimaal 3 maanden en maximaal 2 jaar klachten).
Na randomisatie zullen patiënten verdeeld worden in een van de twee behandelgroepen. Patiënten in de ene groep zullen een half jaar behandeld worden volgens de CBO richtlijn van 2006. De patiënten in de tweede groep zullen volgens het PEPT protocol behandeld worden (Pain Exposure Physical Therapy zgn. Macedonische behandeling waarbij de functie en niet de pijn centraal staat).

Hoe gaat de studie in zijn werk?
Een zogenaamde klinische trial (=studie) vergelijkt twee behandelmethoden met elkaar. Daartoe zullen patiënten die voldoen aan de criteria voor CRPS-I via de primaire behandelaar (meestal huisarts, specialist of fysiotherapeut) naar het UMC St. Radboud in Nijmegen worden verwezen. In eerste instantie zullen we, via de telefoon, dubbelchecken of de patiënt inderdaad CRPS-I heeft. Dit om te voorkomen dat er een nutteloze reis naar Nijmegen wordt ondernomen. Als de kans inderdaad groot is dat u aan de criteria voldoet en bereid bent om aan de studie deel te nemen dan volgt er binnen enkele weken een oproep om naar onze polikliniek te komen, waar u gezien wordt op onze multidisciplinaire polikliniek CRPS. U hebt dan al enkele vragenlijsten thuisgestuurd gekregen en als u inderdaad geïncludeerd wordt in de studie (dat betekent dat u echt meedoet) dan volgt er een loting die louter door toeval één van de twee behandelingen aan u toewijst.
U kunt contact opnemen en meer lezen via de website over het onderzoek klik hier: www.peptoctrial.nl

Lymfedrainage bij CRPS 1

2011-07-28T12:29:00.003+02:00

Vroegtijdige diagnose en herstel van normale functies bij het Complex Regionaal Pijn Syndroom type1 (CRPS 1) zijn de sleutel tot een succesvolle behandeling. Manuele lymfedrainage zou een voorwaardenscheppende therapie, met betrekking tot bewegingstherapie, bij de behandeling van CRPS 1 kunnen zijn. Doel van dit artikel is achter de effecten van manuele lymfedrainage bij CRPS 1 te komen. Verder wordt de vraag gesteld, welke plaats de manuele lymfedrainage tot nu toe inneemt bij de behandeling van CRPS 1. Er zijn tot nu toe weinig onderzoeken bekend, waar uitsluitend manuele lymfedrainage in beschouwing wordt genomen. Uher E.M. et al. (2000) hebben onderzoek gedaan naar bewegingstherapie en manuele lymfedrainage met bewegingstherapie bij CRPS 1. Helaas kwamen bij de resultaten niet duidelijk de effecten van manuele lymfedrainage naar voren op de parameters pijn, zwelling, temperatuur en bewegingsuitslag. Bewegingstherapie wordt als standaardtherapie gezien en heeft waarschijnlijk te grote effecten op de parameters gehad. Het kan ook zijn dat manuele lymfedrainage geen effecten op de parameters heeft. Er zijn pathofysiologische verschijnselen bij CRPS 1 waar een connectie naar de behandeling van manuele lymfedrainage gemaakt kan worden. Twee belangrijke pathofysiologieën zijn in dit artikel opgenomen: ten eerste de uit de hand gelopen ontstekingsreactie, waarbij oedeemvorming ontstaat en ten tweede de vermoedelijke overactiviteit van het orthosympathische zenuwstelsel. Uit onderzoek kwam een wisselwerking tussen over- en onderactiviteit van het orthosympathische systeem naar voren in verschillende fasen van het syndroom. Om dat te kunnen bevestigen moet meer en kwalitatief beter onderzoek gedaan worden. Tot de effecten van manuele lymfedrainage behoort onder andere afvoer van overtollig vocht. Uit onderzoek is gebleken dat manuele lymfedrainage een vagotone werking heeft (toename van parasympathicus activiteit). In hoeverre de vagotone werking invloed kan uitoefenen op de verhoogde, respectievelijk wisselende orthosympahtische activiteit bij CRPS 1 is nog onduidelijk. Men kan hieruit de conclusie trekken dat er kwalitatief beter onderzoek naar de pathofysiologische verschijnselen gedaan zou moeten worden. Dit is van belang voor verdere therapie. Om achter de effecten van manuele lymfedrainage op de parameters pijn, zwelling, temperatuur en bewegingsuitslag te komen, moet onderzoek vanuit een andere opzet plaatsvinden, namelijk specifiek gericht op de effecten van manuele lymfedrainage. Uitsluitend op deze manier kan hierover een gedegen uitspraak worden gedaan. In hoeverre manuele lymfedrainage inhiberend werkt op de sympathicusactiviteit in de vaatvernauwende neuronen, is niet duidelijk. Verheldering kan ook hier alleen ontstaan door gericht onderzoek te doen.

Meldpunt voor medische missers

2011-07-28T12:26:00.002+02:00

De Consumentenbond heeft vrijdag een meldpunt voor medische missers geopend. De bond roept mensen op om hun ervaringen met grote en kleine medische fouten te delen.

Tot 1 september kunnen mensen dat doen, daarna gaat de consumentenbond de fouten inventariseren om vervolgens in gesprek te gaan met ziekenhuizen en andere zorgverleners.

De consumentenbond pleit voor een onafhankelijk kenniscentrum waar consumenten op een laagdrempelige manier kunnen laten toetsen of hun zaak kans van slagen heeft. ,,Veel mensen haken voortijdig af in een procedure rond een medische fout. Het is vaak een grote administratieve rompslomp. Mensen zijn bang dat ze er veel tijd en moeite insteken en dat het vervolgens nergens op uit draait'', aldus een woordvoerder van de consumentenbond vrijdag.

Met het onafhankelijke kenniscentrum wil de bond de drempel verlagen om een klacht in te dienen over medische missers.

Bron: ANP

Manuele lymfedrainage

2011-07-28T12:17:00.004+02:00

Het lichaam bestaan voor 2/3 uit vocht. Veel processen verlopen via dit lichaamsvocht. Bijvoorbeeld het vervoer van zenuwprikkels, hormonen, schadelijke stoffen en het uitwisselen van stoffen of van gassen. De processen via het lichaamsvocht worden de ‘waterhuishouding’ genoemd.

Het lymfestelsel (vaten en knopen) speelt een belangrijke rol bij het scheppen en onderhouden van de ideale leefomgeving voor onze lichaamscellen. Lymfe vervult daarin een voedende, zuiverende en drainerende rol. Lymfedrainage is een natuurlijke functie in ons lichaam. Deze functie kan bemoeilijkt worden als gevolg van een ongeval, operatie ziekte of stress. In dit geval kan de drainage van de lymfe manueel (met de handen) ondersteund worden.

Een manueel lymfetherapeut heeft na de basisopleiding fysiotherapie een post hbo opleiding tot manueel lymfetherapeut gevolgd.

Manuele lymfedrainage is een massagevorm die erop is gericht om het lymfestelsel te stimuleren. Dit is nodig om het overtollige vocht (zichtbaar en onzichtbaar oedeem) beter of sneller via de lymfebanen af te voeren.

Manuele lymfedrainage volgens methode Vodder is een zachte massagevorm die op het hele lichaam toepasbaar is. Het doel is de vochtdoorstroming te stimuleren en eventuele stagnaties op te heffen, weerstand te verhogen, stress te verlagen en het hormonale stelsel te optimaliseren. Bij deze methode wordt ritmisch een heel zachte, spiraalvormige druk uitgeoefend op de lymfeklieren en lymfebanen. De behandeling, waarbij de patiënt meestal ligt, vindt plaats in een ontspannen sfeer. De duur van de behandeling is afhankelijk van de klacht en de behandeling is nagenoeg pijnloos.

Manuele lymfedrainage volgens methode Vodder is toepasbaar op veel klachten, soms in combinatie met andere therapievormen. Zo behandelen wij onder andere mensen met:

· Zwellingen (oedeem) die het gevolg zijn van bijvoorbeeld een ongeval of een operatie;
· Verstuikingen;
· Bloeduitstortingen;
· Spierpijnen/ letsels;
· Dystrofie;
· Reuma (ontstekingen);
· Slijtage;
· Klachten aan het zenuwstelsel zoals migraine;
· Stressklachten zoals slapelooshied, concetratieverlies, problemen met de stoelgang, hoofdpijn;
· Keel- neus en ooraandoeningen;
· Huidproblemen zoals chronisch acne en littekens;
· Logaandoeningen zoals bronchitis, longemfyseem, astma;
· Bloedcirculatiestorrnissen zoals glaucoom, etalageziekte en open wonden;
· Orgaanklachten van bijvoorbeeld de lever, de nieren of de darmen.

Pijn te vaak onnodig onderbehandeld

2011-06-12T21:22:00.002+02:00

Oratie prof.dr. Frank Huygen, pijnkenniscentrum Erasmus MC: “Pijn is van iedereen en van niemand”

Chronische pijn is een belangrijk en onderschat gezondheidsprobleem. Voor chronische pijn bestaat onvoldoende aandacht. Zo wachten mensen met chronische pijnklachten vaak 2 jaar of langer op diagnose en behandeling. Dit leidt tot onnodige belasting van het individu, de maatschappij en het zorgsysteem. Dat moet veranderen, zegt prof.dr. Frank Huygen, anesthesioloog en pijnspecialist aan het Erasmus MC in zijn rede bij de aanvaarding van zijn ambt als hoogleraar Pijngeneeskunde. Huygen spreekt zijn rede uit op vrijdag 18 februari op de Erasmus Universiteit Rotterdam.
In Nederland leven 2 miljoen mensen dagelijks met pijn. Voor chronische pijn bestaat onvoldoende aandacht, terwijl voor andere belangrijke, maar veel minder vaak voorkomende aandoeningen bewust beleid wordt gemaakt. Bijna elke arts krijgt met het onderwerp te maken en daarom zouden alle geneeskundigen basiskennis over pijnbehandeling moeten hebben. In zijn oratie pleit prof.dr. Frank Huygen, hoofd van het Pijnkenniscentrum van Erasmus MC, daarom voor een aanpak in drie stappen: uitbreiding van het specialisme pijngeneeskunde, het organiseren van disease management waarbij gezondheidszorgmedewerkers, patiënten, zorgverzekeraars en overheid worden betrokken en uitbreiding van het wetenschappelijk onderzoek.

Huygen:
”Pijn wordt nog teveel gezien als iets wat bij een aandoening hoort, terwijl het eigenlijk een disease in its own right´ - een aandoening op zich – zou moeten zijn. Voor aandoeningen als diabetes, hart- en vaatziekten en kanker wordt allerlei beleid ontwikkeld. Dat is een goede zaak, maar chronische pijn komt bij veel meer mensen voor. Uitbreiding van het specialisme pijngeneeskunde en het wetenschappelijk onderzoek naar chronische pijn is hard nodig.” Daarnaast pleit Huygen voor een belangrijke verandering in de hele zorg voor pijn, door middel van disease management. Huygen:”De eerste lijn, maar ook patiënten, zorgverzekeraars en overheid moeten hun verantwoordelijkheid nemen. De zorgverleners moeten zich bewuster worden van het bestaan en ontstaan van pijn, daarover geschoold worden en er moeten goede richtlijnen voor behandeling komen. Op financieel gebied zou zorgverbetering beloond moeten worden, moet er een DBC komen en zou de kwaliteit van zorginstellingen getoetst moeten worden op het gebied van pijnbehandeling.”

Zie ook www.mijnpijn.nl, de nationale pijnmeting.
Het Erasmus MC maakt deel uit van de Nederlandse Federatie van Universitair Medische Centra (NFU). De NFU is een samenwerkingsverband van de acht universitair medische centra (UMC's) in Nederland en heeft als algemene doelstelling het behartigen van de gezamenlijke belangen van de UMC's. Andere UMC's die deel uitmaken van de NFU zijn het AMC, azM, LUMC, UMCG, UMC St Radboud, UMC Utrecht en VUmc. In totaal zijn 60.000 medewerkers verbonden aan de acht UMC's.

Ontspanning en meditatie met een lichamelijke handicap, chronische ziekte of chronische pijn
Als je een lichaam hebt dat steeds pijn heeft en niet functioneert, krijg je een andere relatie met je lichaam. Het functioneert niet zoals jij het graag wilt. Het is een soort haat/liefde verhouding dat je ermee hebt, maar ondanks alles is en blijft het wel jouw lichaam! Probeer in te zien dat er ook onderdelen zijn die nog wél functioneren. Voor mensen die een gezond lichaam hebben is ontspanning belangrijk, maar wellicht is het nog belangrijker voor mensen die een lichaam hebben dat niet goed functioneert. We besteden zoveel tijd en aandacht aan de buitenkant van ons lichaam, maar weinig aan de binnenkant van ons lichaam. Maar hoe ontspan je een lichaam dat niet goed functioneert? Is ontspannen of mediteren mogelijk als je alleen maar kunt liggen? In dit nieuwe thema lees je verschillende verhalen van mensen met een lichamelijke handicap of chronische ziekte die hier iets over vertellen uit eigen ervaring. Hopelijk vind je er herkenning in en kan je iets met de tips die aangegeven worden. Ook staan er veel oefeningen op die van Evy, de yogadocente, afkomen. Het zijn bewust verschillende soorten oefeningen, zodat je kan kijken wat het beste bij je past en zo kan je ook eens afwisselen. Misschien is de ene keer een ademhalingsoefening prettig en de andere keer bijvoorbeeld als je last van je romp hebt of ademhaling een visualisatieoefening. Geef je lichaam wel de tijd, want het vraagt wel oefening en geduld. Je kunt niet zomaar even gewoontepatronen doorbreken als je nooit aandacht voor je lichaam hebt gehad. Verwacht ook niet teveel, want dat staat de ontspanning in de weg.

'Pijn is een ziekte op zich'

2011-06-12T21:19:00.002+02:00

Chronische pijn is een omvangrijk en onderschat gezondheidsprobleem. Zo wachten mensen met chronische pijnklachten vaak twee jaar of langer op diagnose en behandeling.

Veranderen
Dit wachten leidt tot onnodige belasting van het individu, de maatschappij en het zorgsysteem. Dat moet veranderen, zegt prof.dr. Frank Huygen, anesthesioloog en pijnspecialist aan het Erasmus MC. Vrijdag 18 februari spreekt hij zijn rede uit bij de aanvaarding van zijn ambt als hoogleraar Pijngeneeskunde.

Aanpak
In Nederland leven 2 miljoen mensen dagelijks met pijn. Bijna elke arts krijgt met het onderwerp te maken en daarom zouden alle geneeskundigen basiskennis over pijnbehandeling moeten hebben. In zijn oratie pleit Huygen voor een aanpak in drie stappen: uitbreiding van het specialisme pijngeneeskunde, het organiseren van disease management waarbij gezondheidszorgmedewerkers, patiënten, zorgverzekeraars en overheid worden betrokken en uitbreiding van het wetenschappelijk onderzoek.

Nodig
Huygen:”Pijn wordt nog te veel gezien als iets wat bij een aandoening hoort, terwijl het eigenlijk een aandoening op zich zou moeten zijn. Voor aandoeningen als diabetes, hart- en vaatziekten en kanker wordt allerlei beleid ontwikkeld. Dat is een goede zaak, maar chronische pijn komt bij veel meer mensen voor. Uitbreiding van het specialisme pijngeneeskunde en het wetenschappelijk onderzoek naar chronische pijn is hard nodig.”

De ongeschreven artsencode

2011-06-12T21:16:00.000+02:00

Begin januari zag u in Radar een letselschadezaak die zijn weerga niet kent. Één orthopedisch chirurg, dr. de Bruin, maakte waarschijnlijk tientallen slachtoffers in het Waterlandziekenhuis in Purmerend. Destijds ging het ‘nog’ om 125 slachtoffers, inmiddels zijn er bij ons ruim 300 klachten over deze ene dokter binnen gekomen. Dr. de Bruin was maar liefst 25 jaar werkzaam in het Waterlandziekenhuis en kon al die tijd gewoon zijn gang gaan, met alle gevolgen van dien.

Veel slachtoffers vragen zich af waarom geen enkele andere arts vroegtijdig aan de bel heeft getrokken. We hebben aan bijna 100 patiënten -die zich bij ons hebben gemeld - gevraagd welke artsen volgens hen op de hoogte moeten zijn geweest van het handelen van dr. de Bruin. De naam van dr. Pavlov, dr. Selen en dr. Oey kwamen veelvuldig voor. Artsen die volgens de patiënten zeker op de hoogte zijn van de missers van dr. de Bruin. Dr. Selen is neuroloog in het Waterlandziekenhuis en was een naaste collega van dr. de Bruin. Dr. Oey is als anesthesist en pijnbestrijder werkzaam in het zelfde ziekenhuis. En dr. Pavlov is orthopedisch chirurg bij de St Maartenskliniek in Woerden.

Hiërarchie
In de Nederlandse artsenwereld lijkt het ‘netjes’ om uit de school te klappen over collega’s. Dat heeft volgens onderzoekster en voormalig arts Yolande Witman alles te maken met de zogehete medische hiërarchie.
Uit de verhalen blijkt dat dr. de Bruin een machtspositie voor zichzelf creëert. Hij werkt immers al 25 jaar in het Waterlandziekenhuis, doet moeilijke en vooral véél operaties. Hem aanspreken op eventuele fouten is lastig, zo vertelt een arts in opleiding, die in het verleden met dr. de Bruin heeft samengewerkt.

KNMG
Het niet ingrijpen bij missers kan ook voor de artsen die het signaleren gevolgen hebben. De artsenfederatie KNMG heeft 8 jaar geleden gedragsregels opgesteld, waarin onder meer staat dat als een collega fouten maakt, er verwacht wordt dat zijn of haar collega die fouten tijdig opspoort om erger te voorkomen. Doe je dat niet, dan kan dat zelfs juridische gevolgen hebben. Als je de gedragsregels als lid van de KNMG niet nakomt, dan kan je door de KNMG eventueel worden geroyeerd. Maar wat belangrijker is, bij het niet naleven van de gedragsregel kan je daarmee naar de tuchtrechter of de gewone rechter. En de tuchtrechter neemt dan mee, de beroepsgroep heeft deze regels zelf opgesteld, dat verwacht ik van een goed arts en als je je daar niet aan houdt, kun je een waarschuwing krijgen.
Volgens prof. mr. Aart Hendriks van de landelijke artsenfederatie KNMG leveren artsen inderdaad niet snel kritiek op collega’s. 'Allereerst kan het lastig zijn collega's aan te spreken op fouten, je werkt met iemand dagelijks samen, je hebt een bepaalde relatie met elkaar, kritiek leveren is niet leuk. Daarnaast is het moeilijk om goed zicht te hebben wat er eventueel mis is gegaan in de behandeling van een patiënt. Als je daar als arts niet bij bent geweest, dan hoor je dat pas jaren later. En ja, wat doe je er dan nog aan'.

Meldplicht
Er moet een meldplicht komen waarin artsen verplicht worden het disfunctioneren van een collega te melden. Zodat zulke grote letselschadezaken zoals het Waterlandziekenhuis in de toekomst kunnen worden voorkomen. De VVD pleit voor zo’n meldplicht die vastgelegd wordt in de wet. Een wet waarin
artsen en andere hulpverleners ernstige situaties moeten melden.

De gevolgen kunnen zijn dat een arts die het disfunctioneren van zijn collega niet meldt voor het tuchtrecht moet verschijnen.

Meldplicht voor collega's van prutsende artsen

2011-06-12T21:13:00.002+02:00

Er moet een meldplicht komen voor artsen die zien dat hun collegas structureel fouten maken of verslavingsproblemen hebben. Dat heeft Helma Lodders, Tweede-Kamerlid voor de VVD, gezegd in de uitzending van TROS Radar. In de uitzending stond de artsencode centraal. Deze code houdt in dat doktoren hun collegas in bescherming nemen ten koste van patiënten.

In januari besteedde Radar aandacht aan een omvangrijke letselschadezaak rondom dokter De Bruin in het Waterlandziekenhuis in Purmerend. Dokter de Bruin voerde jarenlang rugoperaties uit die regelmatig mislukten. Daarbij raakten patiënten blijvend gehandicapt. Uit de uitzending van vanavond blijkt dat collegas hiervan geweten moeten hebben, maar nooit aan de bel hebben getrokken.

De VVD vindt dat zaken zoals getoond in de reportage van Radar, nooit meer voor mogen komen. Helma Lodders: "We willen een meldplicht opnemen in de wet zowel voor collega artsen als andere hulpverleners"

Omdat Minister Edith Schippers al een wetsvoorstel heeft ingediend voor meer transparantie in de zorg kan deze meldplicht snel realiteit worden. In het wetsvoorstel is ook meegenomen dat veroordelingen door het tuchtcollege openbaar gemaakt worden in het BIG register. Mevrouw Lodders benadrukte dat de gedragsregels die momenteel gelden niet voldoende werken. Zij pleit daarom voor een wettelijke meldingsplicht.

De SP-fractie heeft aangegeven het voorstel voor de meldplicht te ondersteunen.

Apotheek DCA kan haar gang blijven gaan

2011-06-12T21:10:00.001+02:00

De Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ) hoeft niet op te treden tegen De Centrale Apotheek Nederland (DCA). Dat besliste de rechtbank in Den Haag. Apothekersorganisatie KNMP had een rechtszaak tegen de inspectie aangespannen. Volgens de KNMP houdt de DCA zich niet aan de beroepscode voor apothekers.

Nieuwkomer DCA heeft een andere manier van werken dan traditionele apothekers. Het bedrijf levert medicijnen aan de patiënt via de huisarts. De traditionele apothekers hebben dus het nakijken. Maar volgens de KNMP is dat het probleem niet. Volgens de organisatie betaalt DCA huisartsen een bonus voor elke patiënt die de dokters aan het bedrijf leveren. Dat vindt de KNMP tegen de beroepsnormen. Na deze uitspraak van de rechter kan de DCA voorlopig dus haar gang blijven gaan.
De apothekers willen nu met de inspectie in gesprek om te wijzen op de gevaren van de nieuwe apotheekorganisatie.

DCA stelt in een reactie dat de KNMP bang is voor concurrentie en daarom DCA de pas probeert af te snijden.

Leidraad voor ziektebeeldinformatie

2011-06-12T21:09:00.002+02:00

De Stichting Code Geneesmiddelenreclame (CGR) en de Keuringsraad Openlijke Aanprijzing Geneesmiddelen (KOAG) hebben een Leidraad gemaakt voor verantwoorde informatievoorziening over ziektebeelden aan patiënten en consumenten, waarbij verwezen wordt naar receptgeneesmiddelen. Radar berichtte vorig jaar al over deze vorm van symtoomreclame

De Leidraad is van toepassing op alle informatie gericht op het publiek, van patiëntenbrochures tot algemeen toegankelijke websites. Radar besteedde eerder al aandacht aan ziektebeeldinformatie in een uitzending. Daaruit bleek dat medicatiefabrikanten reclame maken voor de aandoening, omdat reclame maken voor medicijnen verboden is.

Benk Korthals, voorzitter van de CGR: “De laatste jaren zien we een steeds grotere belangstelling voor informatie over gezondheid, ziektebeelden en het voorkomen van gezondheidsklachten. Veel partijen, zoals patiëntenorganisaties, farmaceutische bedrijven, zorgverzekeraars en de overheid spelen hierop in en het aantal campagnes neemt toe. Het geven van informatie over ziektebeelden aan het publiek en patiënten (“Ziektebeeldinformatie”) is op grond van Nederlandse en Europese wetgeving toegestaan. Zodra ziektebeeldinformatie echter receptgeneesmiddelen aanprijst, is sprake van verboden publieksreclame. Gezien de maatschappelijke discussie over het thema en de onzekerheid over bestaande gedragsregels is daarom in overleg met het Ministerie van VWS en de Inspectie voor de Gezondheidszorg besloten dat de CGR en de KOAG deze Leidraad zouden maken.”

Via bijeenkomsten en schriftelijke consultatierondes hebben patiëntenorganisaties, koepelorganisaties in de zorg, farmaceutische bedrijven, maatschappelijke belangenbehartigers, politici, toezichthouders, het ministerie van VWS en de IGZ hun bijdrage geleverd.
• De Leidraad bevat richtlijnen voor de inhoud en de opzet van de informatie. De belangrijkste bepalingen zijn de volgende:
• De informatie dient compleet en evenwichtig te worden weergegeven.
• Patiëntenervaringen die vergelijkingen van de situatie voor en na de behandeling met receptgeneesmiddelen bevatten zijn niet toegestaan.
• Het gebruik van tests waaronder vragenlijsten voor zelfdiagnose van ziekte(s) is alleen toegestaan indien deze wetenschappelijk gevalideerd en verifieerbaar zijn.
• Beeldmateriaal moet duidelijk verschillen van het materiaal dat richting artsen wordt gebruikt.
• Geen selectieve verwijzingen naar behandelingen en geneesmiddelen.
• Informatie over receptgeneesmiddelen op het internet moet altijd de onbewerkte weergave van de bijsluitertekst weergeven.
De Leidraad is officieel van kracht gegaan per 1 oktober 2010. Er geldt een overgangsperiode van 6 maanden, tot 1 april 2011. Deze overgangsperiode zal worden gebruikt om bestaande ziektebeeldinformatie aan te passen en – in overleg met betrokken partijen - aanpassingen aan de Leidraad door te voeren. Daartoe wordt een klankbordgroep ingesteld samengesteld uit deskundigen uit de praktijk, de CGR en de Keuringsraad KOAG/KAG.

Europese Unie pakt nepmedicijnen aan

2011-06-12T21:07:00.002+02:00

De Europese Unie treedt strenger op tegen vervalste medicijnen. Zo wordt de verkoop via het internet aan banden gelegd, want een aanzienlijk deel van de op websites aangeboden geneesmiddelen is nep.

Het Europees Parlement stemde vandaag in met de hardere aanpak. Een controlesysteem moet voorkomen dat gevaarlijke medicamenten de nietsvermoedende patiënt bereiken. Verkopers moeten een Europees logo gaan gebruiken. Patiënten die op het internet kopen, kunnen zo een betrouwbare webapotheek herkennen. Medicijnen krijgen verder een uniek serienummer om ze te kunnen volgen van de productie tot de aankoop door de consument. Naar schatting is 1 procent van de geneesmiddelen die legaal op de markt komt in de Europese Unie, vervalst. De meeste namaakmedicijnen worden op het internet gekocht. 'Kopen op internet mag geen kansspel zijn met je gezondheid', stelt PvdA-Europarlementariër Judith Merkies.

Radar besteedde in 2009 aandacht aan de risico's van het zonder recept kopen van medicijnen op internet.

Arts heeft geen idee medicijngebruik patiënt

2011-06-12T21:05:00.002+02:00

Artsen en apothekers hebben regelmatig geen idee wat voor medicijnen hun patiënten gebruiken. Het overzicht dat de arts of apotheker heeft van het medicijngebruik, klopt een op de drie keer niet met de gegevens van de patiënt.

Dat blijkt uit een vandaag gepubliceerde meldactie van patiëntenfederatie NPCF. Uit de meldactie, waar vierduizend mensen aan meededen, blijkt dat medicijngebruik te weinig onderwerp is van gesprek. Zo vraagt slechts de helft van de huisartsen bij het uitschrijven van recepten niet naar andere medicijnen die gebruikt worden. Van de specialisten vraagt nog niet de helft naar het recente gebruik van medicijnen.
Vier op de tien deelnemers aan de meldactie gebruiken zelfzorgmiddelen, zoals pijnstillers, hoestdrank en hooikoortspillen. Een meerderheid van deze groep heeft kenbaar gemaakt dat de huisarts en apotheek nooit naar het gebruik daarvan hebben gevraagd. Dat kan volgens de NPCF onveilige situaties opleveren. 'Sommige middelen die mensen bij de drogist kopen, bijvoorbeeld bepaalde pijnstillers, kunnen van invloed zijn op de werking van medicijnen', aldus de patiëntenfederatie.
In februari besteedde Radar aandacht aan de Thuisapotheek. Deze internetapotheek weet juist precies welke medicijnen patiënten gebruiken en zet deze informatie in voor klantenwerving.

Medisch dossier

2011-06-12T21:02:00.002+02:00

Uw huisarts moet een dossier over u bijhouden met gegevens over onderzoeken, medicijnen, opnames in het ziekenhuis, operaties en uw gezondheid in het algemeen. Dat staat in de Wet Geneeskundige Behandelings Overeenkomst (WGBO).

U hebt het recht om uw eigen dossier in te zien. Alleen informatie die anderen in vertrouwen aan de arts hebben gegeven mag u niet zien. De huisarts mag weigeren om u uw originele dossier mee naar huis te geven. Als hij dat doet, kunt u vragen om een kopie. Daar mag de arts wel kosten voor in rekening brengen. Weigert de huisarts om u een kopie te geven? Dan kunt u een klacht indienen bij de klachtencommissie waarbij de huisarts is aangesloten. Het tuchtcollege of de rechter zijn andere mogelijk vervolgstappen.
Verandert u van huisarts? Dan moet uw oude huisarts het dossier overdragen aan de nieuwe arts. De oude arts moet wel een kopie van het dossier bewaren. De huisarts mag weigeren om het dossier aan u zelf mee te geven, bijvoorbeeld om te voorkomen dat gegevens verloren gaan.

'Ziekenhuis vijf keer duurder dan huisarts'

2011-06-12T20:57:00.001+02:00

Mensen die voor medische hulp op eigen initiatief naar de Spoedeisende Hulp van het ziekenhuis gaan, kosten de Nederlandse premiebetalers vijf keer zo veel als de patiënten die bij de huisarts aankloppen. Dat blijkt uit een onderzoek dat is uitgevoerd door wetenschappers van het UMC St Radboud in Nijmegen.

Volgens de regels is het de bedoeling dat patiënten voor spoedgevallen in principe naar de huisarts gaan. Buiten kantooruren kunnen ze bij de huisartsenpost terecht. De huisartsen kunnen iemand vervolgens doorverwijzen naar het ziekenhuis, als dat nodig is. Veel mensen kloppen echter meteen bij het ziekenhuis aan.

De ziekenhuiszorg voor spoedgevallen is drie keer duurder dan een bezoek aan de huisartsenpost. Bij het onderzoek ging het om kwalen die een huisarts gemakkelijk kon behandelen.
Een bezoek aan de afdeling Spoedeisende Hulp van een ziekenhuis kost volgens de onderzoekers gemiddeld 256 euro, terwijl een consult bij de huisarts gemiddeld 47 euro kost en een behandeling bij een huisartsenpost (buiten kantooruren) 92 euro.

De onderzoekers bepleiten dat de spoedzorg van ziekenhuizen en huisartsenposten meer worden samengevoegd zodat patiënten automatisch bij het juiste loket terechtkomen. Op diverse plaatsen in het land bestaat zo'n samenwerking al.
Het vakblad Medisch Contact publiceert de bevindingen van de Radboud-wetenschappers deze week.

De werkelijkheid van chronische pijn in Nederland

2011-05-26T15:10:00.002+02:00

In het najaar van 2010 werd de Nationale Pijnmeting gehouden door het Pijnbehandelcentrum van het Erasmus Medisch Centrum te Rotterdam. Bijna 10.000 mensen gaven gehoor aan een oproep in de media om mee te doen aan een online enquête. Daarin werd gevraagd naar de aard, ernst en ervaringen van mensen, die chronisch pijn hebben. De resultaten bieden een inventarisatie, die aansluit bij de wetenschappelijke bevindingen in eerdere studies over chronische pijn.

Samenvatting
Er is een enorm grote groep Nederlanders die last heeft van chronische pijn en dit als een ernstige en zeer beperkende last ervaren. De zorg voor deze patiënten schiet tekort. Mensen met chronische pijn moeten, ongeacht de oorzaak of soort pijn, vaak jaren wachten op een goede diagnose en behandeling. De ontevredenheid over de zorg, behandeling en eigen welzijn is dramatisch groot en de verwachtingen voor verbetering laag. Driekwart denkt nooit meer van de pijn af te zullen komen. Door inadequate zorg zijn de gevolgen van chronische pijn voor de patiënt en maatschappij enorm. Slechts een klein deel is in staat om fulltime te werken. De zorgvraag is groot terwijl het vermogen om te werken of de dagelijkse activiteiten te doen afneemt. Met name in de eerste lijn schiet de zorg tekort als het gaat om diagnostiek, behandeling en doorverwijzing. De grootste klacht van de patiënt is dat deze zich niet serieus genomen voelt en dat er onvoldoende naar hem/haar wordt geluisterd. Het is niet duidelijk welke behandelaar ‘eigenaar’ is van chronische pijn. De schrijnende situatie maakt duidelijk dat actie geboden is. Een luisterend oor, goede educatie voor behandelaren en patiënten zijn noodzakelijk. Daarnaast is er behoefte aan richtlijnen en zorgsystemen die vervolgens ook geïmplementeerd worden. Hierdoor zullen een snelle, effectieve doorverwijzing en behandeling mogelijk worden.

Impact van chronische pijn

2011-05-26T15:06:00.002+02:00

Chronische pijn heeft een grote impact op de individuele patiënt, zowel lichamelijk als geestelijk. Maar de impact reikt veel verder. De pijnbestrijding is voor veel patiënten nog niet adequaat. De helft van de mensen geeft aan op dit moment nog tamelijk veel pijn te hebben (63%). Ruim de helft van de patiënten (54%) geeft aan zich gefrustreerd te voelen door de chronische pijn. Relatief meer vrouwen dan mannen geven aan zich door de pijn afhankelijk te voelen van anderen (respectievelijk 35% en 23%).1 Ondanks hun aandoening willen patiënten met chronische pijn werken en een bijdrage leveren aan de maatschappij. 73% wil graag een actief lid van de samenleving zijn. Bijna een kwart van deze mensen (23%) vreest door hun pijn hun baan kwijt te raken en 28% is bezorgd dat ze door hun pijn geen carrière kunnen maken.1 De kwaliteit van leven van chronische pijnpatiënten, gemeten in een Nederlands Universitair Pijnbehandelcentrum in 2005 is veel lager dan bij patiënten met migraine of kanker. Chronische pijn brengt ernstige beperkingen met zich mee, lichamelijk, sociaal en maatschappelijk.

* Impact van chronische pijn op werksituatie 25%
* Diagnose depressie 21%
* Raadplegen van 2-6 artsen voor pijn 54%
* Pijn ernstig en niet te verdragen 31%

Bron: Breivik et al. 2006

Pain Proposal

2011-05-26T14:48:00.004+02:00

Er is betere zorg en aandacht nodig voor mensen met chronische pijn. Naar schatting lijdt maar liefst één op de vijf volwassenen aan chronische pijn. Dit heeft een grote impact op individuele personen, families en mantelzorgers, maar ook op het zorgstelsel en de economie.1 Het doel van de Pain Proposal is om ervoor te zorgen dat de chronische pijnpatiënt de juiste zorg van de juiste behandelaar op het juiste moment krijgt.

Dit rapport richt zich op de huidige behandeling van chronische pijn in Nederland en is opgesteld in samenwerking met de volgende deskundigen die deelnemen aan het Pain Proposal-initiatief:
Prof. dr. F. J. P. M. (Frank) Huygen
Hoogleraar Anesthesiologie, in het bijzonder pijngeneeskunde
Erasmus Medisch Centrum Rotterdam

Prof. dr. M. A. F. J. (Mart) van de Laar
Hoogleraar Reumatologie en Samenleving
Medisch Spectrum Twente en Universiteit Twente

Dr. C. J. (Kees) Vos
Huisarts te Spijkenisse en onderzoeker afdeling
huisartsgeneeskunde
Erasmus Medisch Centrum Rotterdam

M.C. (Marcel) Kuin, MBA, MSc
Raad van bestuur Rijnland Zorggroep

Mw. R. (Riet) van der Heide & Mw. D. (Ditte) Kuijpens
BorstkankerVereniging Nederland

Chronische pijn krijgt niet dezelfde prioriteit in zorg en beleid als andere grote gezondheidsproblemen. De huidige kennis over symptomen, diagnostiek en behandeling ontbreekt bij de patiënt en veel zorgverleners, maar ook bij zorgverzekeraars en beleidsmakers. De zorg voor de chronische pijnpatiënt is versnipperd en het duurt vaak jaren voordat een adequate diagnose en behandeling is vastgesteld. Een multidisciplinaire aanpak is vereist, zoals bij vele chronische ziekten, alsmede efficiënte zorg en verwijspaden. Het Pain Proposal-initiatief is opgezet om consensus over de impact van chronische pijn in heel Europa te bereiken en het probleem tot prioriteit te maken van alle betrokken partijen. Actie is geboden op diverse terreinen om de zorg en behandeling te versnellen en te verbeteren. De Pain Proposal biedt een start voor organisaties en beleidsmakers om voorbeelden van good practices uit te wisselen en te laten zien hoe effectief pijnmanagement bewerkstelligd kan worden. Voor het Pain Proposal-initiatief is een groep deskundigen op het gebied van chronische pijn uit heel Europa bij elkaar gekomen om hun kennis, ervaring en best practices uit hun eigen land te delen en aanbevelingen te doen over de beste werkwijze.

Stappenplan - pijnstillers

2011-05-26T14:38:00.005+02:00

l
Paracetamol en NSAID’s, zoals ibuprofen, naproxen en diclofenac. De bekendste pijnstiller is paracetamol. Deze heeft vrij weinig bijwerkingen. NSAID’s (niet steroïde ontstekingsremmers) hebben een pijnstillende, koortsverlagende en ontstekingsremmende werking. Deze middelen komen in aanmerking als paracetamol niet voldoende helpt of als er een ontsteking in het spel is.

2
Zwakwerkend opiaat (codeïne of tramadol). Zwakwerkende opiaten worden soms toegevoegd aan paracetamol. Nadeel van deze middelen is hun verstoppende werking. De arts voegt daarom een laxeermiddel toe.

3
Sterkwerkend opiaat (zoals buprenorfine, morfine, fentanyl en methadon). Deze krachtige pijnstillers kunnen het lijden van veel pijnpatiënten verzachten, in veel (maar niet alle) gevallen ook bij zenuwpijn. De angst die sommige artsen en patiënten nog hebben voor gewenning en verslaving is onterecht. Ook sterkwerkende opiaten hebben als bijwerking verstopping. De arts voegt daarom een laxeermiddel toe.

TIP!

2011-05-26T14:35:00.001+02:00

“Luister naar uw lichaam”, is een veel gehoord advies. Een goed advies ook, want uw lichaam geeft vaak precies aan waar de grenzen liggen en wanneer het rust nodig heeft. Maar luisteren naar uw lichaam valt niet altijd mee, zeker niet als u vaak en langdurig pijn hebt. Dan kan het nuttig zijn om een pijndagboek bij te houden. Schrijf hierin dagelijks op hoe u die dag de pijn ervaart, of u bepaalde activiteiten hebt ondernomen of juist achterwege hebt gelaten en of u pijnstillers hebt gebruikt. Een pijndagboek helpt uzelf om even stil te staan bij uw lichaam en om een patroon te zien in uw pijnklachten. Daarnaast biedt het informatie voor uw huisarts.

Pijn en uw omgeving

2011-05-26T14:27:00.003+02:00

Pijn en uw omgeving
Chronische pijn is een ervaring die niet alleen voor uzelf gevolgen heeft. Ook uw omgeving heeft er onherroepelijk mee te maken. Als u een partner hebt zal uw pijn invloed hebben op uw relatie. Maar ook familieleden, vrienden en kennissen gaan waarschijnlijk anders met u om omdat ze weten dat u pijn hebt. Vaak zal uw omgeving extra aandacht voor u hebben. Zeker in het begin. Misschien neemt uw partner u taken uit handen om u te ontzien. Kinderen en familieleden die op bezoek komen zorgen misschien voor hun eigen koffie of thee en buren en kennissen bieden wellicht een luisterend oor. Naarmate de pijn langer duurt zal de aandacht uit uw omgeving echter afnemen. Het begrip wordt minder en het gevaar bestaat dat mensen gaan zeggen of denken: “Ja, we weten nou wel dat je pijn hebt. Klaag maar niet zo.” Het klinkt hard, maar eigenlijk is het wel goed als mensen in uw omgeving een grens trekken. Te veel aandacht kan de pijn ook in stand houden. Het gevaar bestaat dat u afhankelijk wordt van aandacht en hulp van anderen. Terwijl juist uw zelfstandigheid een belangrijk wapen is in uw strijd tegen pijn. Bovendien komt het de sociale contacten niet ten goede wanneer de aandacht gedurende lange tijd grotendeels naar u uitgaat. Het is daarom goed ook eens stil te staan bij de invloed die uw omgang met de pijn heeft op uw naasten. Voor uw partner kan dat heel tegenstrijdig zijn. Hij of zij wil u graag helpen en ontzien, maar door u (ongevraagd) taken uit handen te nemen en zijn of haar eigen gedachten en gevoelens voor u te verzwijgen wordt het tegendeel bereikt.

Het allerbelangrijkste om problemen vóór te zijn is veel praten. Vertel hoe u zich voelt, maar vraag ook hoe de ander uw ziekte beleeft. Zeg wat u van de ander verwacht en vraag ook wat hij of zij van u verwacht. Bespreek irritaties en wat u er samen aan zou kunnen doen. Vraag hulp waar nodig, maar geef ook aan wat u zelf kunt of wilt proberen. Maak duidelijk hoeveel moeite het u kost om bepaalde taken te verrichten en vraag zo nodig om waardering daarvoor. Maak vooral duidelijk dat iets dat u de ene dag wel kunt de volgende dag misschien niet lukt. Raak niet geïrriteerd als u dat steeds weer moet uitleggen. Gezonde mensen vergeten nu eenmaal gauw.

Meer weten?
Ouderenbonden
Unie KBO
Postbus 325, 5201 AH ’s-Hertogenbosch
tel. 073-612 34 75, fax 073-689 10 15,
gvrangelrooij@uniekbo.nl
Servicetelefoon: 0900-821 21 83 voor vragen op gebied van
welzijn, zorg en wonen (€ 0,10 per minuut, op werkdagen van
9.30 tot 12.30 uur).

ANBO
Postbus 18003, 3501 CA Utrecht
tel. 030-233 00 60, fax 030-233 00 70,
s.pijls@anbo.nl

PCOB
Postbus 1238, 8001 BE Zwolle
tel. 038-422 55 88, fax 038-421 21 24,
info@pcob.nl

Stichting Pijn-Hoop
voor en door mensen met chronische pijn
secretariaat: Honth
Honthorstlaan 39, 1816 TA Alkmaar
www.pijn-hoop.nl

Platform Pijn en Pijnbestrijding
www.pijnplatform.nl, informatie over o.a. samenwerkingsverbanden,
patiëntenverenigingen en pijnkenniscentra

Overige Informatie
Patiëntenorganisaties
Adressen hiervan zijn te vinden via www.npcf.nl of op te vragen via
tel. 030-297 03 03

Landelijke Geneesmiddel Infolijn
tel.0900-999 88 00 (0,20 euro/min)
(op werkdagen van 10.00 - 16.00 uur) www.apotheek.nl

Infolijn Alternatieve Geneeswijzen
tel.0592-35 34 05 (op werkdagen van 9.00-12.00 uur)
www.infolijn-ag.nl

Artsenfederatie Additieve / Alternatieve Geneeskunde (AAG)
tel/fax: 020-642 51 56
www.aag-artsen.nl

Folders/boeken/websites
Zorgboek Chronische pijn (ISBN 90-72248-56-2)
Uitgave van Stichting September
www.boekenoverziekten.nl

De pijn de baas (ISBN 90-725-40018)
Frits Winter

Wat vraag ik mijn arts?
folder NPCF, 2004
www.apotheek.nl

betrouwbare en begrijpelijke informatie over medicijnen.
www.pijn.com

website van het Pijn Kennis Centrum Maastricht met patiëntgerichte informatie over pijn.
www.meldpuntmedicijnen.nl
Website waar u opvallende ervaringen met uw medicijnen
kunt melden.

Diverse behandelingen bij Chronische pijn

2011-05-26T14:15:00.002+02:00

Diverse behandelingen
Behandeling met medicijnen kan de pijn vaak een stuk verlichten, maar er is meer mogelijk.

Cursus Omgaan met pijn
Omgaan met pijn is te leren. U kunt leren keuzes maken in wat u beter wel en niet kunt doen om uw pijn te verlichten. Ook uw lichamelijke conditie en ontspanning krijgen in een cursus pijnbeheersing veel aandacht. Pijncursussen worden aangeboden bij veel revalidatiecentra, pijncentra in ziekenhuizen, thuiszorgorganisaties, instellingen voor Geestelijke Gezondheidszorg (GGZ) en soms ook bij fysiotherapeuten, psychologen of patiëntenorganisaties. Informeer ernaar in uw regio.

Psycholoog
Chronische pijn heeft nooit een zuiver psychische oorzaak. Maar pijn heeft wel erg veel met uw geest te maken. Zo weet u waarschijnlijk uit ervaring dat er momenten zijn waarop u minder last hebt van de pijn. Soms zijn er bepaalde bezigheden, waarbij u de pijn even kunt vergeten. Een psycholoog kan u helpen deze momenten in uw dagprogramma in te bouwen. Verder kan hij u met behulp van ontspanningsoefeningen en psychotherapie leren om uw leven in eigen hand te nemen en uw mogelijkheden optimaal te benutten.

TENS
TENS staat voor Transcutane Elektrische Neurostimulatie. Het apparaatje is een kastje ter grootte van een afstandsbediening met twee snoertjes met elektroden eraan die op de huid geplakt worden. Deze geven zwakke elektrische schokjes via de huid. Deze kleine schokjes onderbreken het pijnsignaal naar de hersenen, waardoor u de pijn als minder erg ervaart. Het blijkt effectief bij 60 procent van de mensen met chronische pijn, al duurt het vaak wel even voordat de juiste plaatsen zijn gevonden om de elektroden te plakken. TENS heeft geen bijwerkingen en is niet schadelijk bij langdurig gebruik. Wel kan het na langer gebruik minder effectief worden. Sommige mensen ontwikkelen een huidallergie voor de pleisters waarmee de elektroden op de huid worden geplakt. Meestal wordt TENS voorgeschreven via het ziekenhuis (pijnpoli of pijnteam), fysiotherapeut of revalidatiecentrum. TENS wordt vergoed door de zorgverzekeraar.

Pijnteam in het ziekenhuis
Bij ernstige pijn kan de huisarts u doorverwijzen naar het ziekenhuis. De meeste ziekenhuizen hebben pijnteams, waarin verschillende specialisten met elkaar samenwerken. Een anesthesist maakt altijd deel uit van zo’n team, dat verder kan bestaan uit een neuroloog, psycholoog, revalidatiearts en fysio- of ergotherapeut. Doordat het team zo divers van samenstelling is, kan het u ook een uitgebreid pijnbestrijdingsprogramma aanbieden, met bijvoorbeeld pijnmedicatie of een zenuwblokkade (tijdelijke of definitieve verdoving van een zenuw, zodat deze geen pijn meer kan doorgeven), therapie in het water en ergotherapie. Een pijnteam kan de pijn vaak niet helemaal wegnemen, maar kan u leren de pijn hanteerbaarder te maken.

Beweging
Ook al doet bewegen pijn, toch is het raadzaam een manier te zoeken om uw spieren en gewrichten af en toe aan het werk te zetten, zodat u niet steeds stijver wordt. Wandelen of fietsen is een goedkope en eenvoudige manier om op eigen gelegenheid iets aan lichaamsbeweging te doen.

Andere mogelijkheden zijn:
• Meer bewegen voor ouderen In veel verzorgingshuizen en buurtcentra kunnen ouderen onder begeleiding aan beweging doen. Sommige fitnesscentra bieden aangepaste programma's aan onder begeleiding van een fysiotherapeut.

• Fysiotherapie
Een fysiotherapeut kan u helpen uw houding en uw conditie te verbeteren waardoor spieren en bindweefsel beter doorbloed raken en de pijn kan verminderen.

• Mensendieck- en Cesartherapie
Bij deze therapievormen leert u uw houding en manier van bewegen te verbeteren. Beide therapieën zijn vooral effectief bij spier- en gewrichtsklachten.

• Hydrotherapie
Dit is een verzamelnaam voor therapievormen met water. Het fijne van baden is dat uw lichaam er lichter door aanvoelt, zodat bewegen minder kracht kost.

• Yoga
Een yogales bestaat uit lichte oefeningen voor lichamelijke en geestelijke ontspanning. Er bestaan ook speciale yogalessen voor ouderen.

• Tai chi tao
Deze Chinese bewegingskunst is gericht op ontspanning, op het soepel maken van gewrichten en het verbeteren van de doorbloeding van de huid. Er zijn speciale lessen voor ouderen.

Ergotherapie
Dagelijkse bezigheden zoals koken en schoonmaken kunnen een enorme last worden als u pijn hebt. Een ergotherapeut kan u adviseren over mogelijke aanpassingen in huis en over manieren om veel voorkomende klusjes zó uit te voeren dat u er zo min mogelijk pijn bij hebt. Vraag erom bij uw huisarts, thuiszorgorganisatie of specialist.

Alternatieve behandelingen
Veel mensen met chronische pijn gaan op zoek naar een alternatieve behandeling, zoals manuele therapie, acupunctuur en osteopathie. De werking van alternatieve therapieën is nooit wetenschappelijk aangetoond. Een alternatief therapeut heeft meestal geen opleiding tot arts gevolgd. Bezoekt u een alternatief therapeut, kies dan bij voorkeur iemand die is aangesloten bij een beroepsorganisatie of iemand die tevens arts is.

Zorgvuldig medicijngebruik

2011-05-26T14:05:00.003+02:00

Zorgvuldig medicijngebruik
Het staat nooit van tevoren vast of een medicijn exact de juiste uitwerking heeft. U vergroot de kans op het gewenste effect door de tips in dit hoofdstuk toe te passen.

Combineren uw medicijnen wel?
Gebruikt u verschillende medicijnen, vraag dan aan uw arts of deze goed met elkaar combineren. Medicijnen kunnen elkaars werking namelijk beïnvloeden. Daarom is het ook beter uw medicijnen altijd bij dezelfde apotheek te halen. Daar houdt men bij
welke medicijnen u gebruikt. Laat ook de middelen die u op eigen initiatief hebt gekocht in de computer zetten. Een paar voorbeelden van wisselwerking. Door gebruik van NSAID’s gaan plaspillen (diuretica) minder goed werken. Deze middelen worden gebruikt bij hoge bloeddruk en hartklachten. Verder versterken NSAID’s de werking van bloedverdunners (zoals acenocoumarol/Sintrom). Bloedverdunners worden ondermeer gebruikt door mensen met hartklachten.

Medicijnoverzicht
Vraag uw apotheek om een medicijnoverzicht van de medicijnendie u gebruikt. Dit iseen handig hulpmiddel als u naar uw huisarts of specialist gaat of wordt opgenomen in het ziekenhuis. Ook wanneer u op reis gaat en onverwacht medicijnen nodig hebt, komt een medicijnoverzicht goed van pas.

Bijsluiter bewaren
Bewaar altijd de bijsluiter van de geneesmiddelen die u gebruikt. Als u na verloop van tijd klachten krijgt, kunt u hierin opzoeken of dat een mogelijke bijwerking van het medicijn kan zijn. Schrik niet van alle opgesomde bijwerkingen! Fabrikanten zijn juridisch verplicht deze te noemen, maar vele zijn zeldzaam en lang niet iedereen heeft last van bijwerkingen.

Volg het etiket
Houd u aan de instructies op het etiket. Het etiket vermeldt welke dosering voor u geschikt is. Deze dosering kan afwijken van de bijsluiter, die algemene informatie geeft. Op het etiket staat ook aangegeven wanneer u uw pijnstillers het beste kunt innemen (bijvoorbeeld na het eten, voor het slapen). Neem uw medicijnen in met voldoende water, tenzij anders vermeld staat.

Tijdstip van innemen
Wanneer u medicijnen meerdere malen per dag moet innemen, verspreid dit dan over de dag. Hoeft u een middel maar één maal per dag in te nemen, doe dit dan zoveel mogelijk op hetzelfde tijdstip.

Doseerdoos
Gebruikt u verschillende geneesmiddelen, dan kunt u veel gemak hebben van een doseerdoos. Dit is een doos met 28 vakjes: voor iedere dag van de week vier. Aan het begin van de week doet u uw medicijnen in de doos. De vier vakjes gebruikt u voor de doseringen voor ‘s morgens, ‘s middags, ‘s avonds en voor de nacht. Zo kunt u precies zien op welk moment van de dag u welke medicijnen moet innemen. Sommige apotheken bieden de service elke week een doos voor u klaar te maken, als u dat zelf niet (meer) kunt. Indien u thuiszorg krijgt, kunt u dit ook aan hen vragen.

Koel en droog
Bewaar uw medicijnen op een koele droge plek. In de bijsluiter kunt u lezen of het nodig is uw medicijnen in de koelkast te bewaren. Onderweg bij warm weer kunt u die medicijnen in een thermosfles of koeltas met koelelementen bewaren.

Originele verpakking
Bewaar uw medicijnen altijd in de originele verpakking, zodat er nooit verwarring kan zijn over de inhoud.

Uiterste gebruiksdatum
Gebruik uw medicijnen niet meer als de uiterste gebruiksdatum is overschreden. Deze datum vindt u op de verpakking. Breng de medicijnen in dat geval naar de chemokar of naar de apotheek.

Tabletsplitter en verpulveraar
Moet u van een bepaald middel een halve tablet innemen, gebruik dan een tabletsplitter: een apparaatje dat een tablet op eenvoudige manier in tweeën kan breken. Er bestaan ook apparaatjes om tabletten te verpulveren. Verpulver geen tabletten die heel ingenomen moeten worden! Tabletsplitters en -verpulveraars zijn te koop bij de apotheek.

Evalueren
Gebruikt u langdurig pijnstillers, ga dan bijvoorbeeld jaarlijks samen met uw huisarts na of u ermee doorgaat, overgaat op een andere dosering of andere medicatie of stopt. Als u tussentijds merkt dat de medicatie niet goed (meer) werkt of dat de bijwerkingen ernstiger worden, bespreek dit dan met uw arts. Vaak is er wel een ander middel voorhanden. Soms bieden apothekers aan om de medicatie met u door te nemen.

Is er iets te doen aan chronische pijn?

2011-05-26T13:48:00.005+02:00

Is er iets te doen aan chronische pijn?
In veel gevallen is er een behandeling mogelijk voor chronische pijn. De pijn volledig wegnemen lukt niet altijd, maar het leven kan wel een stuk prettiger worden. Zo’n behandeling is meestal een combinatie van verschillende methoden, zoals pijnstillende medicijnen, therapie waarin u met de pijn leert omgaan, ontspanning en beweging. Mensen bij wie de pijn met medicijnen wordt behandeld, krijgen in twee op de drie gevallen te weinig of niet de juiste middelen voorgeschreven. Slechts 14 procent van de mensen met chronische pijn wordt doorverwezen naar een pijnteam. Ouderen met pijnklachten krijgen nogal eens te horen dat het er nu eenmaal bij hoort en dat er niets anders op zit dan de pijn te accepteren. Ten onrechte! Vraag dus desnoods zelf om meer geschikte medicatie of doorverwijzing naar een pijnteam.

Met pijn naar de huisarts
Voor de behandeling van pijn, is uw huisarts de eerst aangewezen persoon. Het is erg belangrijk dat u de dokter in korte tijd duidelijk kunt maken wat u voelt. Het is dan ook helemaal niet raar als u zich goed voorbereidt. Schrijf uw vragen gerust op een briefje en neem een pen mee om het antwoord te kunnen opschrijven. Aarzel ook niet om iemand mee te nemen. Twee horen altijd meer dan één. Denkt u aan 10 minuten niet genoeg te hebben? Vraag de assistente bij het maken van de afspraak dan om een dubbel consult. U hoeft zich dan niet bezwaard te voelen dat door u het spreekuur uitloopt. Gebruikt u ook medicijnen die u door een specialist zijn voorgeschreven of slikt u zelfgekochte middelen, zorg dan dat u een overzicht van deze middelen aan de huisarts kunt laten zien. De apotheek kan een overzicht van de op recept verstrekte middelen voor u uitprinten. Mogelijk is de huisarts niet op de hoogte van de behandeling door de specialist. Zorg dat u de volgende vragen over uw pijnklachten kunt beantwoorden:
• Waar bevindt de pijn zich?
• Belemmert de pijn u bij activiteiten in het dagelijks leven?
• Is de pijn stekend, kloppend, zeurend, dof, anders?
• Wanneer treedt de pijn op?
• Wordt u gehinderd in uw bewegingen? Waardoor wordt de pijn
erger of juist minder?
• Hoe lang bestaat de pijn al?
• Wat hebt u zelf geprobeerd om iets aan de pijn te doen?
• Hebt u deze pijn eerder gehad en hoe bent u daar toen voor
behandeld?
• Hebt u andere aan de pijn gerelateerde klachten?

Oorzaak zoeken
Uw arts zal proberen vast te stellen of de pijn een aanwijsbare oorzaak heeft, bijvoorbeeld reuma of een rugaandoening. Is er inderdaad zo’n oorzaak te vinden dan zal de behandeling zich op deze oorzaak richten. Is zo’n oorzaak er niet (meer) dan heeft de huisarts diverse behandelmethoden ter beschikking. Pijnstillers Gaat het om acute pijn, dus pijn die naar verwachting snel weer voorbij gaat, dan kan de huisarts pijnstillers voorschrijven. Het is belangrijk dat u bij acute, ernstige pijn tijdig naar de huisarts gaat. Er is namelijk een kans dat acute pijn overgaat in chronische pijn. Ook bij chronische pijn zal de huisarts in veel gevallen pijnstillers voorschrijven. Pijnstillers kunnen verlichting geven, maar helpen niet altijd voldoende. Krijgt u medicijnen voorgeschreven, zorg dan dat u antwoord krijgt op de volgende vragen:
• Wat is het doel van de behandeling?
• Wanneer kan ik resultaat verwachten?
• Welke bijwerkingen kan ik verwachten?
• Kan ik het medicijn gebruiken bij mijn andere medicijnen?
• Op welke manier en in welke dosering moet ik het medicijn
gebruiken?
• Zijn er andere mogelijkheden voor behandeling?
• Wanneer moet ik terugkomen voor een vervolggesprek en
wanneer kan ik met het medicijn stoppen?

Pijnstilling met medicijnen
Pijnstillers genezen niet de oorzaak van de pijnklachten. Ze kunnen wel verlichting geven. Verwacht van medicijnen echter geen wonderen. Ze werken niet bij iedereen en kunnen bijwerkingen hebben, bij de één meer dan bij de ander. Het middel mag natuurlijk nooit erger worden dan de kwaal. Soms is het wel effectief, maar geeft het zoveel nare bijwerkingen, dat u er beter mee kunt stoppen. En soms gaat een middel na verloop van tijd minder goed werken. Vaak is er dan wel een ander middel voorhanden, dat minder problemen geeft. Praat hierover met uw arts. Zo nodig? Nee, altíjd! Veel mensen nemen pas een pijnstiller als ze (te) veel last hebben van de pijn. Lange tijd werden pijnstillers ook op die manier voorgeschreven. Het advies was dan: “Zo nodig één tablet.” Deze methode is achterhaald, zeker bij chronische pijn. Tegenwoordig gaan artsen ervan uit dat je de pijn maar beter voor kunt zijn. Neem de pijnstillers dus altijd in volgens het voorgeschreven schema en laat er niet één achterwege als het even wat beter gaat. De kans bestaat dat u daardoor de volgende dag extra pijn hebt. Hogere leeftijd, lagere dosering De dosering van pijnstillers verschilt per persoon en per aandoening. Soms is de voor u geschikte dosis anders dan in de bijsluiter staat. Uw behandelend arts kijkt samen met u welke dosis voor u het beste is. Het is belangrijk dat u daarbij aangeeft hoeveel pijn u hebt. Hebt u dezelfde klachten als uw jongere buurvrouw maar krijgt u pijnstillers in een lagere dosering voorgeschreven? Dat kan kloppen. Hoe ouder u bent, des te minder hebt u meestal nodig van een medicijn. Dat komt doordat de stofwisseling trager gaat werken, zodat ook medicijnen minder snel worden afgebroken in het lichaam. De werkzame stof blijft dus langer aanwezig in het bloed om haar pijnstillende werk te doen. Ouderen zijn in het algemeen gevoeliger voor bijwerkingen van medicijnen. Bepaalde medicijnen kunnen bij ouderen daarnaast een tegengestelde werking hebben. Kalmerende middelen bijvoorbeeld, veroorzaken bij ouderen soms juist agressief gedrag. Soms moet de dosis dus tussentijds worden aangepast. Het is daarom altijd belangrijk uw medicijngebruik regelmatig met uw arts te bespreken en niet steeds een herhalingsrecept te vragen via de assistente.

Welke medicijnen?
Pijnstillers zijn er in soorten en maten: lichte pijnstillers met weinig bijwerkingen tot zware middelen met meer kans op bijwerkingen. Uw arts zal altijd proberen om u een zo licht mogelijk middel voor te schrijven. Daarvoor kan hij of zij gebruik maken van een stappenplan. Stap 1 zijn bijvoorbeeld paracetamol en NSAID’s (pijnstillende ontstekingsremmers). Werkt dit niet voldoende, dan is stap 2 de toevoeging van een zwakwerkend opiaat, zoals codeïne. Werkt dit ook niet voldoende, dan heeft de arts nog stap 3, sterkwerkende opiaten, ter beschikking, zoals morfine. De arts kan u bij pijn ook anti-epileptica, antidepressiva of slaap- en kalmeringsmiddelen voorschrijven. Dit zijn geen pijnstillers, maar ze kunnen er wel voor zorgen dat u de pijn anders beleeft. Met slaap- en kalmeringsmiddelen zijn artsen echter heel voorzichtig, omdat ze verslavend kunnen werken.

Vergoed of niet?
Niet alle behandelingen en pijnstillers die u van uw arts voorgeschreven krijgt, worden vergoed door uw zorgverzekeraar. Wilt u weten of u voor uw behandeling of medicijnen moet (bij)betalen, vraag dit dan aan uw zorgverzekeraar of apotheker. Uw arts zal u hier bij het voorschrijven misschien niet altijd volledig over informeren. Moet u voor uw medicijn bijbetalen, overleg dan met uw arts of apotheker of er een medicijn is met dezelfde werkzame stof dat wel wordt vergoed.